Θαύμας

Στην ελληνική μυθολογία ο Θαύμας ήταν θεότητα του υγρού στοιχείου, γιος του Πόντου και της Γαίας. Αδέλφια του Θαύμαντα ήταν οι Νηρέας, Φόρκυς, Κητώ και Ευρυβία. Αυτή ήταν η «πρώτη γενεά» των θαλάσσιων θεοτήτων. Από τον δεσμό του με την Ηλέκτρα, την κόρη του Ωκεανού, ο Θαύμας έγινε πατέρας των Αρπυίων και της Ίριδας. Ο Ησίοδος αποκαλεί τον Θαύμαντα «μέγαν». Τέκνο του Θαύμαντα ήταν και ο ποτάμιος θεός Υδάσπης.

Από τα ονόματα των παραπάνω καθίσται εμφανές ότι όλοι αποτελούσαν προσωποποιήσεις των σφοδρών ανέμων όπου γονείς (Θαύμας - Ηλέκτρα) και τέκνα άποκαλύπτονται ως οι διαδοχικές εικόνες της έναρξης και κατάπαυσης καταιγίδων που συνοδεύονται με λαμπρά φαινόμενα.

Αναφορές

• Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (I, 10).
• Καλλιμάχου Ὓμνοι.
• Κικέρωνα De natura deorum (III, 20).
• Ησιόδου Θεογονία (233, 237, 265 κ.ε.).
• Υγίνου Fables (Πρόλογος, στ. 14).
• Νόννου Διονυσιακά (XXVI, 350).
• Οβιδίου Μεταμορφώσεις (IV 479, XIV 845).
• Φωτίου Μυριόβιβλος (στ. 190).

Πηγές

• "Μεγάλη Ελληική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΒ΄, σελ.460.