Οικολόγοι Πράσινοι
| Οικολόγοι Πράσινοι | |
|---|---|
 [1] |
|
| Ηγέτης | 6μελής Εκτελεστική Γραμματεία |
| Ιδρύθηκε | Δεκέμβριος 2002 |
| Αρχηγείο | Πλατεία Ελευθερίας 14 105 53 Αθήνα |
| Ιδεολογία | Πολιτική Οικολογία |
| Διεθνής προσχώρηση | μέλος των Παγκόσμιων Πράσινων [2] |
| Ευρωπαϊκή προσχώρηση | μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος [3] |
| Επίσημα χρώματα | Πράσινο |
| Κοινοβούλιο |
0 / 300
|
| Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο |
1 / 22
|
| Περιφέρειες [1] |
13 / 725
|
| Ιστοσελίδα | |
| http://www.ecogreens-gr.org/cms/ | |
| Πολιτικό σύστημα Ελλάδας Πολιτικά κόμματα Εκλογές |
|
Οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα που υποστηρίζει τις αρχές της πολιτικής οικολογίας. Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2002, μέσα από τις διαδικασίες μιας πρωτοβουλίας που πήρε το όνομα «Οικολογικό Φόρουμ», η οποία έφερε σε ένα κοινό τραπέζι συζητήσεων μέλη του κόμματος «Πράσινη Πολιτική» - το οποίο ήταν ήδη μέλος στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων - μέλη διάφορων τοπικών οικολογικών κινήσεων και ανένταχτων οικολόγων. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Πολιτικές Αρχές
Οι βασικές αρχές των Οικολόγων Πράσινων, όπως καθορίζονται από το καταστατικό τους[2], είναι οι εξής: η αειφορία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η μη βία, η άμεση και συμμετοχική δημοκρατία, ο σεβασμός στην ποικιλότητα, η αποκέντρωση και η επικουρικότητα, η προστασία και αποκατάσταση των φυσικών οικοσυστημάτων, η ποιότητα ζωής, η ατομική και κοινωνική ευθύνη και η ισονομία.
Η ιδρυτική τους διακήρυξη[3] ορίζει την οικολογία ως δημιουργική, ριζοσπαστική, αυτόνομη, ανεκτική, διεθνιστική, ειρηνιστική, κινηματική, αυτοδιοικητική, συμμετοχική, φεμινιστική, αλληλέγγυα, αντικαταναλωτική, αντιαυταρχική και εναλλακτική.
[Επεξεργασία] Οργάνωση
Ως προς την οργάνωσή τους, οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ένα αποκεντρωμένο κόμμα χωρισμένο σε τοπικές πολιτικές κινήσεις, οι οποίες σχηματίζουν δημοτικά, νομαρχιακά και περιφερειακά όργανα. Το δε κεντρικό πολιτικό όργανο, το Πανελλαδικό Συμβούλιο (ΠΣ), εκλέγεται κατά τα 2/3 από τα περιφερειακά συνέδρια και κατά το 1/3 από το πανελλαδικό συνέδριο. Το σύνολο τον οργάνων του κόμματος είναι ανακλητά, και έχουν ζυγό αριθμό μελών για να επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση. Το κεντρικό εκτελεστικό όργανο είναι η Εκτελεστική Γραμματεία (ΕΓ) και βρίσκεται υπό τον πολιτικό έλεγχο του ΠΣ ενώ δεν υπάρχουν θέσεις όπως του προέδρου ή του γενικού γραμματέα. Όλα τα μέλη έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο συνέδριο ενώ για σημαντικές αποφάσεις διοργανώνονται έκτακτα συνέδρια και δημοψηφίσματα.
[Επεξεργασία] Ιστορικό
Το 1996 δημιουργήθηκε το κόμμα Πράσινη Πολιτική από στελέχη του οικολογικού κινήματος και αποτέλεσε μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων. Απείχε από τις ευρωεκλογές του 1999 και τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 2000.
Το 2000, μετά από ένα κείμενο-έκκληση[4] των Μ. Τρεμόπουλου και Μ. Κουλουρούδη και μια πρωτοβουλία από την Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης[5], δημιουργήθηκε μια κίνηση για την ανασυγκρότηση του χώρου της πολιτικής οικολογίας, το λεγόμενο Οικολογικό Φόρουμ, από τα μέλη της Πράσινης Πολιτικής και άλλων τοπικών οικολογικών κινήσεων και ανεξάρτητους οικολόγους.
Στις 7-8 Δεκέμβρη του 2002 το Οικολογικό Φόρουμ συγκάλεσε πανελλαδική συνδιάσκεψη στην Αθήνα στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, η οποία αποφάσισε την ίδρυση των Οικολόγων Πράσινων και εξέλεξε ένα 18μελές Πανελλαδικό συμβούλιο για να συντονίσει τη συγκρότηση του καινούργιου πολιτικού φορέα. Τους επόμενους μήνες δημιουργήθηκαν θεματικές ομάδες για να διαμορφώσουν το καταστατικό και τις πολιτικές θέσεις του φορέα, τις οποίες και υιοθέτησε το πρώτο συνέδριο του κόμματος τον Μάιο του 2003 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Το ίδιο καλοκαίρι αποφασίστηκε η κάθοδός τους στις ευρωεκλογές του 2004 και με εσωτερικό δημοψήφισμα εκλέχτηκε επικεφαλής της ευρωλίστας. Στις Ευρωεκλογές του 2004 διεξήγαγαν προεκλογικό αγώνα στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος και συγκέντρωσαν 0,67% των ψήφων, με επικεφαλής τον Μιχάλη Τρεμόπουλο[6][7], που έχει πλούσια οικολογική και κινηματική δράση από το 1975 στη Θεσσαλονίκη, στο νομαρχιακό συμβούλιο της οποίας εκλέχτηκε 3 φορές (1998, 2002, 2006), με πολλές δικαστικές νίκες[8] και σημαντική συμβολή στο οικολογικό κίνημα[9] (από το 2010 είναι εκλεγμένος Περιφερειακός Σύμβουλος Κ. Μακεδονίας με την Οικολογία -Αλληλεγγύη</ref>).
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 υποστήριξαν δύο αυτόνομους οικολογικούς συνδυασμούς, την «Οικολογική Αθήνα» στον δήμο Αθηναίων (1,4%) και την «Οικολογία Αλληλεγγύη» (4,6% και 2 νομαρχιακούς συμβούλους) στη νομαρχία Θεσσαλονίκης καθώς και άλλους 53 δημοτικούς και νομαρχιακούς συνδυασμούς στην υπόλοιπη χώρα[10].
Στο 4ο τακτικό συνέδριό τους τον Μάρτιο του 2007 στην Αθήνα υιοθέτησαν αναλυτικές προτάσεις[11] για προγραμματικές αλλαγές και αποφάσισαν την κάθοδό τους στις εθνικές εκλογές. Στη συνέχεια διερεύνησαν μέσω επαφών με κινήσεις και κόμματα ενδεχόμενες συνεργασίες[12]. Με νέο έκτακτο συνέδριο στις 30 Ιουνίου αποφάσισαν την αυτόνομη κάθοδό τους.
Στις εκλογές της 16 Σεπτεμβρίου 2007 οι Οικολόγοι Πράσινοι παρουσίασαν συνδυασμούς σ' όλη την επικράτεια, πλην των νομών Δωδεκανήσσου και Φλώρινας, με πλήρεις λίστες σε 42 περιφέρειες και συνολικά 254 υποψηφίους. Επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας ήταν ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης ενώ δηλώσεις υποστήριξης έκαναν σημαντικοί άνθρωποι της τέχνης και της επιστήμης[13].
Μεσα στον επόμενο χρόνο κατάφεραν να καθιερωθούν ως μια εναλλακτική πολιτική λύση ενώ σειρά δημοσκοπήσεων τους εμφάνιζε να διεκδικούν δυναμικά την εκλογή τους στη Βουλή και στο Ευρωκοινοβούλιο[14], φτάνοντας σε έρευνα της VPRC μέχρι και 5,5%[15].
Με ψηφοφορία όλων των μελών με επιστολική ψήφο[16], συγκροτήθηκε το ευρω-ψηφοδέλτιό τους, με την εκλογή 16 υποψηφίων. Οι άλλες 6 δόθηκαν τιμητικά από το ΠΣ σε πρόσωπα ευρύτερης αποδοχής. Στις 4 πρώτες θέσεις εκλέχτηκαν: ο Μιχάλης Τρεμόπουλος[17], η Μαρία Βασιλάκου (αν. πρόεδρος των Αυστριακών Πράσινων), ο Νίκος Χρυσόγελος (πρώην πρόεδρος του 'Μεσόγειος SOS') και ο Κώστας Διάκος (νομικός περιβάλλοντος).
Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών[18] εκτιμήθηκε ως μια σημαντική νίκη των Οικολόγων Πράσινων[19], που με 3,5% εξέλεξαν για πρώτη φορά στην ιστορία του οικολογικού κινήματος στην Ελλάδα έναν πράσινο ευρωβουλευτή[20]. Ο Μ. Τρεμόπουλος ανέπτυξε ένα πολύ σημαντικό έργο στο Ευρωκοινοβούλιο[21], καταλαμβάνοντας τη θέση του αντιπροέδρου της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης και μένοντας σταθερά στους 15 πιο παραγωγικούς ευωβουλευτές.
Μετά τις ευρωεκλογές οι Οικολόγοι Πράσινοι πραγματοποίησαν το 6ο τακτικό συνέδριο (26-28 Ιουνίου 2009) στη Θεσσαλονίκη και προετοιμάστηκαν[22] για το ενδεχόμενο των πρόωρων εθνικών εκλογών.
Με την προκύρηξη των πρόωρων εκλογών το 2009 συγκλήθηκε έκτακτο εκλογικό συνέδριο για την επιλογή του επικεφαλής του συνδυασμού. Επικεφαλής εκλέχθηκε ο Ν. Χρυσόγελος και 2η επικεφαλής ή Ι. Κοντούλη, άντρας και γυναίκα εκπρόσωποι Τύπου τότε στην εκτελεστική γραμματεία του κόμματος. Στις εθνικές εκλογές του 2009, με πλήρεις λίστες σε όλη την Ελλάδα, εξασφάλισαν 2,53% αλλά δεν εξέλεξαν κανέναν βουλευτή. Το αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου εκτιμήθηκε[23], ως εκλογική επιτυχία, λόγω του υπερδιπλασιασμού των ποσοστών τους σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2007.
Στις εκλογές 1ου και 2ου βαθμού αυτοδιοίκησης του 2010 οι Οικολόγοι Πράσινοι συμμετείχαν με περίπου 800 υποψηφίους σε αυτοδιοικητικούς συνδυασμούς είτε σε συνεργασία είτε αυτόνομα και εξέλεξαν 17 Περιφερειακούς και Δημοτικούς Συμβούλους. Αυτόνομα κατέβηκαν στις 8 από τις 13 αυτοδιοικητικές περιφέρειες και εξέλεξαν παντού συμβούλους συγκεντρώνοντας ποσοστά από 4,09% (Δ. Ελλάδα) έως 1,91% (Πελοπόννησος).
Στις 21-22 Ιανουαρίου 2012 πραγματοποιήθηκε έκτακτο συνέδριο στην Αθήνα, με στόχο την προετοιμασία για τις επικείμενες εκλογές, κατά το οποίο η Ιωάννα Κοντούλη εκλέχθηκε επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας ενώ ο Γιάννης Παρασκευόπουλος εκλέχθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας.
Στις 2.2.2012 ο Νίκος Χρυσόγελος αντικατέστησε τον Μιχάλη Τρεμόπουλο στο Ευρωκοινοβούλιο, εφαρμόζοντας την καταστατική δέσμευση του κόμματος για εναλλαγή βουλευτών και ευρωβουλευτών στο μέσο της θητείας τους.
[Επεξεργασία] Συνθεση Εκτελεστικής Γραμματείας
- Δεκέμβριος 2002-Μάιος 2003
Αρ.Αγραφιώτη, Η. Γιαννίρης, Ι.Παρασκευόπουλος, Στ.Σταμέλος, Μ.Τρεμόπουλος
- Μάιος 2003- Δεκέμβριος 2004
Αρ. Αγραφιώτη, K. Διάκος, I. Παρασκευόπουλος, Στ. Σταμέλος, M. Τρεμόπουλος, Ι.Τσιρώνης
- Δεκέμβριος 2004- Δεκέμβριος 2005
Αρ. Αγραφιώτη, Μ. Γκουρτσογιάννη, Κ. Διάκος, Φ. Ποντικάκης, Γ. Τσάκωνα, Μ. Τρεμόπουλος
- Δεκέμβριος 2005- Μάρτιος 2007
Αλ. Γεωργόπουλος, Ι. Κοντούλη, Στ. Μπουντούρης, Ι. Παρασκευόπουλος, Φ. Ποντικάκης, Η. Στροβολίδου
Αναπληρωματικοί: Ν: Βελισσάρης, Στ. Σταμέλλος
- Μάρτιος 2007- Νοέμβριος 2007
Ι. Κοντούλη, Τ.Κρομμύδας, Ι.Μαχαίρας, Στ. Μπουντούρης, Μ.Τρεμόπουλος, Ι.Χαραλαμπάκης
Αναπληρωματικοί: Αρ. Αγραφιώτη, Ηλ.Στροβολίδου
- Νοέμβριος 2007-Μάρτιος 2008
Γ.Δημαράς, Ε.Ζώτου, Τ.Κρομμύδας, Μ.Τρεμόπουλος, Ι.Χαραλαμπάκης
Αναπληρωματικοί: Αρ.Αγραφιώτη, Ηλ.Στροβολίδου
- Μάρτιος 2008-Μάρτιος 2009
Ε.Ζώτου, Τ.Κρομμύδας, Κ.Λεμπέση, Λ.Μυριβήλη , Μ.Τρεμόπουλος, Ν.Χρυσόγελος,
Αναπληρωματικοί: Φ.Δραγούμης, Ι.Χαραλαμπάκης
- Μάρτιος 2009-Ιούνιος 2009
Ε.Ζώτου, Φ.Δραγούμης, Ορ.Κολοκούρης, Κ.Λεμπέση, Λ.Μυριβήλη, Ν.Χρυσόγελος,
Αναπληρωματικοί: Α.Χαζαράκης, Ι.Χαραλαμπάκης
- Ιούνιος 2009-Μάρτιος 2010
Ε.Ζώτου (μέχρι Νοέμβριο 2009 και μετά Δ. Φουτάκης), Ι.Κοντούλη, Κ.Λεμπέση, Ι.Παρασκευόπουλος, Μ.Πετράκος, Ν.Χρυσόγελος
Αναπληρωματικοί: Ορ.Κολοκούρης, Γ.Φαρφαράς
- Μαρτιος 2010-Ιούνιος 2011
Ορ.Κολοκούρης, Ι.Κοντούλη, Ι.Παρασκευόπουλος, Μ.Πετράκος, Γ.Φαρφαράς, Δ.Φουτάκης
Αναπληρωματικοί: Γ.Τσέκος, Σ.Σκουλίδου
- Ιούνιος 2010-Ιούνιος 2011
Ελ.Ιωαννίδου, Ι.Κοντούλη, Τ.Κρομμύδας, Ι.Παρασκευόπουλος, Μ.Πετράκος, Ι.Τσιρώνης
Αναπληρωματικοί: Ν.Μυλωνάς, Φ.Δραγούμης (μέχρι Δεκ. 2010) και μετά Γ.Τσέκος
- Ιούνιος 2011- Οκτώβριος 2011
Ελ.Ιωαννίδου, Ορ.Κολοκούρης, Β.Κορωνάκη, Τ.Κρομμύδας, Γ.Τσέκος, Ι.Τσιρώνης
Αναπληρωματικοί: Δ.Λυμπεροπούλου, Α.Τρωιάνος
- Οκτώβριος 2011-
Γ.Δημητρίου, Ε.Ζώτου, Ελ.Ιωαννίδου, Τ.Κρομμύδας, Γ.Τσέκος, Ι.Χαραλαμπάκης
Αναπληρωματικοί: Θ.Παπακωνσταντίνου, Ι.Τσιρώνης
[Επεξεργασία] Έντυπα
Έντυπο στο χώρο των Οικολόγων Πράσινων είναι η εφημερίδα "Πράσινη Πολιτική". Αρχικά διμηνιαίο έντυπο του κόμματος "Πράσινη Πολιτική", πέρασε στους Οικολόγους Πράσινους με την ίδρυσή τους. Το 2005, με απόφαση του συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων, δημιουργήθηκε η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία ΟΙΚΟ-ΛΟΓΟΣ που εκδίδει την Πράσινη Πολιτική. Από το 62ο τεύχος (Απρίλης 2008) είναι μηνιαία και 16σέλιδη και εκδίδεται σε 10000 αντίτυπα.
[Επεξεργασία] Εκλογές
- Ευρωεκλογές 2004: Οικολόγοι Πράσινοι 0,67%
- Βουλευτικές εκλογές 2007: Οικολόγοι Πράσινοι 1,05%
- Ευρωεκλογές 2009:Οικολόγοι Πράσινοι 3,49% (178.964 ψήφοι), 1 έδρα (οι Οικολόγοι Πράσινοι έγιναν το πρώτο οικολογικό κόμμα στην Ελλάδα που απέκτησε εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο).
- Βουλευτικές εκλογές 2009: Οικολόγοι Πράσινοι 2,53%
[Επεξεργασία] Παραπομπές
- ↑ Οι σύμβουλοι των Περιφερειών.
- ↑ Το καταστατικό των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ
- ↑ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
- ↑ Αρχικό κείμενο-έκκληση
- ↑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ
- ↑ Κατά βιβλίου Ιστορίας οι μεν, υπέρ τιμής στον Ατατούρκ ο δε -αντιδράσεις για δηλώσεις σχετικά με τον Κεμάλ Ατατούρκ
- ↑ ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ… ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ
- ↑ Δικαστική δικαίωση για τον Μιχάλη Τρεμόπουλο Νέα δίκη για το Πόρτο Καράς!
- ↑ Ο Μ. Τρεμόπουλος για το οικολογικό κίνημα
- ↑ Για τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές
- ↑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ
- ↑ Πράσινοι και Αριστερά
- ↑ Άνθρωποι των Γραμμάτων και της Τέχνης που υποστηρίζουν τους Οικολόγους Πράσινους
- ↑ Δημοσκοπικό 3%
- ↑ Στο 4,5% οι Οικολόγοι Πράσινοι
- ↑ Βιογραφικό και κείμενο πολιτικής τοποθέτησης για κάθε υποψήφιο/α
- ↑ επίσημη ιστοσελίδα του Μιχάλη Τρεμόπουλου
- ↑ Αποτελέσματα Ευρωεκλογών
- ↑ Οι Οικολόγοι Πράσινοι για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών
- ↑ Ιστορική στιγμή για τους Οικολόγους Πράσινους
- ↑ Το έργο στο Ευρωκοινοβούλιο
- ↑ Απόφαση για τον πολιτικό προσανατολισμό, σχεδιασμό και προγραμματισμό
- ↑ Αποτίμηση του αποτελέσματος των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου
[Επεξεργασία] Εξωτερικοί σύνδεσμοι
- Ο ιστότοπος των Οικολόγων Πρασίνων
- Ο ιστότοπος του Μ. Τρεμόπουλου
- Το Ιστολόγιο των Οικολόγων Πράσινων Πελοποννήσου
|
||||||||
