Ολιβέρα Λαζάρεβιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Ολιβέρα Λαζάρεβιτς (σερβικά : Оливера Лазаревић), ήταν Σέρβα πριγκίπισσα, η νεότερη κόρη του πρίγκιπα Λάζαρ και της πριγκίπισσας Μίλιτσα. Γεννήθηκε περίπου το 1373 και πέθανε μετά το 1444[1], Είχε τέσσερις μεγαλύτερες αδελφές και δύο αδέρφια[2]. Όταν ήταν δώδεκα χρονών βρέθηκε στο χαρέμι του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ ως υπόσχεση ειρήνης μεταξύ της οικογένειας Λαζάρεβιτς και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και για ένα διάστημα σε αιχμαλωσία από τον Ταμερλάνο μετά τη Μάχη της Άγκυρας το 1402.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου η πριγκίπισσα και μητέρα της Μίλιτσα πήρε την απόφαση υποτέλειας στους Οθωμανούς κι έδωσε την Ολιβέρα στο χαρέμι του Σουλτάνου όπως προέβλεπε η συμφωνία. Επίσης είχε την υποχρέωση στην καταβολή ετήσιου φόρου και στρατιωτικής βοήθειας προς τους Οθωμανούς[3].

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές η Ολιβέρα ήταν εξαιρετικά όμορφη και είχε μεγάλη επιρροή στην αυλή του Βαγιαζήτ[4]. Κατάφερε να κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα στις γυναίκες του χαρεμιού και την καρδιά του Βαγιαζήτ που την αγαπούσε πολύ[5]. Κατά την παραμονή της στο χαρέμι κράτησε την Ορθόδοξη πίστη.

Μετά την μάχη της Άγκυρας το 1402 πιάστηκε αιχμάλωτη από τον Ταμερλάνο και απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια του 1403 χάρη στην διπλωματική αποστολή που έστειλε ο αδελφός της Στέφαν Λαζάρεβιτς στον Ταμερλάνο[6].

Επέστρεψε το 1403, ελεύθερη ποια, στην Σερβία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην αυλή του αδελφού της στο Βελιγράδι. Μέχρι το θάνατό του ήταν σταθερός σύντροφος, φίλος και σύμβουλος του[7], ταξίδευε συχνά με την αδελφή της Έλενα στο Ντουμπρόβνικ, την Ζέτα και την Ερζεγοβίνη.

Τελευταία φορά που αναφέρεται το όνομα της ήταν σε έγγραφα το 1443. Έτσι πιστεύεται ότι έχασε τη ζωή της μετά το 1444 και είναι άγνωστο πού τάφηκε.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. А. Веселиновић, Р. Љушић, Српске династије, Платонеум, Нови Сад - Београд 2001, стр. 77, 81
  2. А. Веселиновић, Р. Љушић, Српске династије, Платонеум, Нови Сад - Београд 2001, стр. 76-77.
  3. А. Веселиновић, Р. Љушић, Српске династије, Платонеум, Нови Сад - Београд 2001, стр. 77
  4. Владимир Ћоровић, Историја Југославије, Београд 1933
  5. Стојан Новаковић, Срби и Турци 14. и 15. века, Београд 1893
  6. Историја српског народа II, Српска књижевна задруга, Београд 1982, стр. 65
  7. Воја Ивановић, „Деспот Стефан–Повест о перу и мачу“, Дуга, 1990
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Оливера Лазаревић της Σέρβικης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).