Ωγκύστ Μπερνάρτ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ωγκύστ Μπερνάρτ
Auguste Beernaert(03).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Auguste Marie François Beernaert (Ολλανδικά)
Γέννηση26  Ιουλίου 1829[1][2][3][4][5][6][7][8][9]
Οστένδη
Θάνατος6  Οκτωβρίου 1912[1][2][3][4][6][7][8][9]
Λουκέρνη
Χώρα πολιτογράφησηςΒέλγιο
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[10]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταδικαστής
πολιτικός
δικηγόρος
νομικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαCatholic Party
Οικογένεια
ΑδέλφιαEuphrosine Beernaert[11]
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρωθυπουργός του Βελγίου (1884–1894)
μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Βελγίου (1896–1900)
President of the Chamber of Representatives (1896–1900)
ΒραβεύσειςΒραβείο Νόμπελ Ειρήνης (1909)[12]
Τάγμα του Λεοπόλδου
Order of the African Star
Τάγμα του Πύργου και του Ξίφους
Order of Civil Merit
Τάγμα του λευκού Ελέφαντα
House Order of Hohenzollern
Τάγμα του Ερυθρού Αετού
Τάξη του Στέμματος
Τάγμα του Παναγίου Τάφου
Τάγμα του Πίου του ΙΧ
Τάγμα του Λέοντος των Κάτω Χωρών
Τάγμα του Ντάνεμπρογκ
Μεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής
Τάγμα του Αστέρα της Ρουμανίας
Order of the Lion and the Sun First class
1st class, Order of the Medjidie
Τάγμα του Στέματος της Ιταλίας
Liakat Medal
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ωγκύστ Μαρί Φρανσουά Μπερνάρτ ή Μπέερναρτ (Auguste Marie François Beernaert, 26 Ιουλίου 18296 Οκτωβρίου 1912) ήταν Βέλγος πολιτικός, ο Πρωθυπουργός του Βελγίου από τον Οκτώβριο του 1884 μέχρι τον Μάρτιο του 1894. Το 1909 βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπερνάρτ γεννήθηκε στην Οστάνδη, στο τότε Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών, και ήταν γιος του κρατικού λειτουργού Μπερνάρ Μπερνάρτ (1795-1862) και της Εφροσέν-Ζοζέφ Ρογιόν (Euphrosine-Josèphe Royon, 1809-1888). Ο Ωγκύστ εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Καθολικού Πανεπιστημίου του Λέβεν σε ηλικία 17 ετών και απεφοίτησε με άριστα πέντε χρόνια αργότερα.[13] Αμέσως μετά παρακολούθησε μαθήματα στο Βερολίνο και στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Κατόπιν δικηγόρησε στις Βρυξέλλες από το 1853 έως το 1859.

Ο Ωγκύστ Μπερνάρτ εκλέχθηκε βουλευτής το 1874 με το Καθολικό Κόμμα (στο οποίο παρέμεινε σε όλη τη ζωή του), ενώ είχε ήδη διορισθεί Υπουργός Δημόσιων Έργων στην πρώτη κυβέρνηση του Ζυλ Μαλού, οπότε βελτίωσε το σιδηροδρομικό και οδικό δίκτυο, καθώς και το δίκτυο των καναλιών. Διαδέχθηκε τον Μαλού μετά τη δεύτερη θητεία του Μαλού ως πρωθυπουργού. Ταυτοχρόνως με τα καθήκοντά του ως πρωθυπουργού, ο Μπερνάρτ εκτελούσε και χρέη Υπουργού Οικονομικών. Τότε όμως η πραγματική εξουσία βρισκόταν στα χέρια του μονάρχη. Ο Μπερνάρτ παραιτήθηκε και ήρθε σε αντίθεση με τον βασιλιά Λεοπόλδο Β΄ εξαιτίας των θηριωδιών που διέπραττε ο Λεοπόλδος κατά των ιθαγενών στην τότε αποικία του Κονγκό. Ωστόσο παρέμεινε βουλευτής μέχρι το τέλος της ζωής του, και ακριβώς μέσα από την κοινοβουλευτική οδό, με την παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση, αναδείχθηκε ως φίλος της ειρήνης. Ο Μπερνάρτ ήταν ικανότατος δικηγόρος και διετέλεσε πρόεδρος διεθνούς νομικής ενώσεως από το 1903 έως το 1905. Υπήρξε ο πρώτος εκπρόσωπος του Βελγίου στις ειρηνευτικές διασκέψεις της Χάγης το 1899 και το 1907. Στη Χάγη, εκτός των άλλων αναθέσεων, ήταν επικεφαλής της επιτροπής για τους νόμους και κανόνες του χερσαίου πολέμου, οπότε και εδραιώθηκε η φήμη του ως ειρηνιστή. Στο θέμα της ουδετερότητας, υπεστήριξε τα μικρότερα κράτη. Στην πρώτη υπόθεση που ήρθε ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης το 1902 (ΗΠΑ κατά Μεξικού), ο Μπερνάρτ έδρασε υπέρ του Μεξικού. Το 1911 επιλέχθηκε ως πρόεδρος του «πάνελ» επιδιαιτησίας για την Υπόθεση Σαβάρκαρ. Το 1912 ασθένησε από πνευμονία και νοσηλεύθηκε στη Λουκέρνη της Ελβετίας, όπου και πέθανε σε ηλικία 83 ετών.

Διεθνές έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπερνάρτ ήταν ο βασικός παράγοντας πίσω από προτάσεις για την παγκόσμια ενοποίηση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Το 1910 συντάχθηκαν συμβάσεις με θέμα τις συγκρούσεις και τη βοήθεια στη θάλασσα και αυτές οι συμβάσεις υπογράφηκαν σύντομα από πολλές χώρες. Τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του, τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης «για τον ρόλο του ως εκπροσώπου σε αμφότερες τις ειρηνευτικές διασκέψεις της Χάγης, και ως ηγετικής μορφής στη Διακοινοβουλευτική Ένωση». Το βραβείο μοιράσθηκε «εξ ημισείας» ανάμεσα στον Μπερνάρτ και τον Γάλλο ιδρυτή της επιτροπής διαιτησίας του γαλλικού κοινοβουλίου Πωλ ντ' Ετουρνέλ ντε Κονστάν. Το τελευταίο έτος της ζωής του ο Μπερνάρτ εργάσθηκε για την απαγόρευση του πολέμου με εναέρια μέσα και λίγες ημέρες πριν τον θάνατό του είχε υποβάλει σχετική πρόταση.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb10685798j. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Auguste-Marie-Francois-Beernaert. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. beernaert-auguste-marie-francois.
  4. 4,0 4,1 4,2 ODIS. PS_2043.
  5. 5,0 5,1 «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 30180198.
  6. 6,0 6,1 6,2 GeneaStar. beernaerta.
  7. 7,0 7,1 7,2 Roglo. p=auguste;n=beernaert.
  8. 8,0 8,1 8,2 «Proleksis enciklopedija» (Κροατικά) 51987.
  9. 9,0 9,1 9,2 «Annuaire prosopographique : la France savante» 121520. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  10. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb10685798j. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  11. arcadiasystems.org/academia/cassatt17a.html#beernaert. Ανακτήθηκε στις 20  Φεβρουαρίου 2020.
  12. www.nobelprize.org/nobel_prizes/peace/laureates/1909/.
  13. Jean Bartelous: Nos Premiers Ministres, de Léopold Ier à Albert Ier, εκδ. J.M. Collet, Βρυξέλλες 1983, σελ. 171


Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Taft, Wm.H. (October 1913). «In Memoriam: Mr. Auguste Beernaert». American Journal of International Law (American Society of International Law) 7 (2): 371-374. doi:10.1017/S0002930000159585. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]