Έμελιν Πάνκχερστ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Έμελιν Πάνκχερστ
Emmeline Pankhurst, seated (1913).jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 15 Ιουλίου 1858
Μάντσεστερ, ΗΒ
Θάνατος 14 Ιουνίου 1928 (69 ετών)
Λονδίνο, ΗΒ
Τόπος ταφής Brompton Cemetery
Υπηκοότητα Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Αγγλικά[1]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα Ακτιβίστρια - φεμινίστρια - πολιτικός
Γνωστός για Ακτιβιστρια δικαιώματος ψήφου των γυναικών
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Γυναικείο Κόμμα
Συντηρητικό Κόμμα
Οικογένεια
Σύζυγος Ρίτσαρντ Πάνκχερστ (1879-1903, απεβίωσε)
Τέκνα 5
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Έμελιν Πάνκχερστ (γένος: Γκούλντεν) (αγγλικά: Emmeline Pankhurst, 15 Ιουλίου 1858 - 14 Ιουνίου 1928) ήταν Βρετανίδα πολιτική ακτιβίστρια και ηγέτης του βρετανικού κινήματος σουφραζέτας, που βοήθησε τα μέγιστα στο να αποκτήσουν οι γυναίκες δικαίωμα ψήφου. Το 1999, το περιοδικό Time, την κατέταξε ανάμεσα στα 100 Σπουδαιότερα Πρόσωπο του 20ου Αιώνα, επεξηγώντας ότι «σχημάτισε τη σημερινή εικόνα της ιδέας των γυναικών και ότι ταρακούνησε τόσο την κοινωνία, μέσα από νέες μεθόδους, που πλέον δεν υπήρχε επιστροφή».[2] Από την άλλη, αρκετοί ήταν αυτοί που άσκησαν κριτική στις επιθετικές της τακτικές, με πολλούς ιστορικούς να λένε ότι δεν ήταν και τόσο αποτελεσματικές. Σε κάθε περίπτωση, το έργο της θεωρείται ζωτικής σημασίας για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στη Βρετανία.[3][4]

Γεννημένη στο Μος Σάιντ, του Μάντσεστερ, μέσα σε πολιτικά ενεργή οικογένεια, η Πάνκχεσρτ, ήρθε σε επαφή με το γυναικεία κίνημα σουφραζέτας σε ηλικία μόλις 14 ετών. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1879, παντρεύθηκε τον Ρίτσαρντ Πάνκχερστ, έναν δικηγόρο 20 χρόνια μεγαλύτερό της, ο οποίος ήταν γνωστός για την υποστήριξη του στα δικαιώματα των γυναικών για ψήφο. Μαζί του απέκτησε πέντε παιδιά, μέσα σε δέκα χρόνια. Ο σύζυγός της την υποστήριζε κανονικά στις δραστηριότητές της εκτός σπιτιού και αυτή ίδρυσε και συμμετείχε ενεργά στο Women's Franchise League, το οποίο υπεράσπιζε και παντρεμένες και ανύπαντρες γυναίκες. Μετά τη διάλυση της εν λόγω οργάνωσης, προσπάθησε να ενταχθεί στο αριστερίζον Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα, εξ αιτίας της φιλίας της με τον σοσιαλιστή Κιρ Χάρντι, αλλά αρχικά δεν έγινε δεκτή. Ενώ εργαζόταν στο Poor Law Guardian, εξεπλάγη με τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισε στα φτωχοκομεία.

Το 1903, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Πάνκχερστ ίδρυσε το Πολιτική και Κοινωνική Ένωση Γυναικών, μία σουφραζέτα αποτελούμενη μονάχα από γυναίκες, που υπεράσπιζε τις γυναίκες και είχε ως σλόγκαν το "deeds, not words" (πράξεις, όχι λόγια).[5] Το γκρουπ αυτό ήταν ανεξάρτητο και πολλές φορές εναντίον των πολιτικών κομμάτων. Έγινε γνωστό για τις συμπλοκές του: τα μέλη του έσπαζαν τζάμια και πραγματοποιήσουν επιθέσεις κατά των αστυνομικών. Η Πάνκχερστ και οι κόρες της, καθώς και άλλες ακτιβίστριες του κινήματος, υπέστησαν συλλήψεις επανειλημμένως. Στις φυλακές συχνά κάνανε απεργίες πείνας, ενώ διεκδικούσαν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Αργότερα, την ηγεσία του κινήματος την ανέλαβε η μεγάλη κόρη της Πάνκχερστ. Μέσα στις τακτικές του κινήματος πλέον ήταν και ο εμπρησμός και μερικές πιο μετριοπαθείς οργανισμοί άρχισαν να κατακρίνουν την οικογένεια Πάνκχερστ. Το 1913, πολλοί άφησαν το τον οργανισμό, μέσα σε αυτούς και δύο κόρες της Πάνκχερστ, η Αντέλα και Σύλβια. Τότε εκείνη έγινε έξαλλη και έδωσε στην κόρη της (Αντέλα) ένα εισιτήριο, 20 λίρες και ένα γράμμα για να διαδώσει τη σουφραζέτα στην Αυστραλία, γεγονός που δεν τη χαροποίησε.[6] Τελικά, η Αντέλα συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις της μητέρας της, αλλά το ρήγμα που δημιουργήθηκε μεταξύ τους, δεν επουλώθηκε ποτέ. Ενώ, η Σύλβια έγινε σοσιαλίστρια.

Με τον ερχομό του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Έμελιν και Κρίσταμπελ, σταμάτησαν τις επιθετικές πρακτικές τους και ξεκίνησαν να στηρίζουν τη βρετανική κυβέρνηση να αντέξει στη "γερμανική απειλή".[7] Οργάνωσαν τις γυναίκες ώστε να βοηθήσουν στην παραγωγή βιομηχανίας και ενθάρρυναν νέους άντρες να πολεμήσουν.[8] Το 1918, ψηφίστηκε νόμος ότι όλοι οι άνδρες άνω των 21 ετών και οι γυναίκες άνω των 30 θα έχουν δικαίωμα ψήφου. Αυτή η ανακολουθία έγινε για να βεβαιωθεί ότι οι άντρες δεν θα γινόντουσαν μειονότητα ως ψηφοφόροι, καθώς οι θάνατοι ανδρών κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν πολυάριθμοι.[9] Ο οργανισμός της Πάνκχερστ πλέον άλλαξε ύφος και έγινε κόμμα, το οποίο αφοσιώθηκε στην ισότητα των δύο φίλων στη δημόσια ζωή. Στα ύστατα χρόνια της, φοβήθηκε τους Μπολσεβίκους και τους θεώρησε απειλή κι έτσι εντάχθηκε στο Συντηρητικό Κόμμα. Το 1927, υπήρξε και υποψήφια του κόμματος για το Στέπνι.[10] Ωστόσο, στις 14 Ιουνίου του 1928, απεβίωσε, λίγες εβδομάδες πριν ψηφιστεί νόμος ότι πλέον όλες οι γυναίκες άνω των 21 ετών έχουν δικαίωμα ψήφου, νόμος που ψηφίστηκε στις 2 Ιουλίου του 1928.[11] Δύο χρόνια αργότερα τιμήθηκε με προτομή στο Λονδίνο, στο πάρκο Victoria Tower Gardens.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12385471f. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. Warner, Marina (14 June 1999). «Emmeline Pankhurst –Time 100 People of the Century». Time. http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,991250,00.html. 
  3. Bartley, pp. 4–12; Purvis 2002, pp. 1–8.
  4. Bartley, pp. 240–241; Purvis 2002, pp. 361–363.
  5. E. Pankhurst 1914, p. 38.
  6. Hochschild, Adam (2011). To End All Wars, p. 71. Houghton Mifflin Harcourt, Boston. (ISBN 978-0-618-75828-9).
  7. Quoted in Purvis 2002, p. 270.
  8. «White Feather Feminism». http://itech.fgcu.edu/&/issues/vol1/issue1/feather.htm. Ανακτήθηκε στις 24 February 2014. 
  9. «Representation of the People Act 1918». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 March 2016. https://web.archive.org/web/20160304113052/http://www.parliament.uk/about/living-heritage/transformingsociety/electionsvoting/womenvote/parliamentary-collectionsdelete/representation-of-the-people-act-1918/. Ανακτήθηκε στις 24 February 2014. 
  10. «Emmeline Pankhurst – Conservative candidate». http://www.alistairlexden.org.uk/news/lord-lexden-reminds-conservatives-mrs-pankhurst-joined-their-party-1920s. 
  11. Purvis 2002, pp. 350–352; Bartley, pp. 227–228.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Bartley, Paula. Emmeline Pankhurst. London: Routledge, 2002. (ISBN 0-415-20651-0).
  • Fulford, Roger. Votes for Women: The Story of a Struggle. London: Faber and Faber Ltd, 1957. OCLC 191255
  • Holton, Sandra Stanley. Suffrage Days: Stories from the Women's Suffrage Movement. London: Routledge, 1996. (ISBN 0-415-10942-6).
  • Kamm, Josephine. The Story of Mrs Pankhurst. London: Methuen, 1961. OCLC 5627746.
  • Liddington, Jill and Jill Norris. One Hand Tied Behind Us: The Rise of the Women's Suffrage Movement. London: Virago Limited, 1978. (ISBN 0-86068-007-X).
  • Marcus, Jane, ed. Suffrage and the Pankhursts. London: Routledge & Kegan Paul, 1987. (ISBN 0-7102-0903-7).
  • Pankhurst, Christabel. Unshackled: The Story of How We Won the Vote. London: Hutchinson & Co., 1959. OCLC 2161124.
  • Pankhurst, Emmeline. My Own Story. 1914. London: Virago Limited, 1979. (ISBN 0-86068-057-6).
  • Pankhurst, E. Sylvia. The Suffragette Movement. 1931. New York: Kraus Reprint Co., 1971. OCLC 82655317.
  • Phillips, Melanie. The Ascent of Woman: A History of the Suffragette Movement and the Ideas Behind It. London: Abacus, 2004. (ISBN 0-349-11660-1).
  • Pugh, Martin. The Pankhursts. London: Penguin Books, 2001. (ISBN 0-14-029038-9).
  • Purvis, June. Emmeline Pankhurst: A Biography. London: Routledge, 2002. (ISBN 0-415-23978-8).
  • Purvis, June and Sandra Stanley Holton, eds. Votes for Women. London: Routledge, 2000. (ISBN 0-415-21459-9).
  • West, Rebecca. "A Reed of Steel." The Young Rebecca: Writings of Rebecca West 1911–17. Ed. Jane Marcus. New York: The Viking Press, 1982. (ISBN 0-670-79458-9).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]