Αραβική μυθολογία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Απόσπασμα από το Βιβλίο των Ειδώλων

H αραβική μυθολογία περιλαμβάνει τις αρχαίες πεποιθήσεις των Αράβων, οι οποίες συγχρωτίστηκαν με το Ισλάμ και είτε έδωσαν τη θέση τους είτε μετουσιώθηκαν σε νέους μύθους.

Πριν την έλευση και εξάπλωση του Ισλάμ στην Αραβική Χερσόνησο το έτος 622, την Εγίρα του ισλαμικού ημερολογίου, το κέντρο της θρησκείας, η Κάαμπα της Μέκκας, δεν αποτελούσε μονάχα το μοναδικό σύμβολο του Θεού, όπως τώρα, αλλά καλυπτόταν και με σύμβολα που αναπαριστούσαν πληθώρα δαιμόνων, τζίνι και άλλων ημίθεων πλασμάτων, προβάλλοντας έτσι τον πολυθεϊστικό χαρακτήρα της προϊσλαμικής Αραβίας, από τον οποίο ξεπρόβαλαν σε ένα ευρύ πλαίσιο μύθοι και θρύλοι[1], που επιζούν ως τις μέρες μας.

Για παράδειγμα, το κακό μάτι αναφέρεται στο Κοράνι, στη σούρα "Αλ Φαλάκ", ενώ το Χέρι της Φάτιμα χρησιμοποιείται για να το διώξει[2], αν και απαγορεύεται από το Ισλάμ, όπως και όλα τα φυλαχτά και οι δεισιδαιμονίες.

Θεότητες της αραβικής μυθολογίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πατέρας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χουμπάλ (αραβ. هبل) θεωρείται ο κυρίαρχος και πιο σημαντικός θεός. Ειδώλιό του βρέθηκε κοντά στην Κάαμπα, πλασμένο από κόκκινο αγάτη, με ανθρώπινη μορφή, αλλά το δεξί χέρι σπασμένο, έχοντας αντικατασταθεί από ένα όμοιο χρυσό[3].

Θεές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Αλλάτ (اللات) Η θηλυκή σεληνιακή θεότητα των Αράβων. Ήταν μια από τις τρεις κύριες θεές της Μέκκας.[4]
  • Αλ Ουζά (العزى) Η θεά της γονιμότητας. Οι Άραβες επικαλούνταν αυτήν ή τον Χουμπάλ για προστασία και νίκη πριν από κάθε μάχη, κάτι που δείχνει τη μεγάλη τιμή και σημαντικότητα που της απέδιδαν[5].
  • Μανάτ (منات) Η θεά του πεπρωμένου περιγράφεται ως μια από τις αρχαιότερες στο Βιβλίο των Ειδώλων.

Άλλες θεότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Αλλάχ, υπέρτατος θεός της δημιουργίας[6]
  • Μανάφ (مناف) Το άγαλμά του το χάιδευαν οι γυναίκες, αλλά κατά την έμμηνο ρύση τους δεν επιτρεπόταν να το πλησιάσουν.[4]
  • Γουάντ (واد) Θεός της αγάπης και της φιλίας, με ιερά σύμβολα τα φίδια.[4]
  • Αμμ (أم) Σεληνιακός θεός που λατρευόταν στο αρχαίο Καταμπάν. Λατρευόταν και ως προστάτης θεός των καιρικών φαινομένων, καθώς του αποδίδονταν οι κεραυνοί και οι αστραπές.
  • Ταλάμπ (طالب) Θεός της νότιας Αραβίας, κυρίως του Σαβά. Ήταν σεληνιακή θεότητα και το μαντείο του μοίραζε συμβουλές.
  • Αλ Καούμ (القوم) Ο θεός του πολέμου και της νύχτας των Ναβαταίων, προστάτης των καραβανιών.

Υπερφυσικά πλάσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πνεύματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Τζίνι
  • Μαρίντ (مارد) Τα πιο ισχυρά τζίνι, τα πιο περήφανα και αλαζονικά. Έχου την ικανότητα να ικανοποιούν ευχές θνητών, αλλά κάτι τέτοιο προϋποθέτει μάχη, φυλάκιση και ειδικό τελετουργικό.
  • Ιφρίτ (عفريت) Τεράστιο φτερωτό πλάσμα από φωτιά, που ζει κάτω από τη γη κοντά σε ερείπια. Είναι τρωτά μονάχα στη μαγεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για να τα σκοτώσει είτε να τα αιχμαλωτίσει.

Τέρατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Νάσνας (نسناس) Ένα πλάσμα που ήταν μισός άνθρωπος: είχε μισό κεφάλι, μισό σώμα, ένα χέρι και ένα πόδι. Προήλθε από την ένωση δαίμονα και ανθρώπου.[7]
  • Γκουλ (غول) Πλάσμα της ερήμου, που μπορεί να αλλάζει μορφές. Παρασύρει τους ταξιδιώτες, όπου τους κατασπαράσσει και τους καταβροχθίζει.
  • Μπάχαμουτ (بهموت) Τεράστιο ψάρι που στηρίζει τη γη, συχνά περιγράφεται με κεφάλι ιπποπόταμου ή ελέφαντα.[8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Karen Armstrong (2000,2002). Islam: A Short History. σελ. 11. ISBN 0-8129-6618-x. 
  2. Hamsa at About.com
  3. The Book of Idols (Kitāb al-Asnām) by Hishām Ibn al-Kalbī
  4. 4,0 4,1 4,2 Book of Idols
  5. Tawil 1993
  6. High god of the Arab pantheon
  7. Robert Irwin The Arabian Nights: a Companion (Penguin, 1994)
  8. Borges, Jorge Luis; Margarita Guerrero, Norman Thomas di Giovanni (2002). The Book of Imaginary Beings. London: Vintage Books. σελ. 25–26. ISBN 0099442639. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]