Ένωση του Κάλμαρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Kalmarunionen
Kalmarin unioni
Kalmarsambandið
Kalmarsamveldið

Καλμαρουνιόνεν
Καλμαρίν ουνιόνι

Ένωση του Κάλμαρ
Δανία
Leon
Flag of Sweden.svg
1397-1523 Flag of Denmark.svg
Flag of Sweden.svg


Flag of the Kalmar Union.svg Erik av Pommern 2000px.png
Η Ένωση του Κάλμαρ στην αρχή του 16ου αώνα, υπερτιθέμενα επι των σύγχρονων Ευρωπαϊκών ορίων
Πρωτεύουσα Κοπεγχάγη
Γλώσσες
Ένωση βασιλείων
1397-1523
Θρησκεία Ρωμαιοκαθολικισμός
Γεωγρ. θέση Βόρεια Ευρώπη

Η Ένωση του Κάλμαρ (Δανικά, Νορβηγικά και Σουηδικά:Kalmarunionen , Λατινικά:Unio Calmariensis) είναι ένας ιστοριογραφικός όρος που σημαίνει μια σειρά προσωπικών ενώσεων (1397–1523) οι οποίες ένωσαν τα τρία βασίλεια της Δανίας, της Νορβηγίας (που μετά συμπεριέλαβε την Ισλανδία, τη Γροινλανδία, και τις Φερόες Νήσους και, πριν την προσάρτηση τους από τη Σκωτία το 1471, το Σέτλαντ και τις Ορκάδες), και της Σουηδίας (που μετά συμπεριέλαβε την Φινλανδία) υπό έναν μοναδικό μονάρχη, αν και ενδιάμεσα και με πληθυσμό μικρότερο από 3 εκατομμύρια.[1]

Οι χώρες δεν είχαν παραδώσει την εθνική κυριαρχία τους ή την ανεξαρτησία τους, αλλά στην πράξη, δεν ήταν αυτόνομες, με τον κοινό μονάρχη να φέρει την κυριαρχία και, πρακτικά, να ηγείται της εξωτερικής πολιτικής· αποκλίνοντα συμφέροντα (ειδικά η δυσαρέσκεια της Σουηδικής αριστοκρατίας για τον κυρίαρχο ρόλο της Δανίας και του Χόλσταϊν) οδήγησαν σε μια σύγκρουση που θα εμπόδιζε την ένωση σε αρκετά διαστήματα από την δεκαετία του 1430 μέχρι την διάλυση της το 1523 όταν ο Γουσταύος Α' της Σουηδίας έγινε βασιλιάς της Σουηδίας.

Η Νορβηγία και οι υπερπόντιες κτήσεις της συνέχισαν να είναι μέρος του βασιλείου της Δανίας-Νορβηγίας υπό την δυναστεία του Όλντενμπουργκ για σχεδόν τρεις αιώνες μέχρι την διάλυση της το 1814.


Αρχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Γράμμα της Ένωσης από τον Ιούλιο του 1397. Ποτέ δεν έλαβε πραγματική ισχύ.

Η ένωση αποτέλεσε έργο της Βασίλισσας Μαργαρίτας Α' της Δανίας (1353–1412), κόρης του Βασιλιά Βαλντεμάρ Δ' της Δανίας. Στην ηλικία των δέκα ετών, παντρεύτηκε τον Βασιλιά Χάακον ΣΤ' της Νορβηγίας και της Σουηδίας, ο οποίος ήταν γιος του Βασιλιά Μάγκνους Δ' της Σουηδίας και της Νορβηγίας. Η Μαργαρίτα πέτυχε να αναγνωριστεί ο γιος της Όλαφ ως διάδοχος του θρόνου της Δανίας. Το 1376 ο Όλαφ παρέλαβε το στέμμα της Δανίας από τον παππού του από την πλευρά της μητέρας της ως Βασιλιάς Όλουφ Γ', με την μητέρα του ως φύλακα. Όταν ο Χάακον ΣΤ' πέθανε το 1380, ο Όλαφ παρέλαβε επίσης το νορβηγικό στέμμα. Τα δυο βασίλεια ενώθηκαν σε μια ιδιωτική ένωση υπό ένα παιδί-βασιλιά, με την μητέρα του ως φύλακά του. Ο Όλαφ είχε επίσης σχέδια για τον θρόνο της Σουηδίας (σε αντίθεση με τον Αλβέρτο του Μέκλενμπουργκ) από το 1385 μέχρι το 1387.

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


  1. Boraas, Tracey (2002). Sweden. Capstone Press. σελ. 24. ISBN 0-7368-0939-2.