Νάνος Βαλαωρίτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Νάνος (Ιωάννης) Βαλαωρίτης γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1921 στη Λωζάνη της Ελβετίας. Είναι ποιητής και συγγραφέας, δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Από την μητέρα του είναι εγγονός του εφοπλιστή και πολιτευτή των Σπετσών Ιωάννη Λεωνίδα[1]. Σπούδασε νομικά, φιλολογία (Αγγλική και Γαλλική) στα πανεπιστήμια των Αθηνών, Λονδίνου, και Σορβόνης.

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Λωζάννη της Ελβετίας και είναι γιος του διπλωμάτη Κωνσταντίνου Βαλαωρίτη, γιου του Ιωάννη Βαλαωρίτη. Γράφει από νέος — πρωτοδημοσιεύει στα Νέα Γράμματα το 1939. Το 1944 δραπετεύει απ' την γερμανοκρατούμενη Ελλάδα μέσω του Αιγαίου στην Τουρκία, από εκεί στη Μέση Ανατολή και τελικά στην Αίγυπτο όπου συναντάει τον Σεφέρη ο οποίος υπηρετούσε την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση ως γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο. Το 1944 μετά από προτροπή του Σεφέρη ο Βαλαωρίτης ταξιδεύει στο Λονδίνο για να βοηθήσει στην ανάπτυξη λογοτεχνικών δεσμών μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας. Συναντά τους Τ.Σ. Έλιοτ, Γ.Χ. Όντεν, Ντύλαν Τόμας και εργάζεται για τον Λούις ΜακΝις στο BBC. Εκτός από τη μελέτη αγγλικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, κάνει και μεταφράσεις (στα αγγλικά) Ελλήνων μοντερνιστών ποιητών, μεταξύ των οποίων του Ελύτη και του Εμπειρίκου. Το 1947 εκδίδει την Τιμωρία των Μάγων, την πρώτη του ποιητική συλλογή, στο Λονδίνο. Από το 1954 μέχρι το 1960 συμμετέχει στην ομάδα των σουρεαλιστών του Παρισιού.

Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα, και ανάμεσα 1963 και 1967 είναι ο εκδότης και διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Πάλι. Όταν η χούντα έρχεται στην εξουσία το 1967, νιώθει πως δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αυτοεξοριστεί, έτσι το 1968 ταξιδεύει στις ΗΠΑ όπου και διδάσκει συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργικό γράψιμο στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, μια θέση που κράτησε για 25 χρόνια. Το 1983 βραβεύεται με το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μερικές γυναίκες (ενώ είχε αρνηθεί ανάλογη βράβευση το 1958. Το 1976 είχε, επίσης, αρνηθεί την πρόταση να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών). Το Δεκέμβριο του 2009 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολo του έργου του.[2]

Θεατρικά του έργα έχουν παιχτεί σε Παρίσι, Σπολέτο, Άαρους, και Αθήνα. Έχει συνεργαστεί με τα λογοτεχνικά περιοδικά Τετράδιο, Σήμα, Horizon, New Writing και Daylight.

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ποίηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η Τιμωρία των Μάγων, ιδιωτική έκδοση 1947
  • Κεντρική Στοά, ιδιωτική έκδοση 1958
  • Terre de Diamant, ιδιωτική έκδοση 1958
  • Κάποιος 1963
  • Hired Hieroglyrhs 1970
  • Dipomatic Relations 1971
  • Ανώνυμο Ποίημα του Φωτεινού Αηγιάννη 1977
  • Εστίες Μικροβίων 1977
  • Ο Ήρωας του Τυχαίου 1979
  • Flash Bloom 1980
  • Η Πουπουλένια Εξομολόγηση 1982
  • Μερικές Γυναίκες, Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1983
  • Ο Διαμαντένιος Γαληνευτής 1981
  • Ποιήματα 1 1983
  • Στο Κάτω Κάτω της Γραφής 1984
  • Ο Έγχρωμος Στυλογράφος 1986
  • Ποιήματα 2 1987
  • Ανιδεογράμματα 1996
  • Ήλιος, ο δήμιος μιας πράσινης σκέψης 1996
  • Αλληγορική Κασσάνδρα 1998

Πεζά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ο Προδότης του Γραπτού Λόγου, διηγήματα 1980
  • Απ' τα Κόκκαλα Βγαλμένη, μυθιστόρημα 1982
  • Ο Θησαυρός του Ξέρξη, μυθιστόρημα 1984
  • Η Δολοφονία, νουβέλα 1984
  • Ο Ομιλών Πίθηκος ή Παραμυθολογία 1986
  • My Afterlife Quaranteed, διηγήματα 1990
  • Η Ζωή μου Μετά Θάνατον Εγγυημένη, διηγήματα 1993
  • Παραμυθολογία 1996
  • Ο Σκύλος του Θεού 1998
  • Τα Σπασμένα Χέρια της Αφροδίτης της Μήλου 2002
  • Γνωρίζετε την Ελπινίκη;, διηγήματα 2005

Δοκίμια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ανδρέας Εμπειρικός 1989
  • Για μια Θεωρία της Γραφής 1990
  • Μοντερνισμός, Πρωτοπορία και Πάλι 1997
  • Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Ένας Ρομαντικός 1998

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Συνέντευξη στο περιοδικό STATUS 28 Δεκεμβρίου 2009, ανακτήθηκε στις 11 Μαϊου 2013
  2. Στο Νάνο Βαλαωρίτη το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας, skai.gr, 24 Δεκεμβρίου 2009, ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2009

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Συλλογικό: Νάνος Βαλαωρίτης-Αφιέρωμα, εκδ.Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, Αθήνα, 1999
  • Ιωάννα Κωνσταντουλάκη-Χάντζου, «Ο υπερρεαλισμός στο έργο του Νάνου Βαλαωρίτη», στο:Πρακτικά Α΄ Διεθνούς Συνεδρίου Συγκριτικής Γραμματολογίας, Σχέσεις της ελληνικής με τις ξένες λογοτεχνίες, 28 Νοεμβρίου - 1 Δεκεμβρίου 1991, Αθήνα, Εκδόσεις Δόμος 1995, σελ.319-328
  • Δημήτριος Χ. Σκλαβενίτης, Νάνος Βαλαωρίτης. Χρονολόγιο - Βιβλιογραφία- Ανθολόγιο(από το 1933 ώς το .1999), Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα, 2000

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]