Μνέβις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Μνέβις στην Αρχαία Αίγυπτο ήταν ο ιερός ταύρος που λάτρευαν οι κάτοικοι της Ηλιούπολις. Μνημονεύεται στα ιερογλυφικά κείμενα των Πυραμίδων από την εποχή του παλαιού βασιλείου. Περιγράφεται ως μαύρος ταύρος με ισχυρό αυχένα και υπερμεγέθους όρχεις. Ανάμεσα στα κέρατα φέρει τον δίσκο του ήλιου. Μεμονωμένα εικονίζεται ως άνθρωπος με κεφάλι ταύρου.[1]. Ήταν φρουρός του θεού Ρα και σύμμαχος του θεού Ατούμ και μαντατοφόρος του, με τον οποίο ταυτίζεται σε μερικά κείμενα. Αργότερα, την εποχή του νέου βασιλείου θεωρείτο γιος της θεάς Άθωρ.

Η λατρεία του Μνέβι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Ηλιούπολι τελούνταν η λατρεία του Μνέβι. Προς τιμή του εκτρέφονταν ιερός ταύρος, ο οποίος όταν πέθαινε ενταφιαζόταν και ο επόμενος ταύρος έπαιρνε τη θέση του. Επίσης υπήρχε μια κεφαλή ταύρου σε στήλη παρίστανε το ιερό είδωλο του Μνέβι. Αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν τον ενταφιασμό ιερών ταύρων από την εποχή του Ραμσή Β΄. Η νεκρόπολη των ιερών ταύρων βρίσκεται βόρεια της Ηλιούπολις. Το όνομα του Μνέβι συνεχίζει να αναφέρεται σε παπύρους με μαγικά κείμενα και μέχρι τον 5ο αιώνα.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Hans Bonnet: Mnevis, in: Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte, Hamburg 2000 ISBN 3-937872-08-6 S. 468-470.
  • Martin Fitzenreiter: Tierkulte im Pharaonischen Ägypten und im Kulturvergleich, 2003 ISBN 0955025621
  • Wolfgang Helck/Eberhard Otto: Stiere, heilige, in: Kleines Lexikon der Ägyptologie, Harrassowitz Verlag Wiesbaden, 1999 ISBN 3-447-04027-0 S. 298f.
  • Erik Hornung: Der Eine und die Vielen, Ägyptische Gottesvorstellungen, Darmstadt 1971, ISBN 0-3-534-05051, S. 34-40, 276
  • Mohamed Moursi: Corpus der Mnevis-Stelen und Untersuchungen zum Kult der Mnevis-Stiere in Heliopolis, in: Studien zur altägyptischen Kultur 10 (1983), S. 247-267
  • Eberhard Otto: Beiträge zur Geschichte der Stierkulte; 1938, S. 34-40

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Hans Bonnet: Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte. S.469