Λεοπόλδος Β΄ του Βελγίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Λεοπόλδος Β΄
Leopold ii garter knight.jpg
Περίοδος 17 Δεκεμβρίου 1865 - 17 Δεκεμβρίου 1909
Προκάτοχος Λεοπόλδος Α΄
Διάδοχος Αλβέρτος Α΄
Κυρίαρχος του Ελεύθερου Κράτους
του Κονγκό
Περίοδος 1 Ιουλίου 1885 – 15 Νοεμβρίου 1908
Γέννηση 9 Απριλίου 1835
Βρυξέλλες, Βέλγιο
Θάνατος 17 Δεκεμβρίου 1909 (74 ετών)
Λάκεν, Βέλγιο
Τόπος ταφής Εκκλησία της Παναγίας του Λάκεν
Σύζυγος Μαρία Ενριέττα της Αυστρίας
Επίγονοι Πριγκίπισσα Λουίζα Μαρία
Πρίγκιπας Λεοπόλδος, Δούκας της Βραβάντης
Στεφανία, Διάδοχος Πριγκίπισσα της Αυστρίας
Πριγκίπισσα Κλημεντίνη
Πλήρες όνομα
   Λεοπόλδος Λουδοβίκος Φίλιππος Μαρία Βίκτωρ
Ολλανδικά: Leopold Lodewijk Filips Maria Victor
Γαλλικά: Léopold Louis Philippe Marie Victor
Οίκος Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα
Πατέρας Λεοπόλδος Α΄ του Βελγίου
Μητέρα Λουίζα της Ορλεάνης
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Λεοπόλδος Β΄ (Leopold II, πλήρες όνομα: Λεοπόλδος Λουδοβίκος Φίλιππος Μαρία Βίκτωρ, 9 Απριλίου 1835 - 17 Δεκεμβρίου 1909) ήταν ο δεύτερος βασιλιάς των Βέλγων. Ήταν ο δεύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά Λεοπόλδου Α' και της Λουίζας Μαρίας της Ορλεάνης. Αναφέρεται ως ο ιδρυτής και προσωπικός ιδιοκτήτης του Ελεύθερου Κρατιδίου του Αφρικανικού Κονγκό.

Από νωρίς είχε εντυπωσιαστεί από τα φυσικά πλούτη της περιοχής όπως του τα είχε περιγράψει ο Αμερικάνος εξερευνητής Χένρι Μόρτον Στάνλει αναζητώντας την απόκτηση τους. Χρησιμοποιώντας τις εξαιρετικές διπλωματικές του ικανότητες εκμεταλλεύτηκε την έκρυθμη κατάσταση που δημιουργήθηκε στην Ευρώπη εκείνη την εποχή.

Παρέλαβε το Αφρικανικό Κονγκό ως ιδιοκτησία του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη διάσκεψη του Βερολίνου (1885) πέτυχε να παραχωρηθεί το Κονγκό στον ίδιο όχι ως αποικία του βασιλείου του Βελγίου αλλά ως ατομική ιδιοκτησία του ιδίου του Λεοπόλδου. Η έκτασή του εκτιμάται 76 φορές μεγαλύτερη από το ίδιο το βασίλειό του στο Βέλγιο. Ο ίδιος είχε σκοπό να κατασκευάσει στην περιοχή ένα εκτεταμένο σιδηροδρομικό δίκτυο.

Το Κονγκό ήταν εκείνη την εποχή πλούσιο σε κοιτάσματα καουτσούκ το οποίο ήταν περιζήτητο εκείνη την εποχή λόγω της εφεύρεσης του τροχού με συμπιεσμένο αέρα. Ανέθεσε την εκμετάλλευση του καουτσούκ σε ιδιωτικές εταιρείες με αντάλλαγμα να του χρηματοδοτήσουν τα σιδηροδρομικά έργα ενώ δημιούργησε και την δική του ιδιωτική εταιρεία που χρειάζονταν επειγόντως πολλά εργατικά χέρια σκλάβων για την εξαγωγή του καουτσούκ.

Τα κέρδη στην αρχή ήταν τεράστια και χρησιμοποιήθηκαν εκτός από την κατασκευή του σιδηροδρόμου και για μεγάλα έργα στο ίδιο το Βέλγιο.

Εγκλήματα του Λεοπόλδου σε βάρος των ιθαγενών στο Κονγκό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ατομική κυριαρχία του Λεοπόλδου στο Κονγκό διατηρήθηκε ως το 1908. Οι μέθοδοι εκμετάλλευσης που χρησιμοποίησε απέναντι στους ιθαγενείς εργάτες ξεπέρασε κάθε όριο βαναυσότητας. Χιλιάδες ιθαγενείς εργάτες, καθημερινά εκτελούνταν ή ακρωτηριάζονταν με διαταγή του ίδιου του Λεοπόλδου με την αστεία δικαιολογία ότι δεν ήταν αρκετά παραγωγικοί στη δουλειά τους.

Ο συνολικός αριθμός των εκτελέσεων του Λεοπόλδου απέναντι στους ιθαγενείς του Κονγκό κατά τη διάρκεια της ατομικής του κυριαρχίας εκτιμάται σε 10 εκατομμύρια οι περισσότεροι με τα χειρότερα βασανιστήρια. Ο αριθμός των κομμένων άκρων των ιθαγενών σκλάβων ήταν τόσο μεγάλος που έφτασε στο σημείο να χρησιμοποιείται ως μετρικό σύστημα.

Ο Λεοπόλδος προσπάθησε να κρύψει τις φρικαλεότητες του στους ιθαγενείς του Κονγκό από την παγκόσμια κοινή γνώμη. Σταδιακά τα εγκλήματα των ανθρώπων του Λεοπόλδου έγιναν γνωστά στη Δύση, ο ιεραπόστολος Τζων Χάρρις του Μπαρίγκα σοκαρίστηκε από τις εικόνες που είδε.

Ο Ιρλανδός διπλωμάτης Ρότζερ Κέισμεντ κατέγραψε αναλυτικότερα τους θανάτους των ιθαγενών που οφείλονταν εκτός από τις φρικαλεότητες του Λεοπόλδου και στις αρρώστιες όπως η ευλογιά και η ασθένεια του ύπνου. Οι εκθέσεις του Κέισμεντ για τις απίστευτες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων οδήγησε σε παγκόσμια κατακραυγή κατά του Λεοπόλδου στις αρχές του 20ου αιώνα.

Κατάφεραν με φωτογραφίες ακρωτηριασμένων ιθαγενών να στρέψουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και όλες τις ανθρωπιστικές οργανώσεις στις αρχές του 20ου αιώνα εναντίον του Λεοπόλδου.

Απόσπαση του Κονγκό από ιδιοκτησία του Λεοπόλδου στη Βελγική κυβέρνηση και το τέλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα κινήματα εναντίον του Λεοπόλδου και υπέρ των Κονγκολέζων βρήκαν πολλούς υποστηρικτές όπως ο διάσημος συγγραφέας Μαρκ Τουέιν. Στις 15 Νοεμβρίου 1902 έγινε εναντίον του απόπειρα δολοφονίας από τον Ιταλό αναρχικό Ρουμπινό. Όταν ολόκληρη η κοινή γνώμη στην δύση εξεγέρθηκε μαζικά εναντίον του ο ίδιος σε μεγάλη ηλικία αναγκάστηκε να παραδώσει το Κονγκό στο Βελγικό κράτος (1908).

Πέθανε στα τέλη του επόμενου χρόνου, στην κηδεία του εκδηλώθηκε το μίσος του κόσμου εναντίον του. Τον διαδέχθηκε στο βασίλειο του Βελγίου ο ανιψιός του Αλβέρτος δεύτερος γιος του αδελφού του Φιλίππου αφού ο ίδιος δεν είχε νόμιμους γιους παρά μόνο νόθους.

Ήταν αδελφός της αυτοκράτειρας του Μεξικού Καρλότας και πρώτος ξάδελφος της βασίλισσας της Αγγλίας Βικτορίας. Παρά την βιαιότητα του πολλοί τον χαρακτήρισαν ως βασιλιά οικοδομητή λόγω των μεγάλων δημοσίων έργων που έκανε στο Βέλγιο από τα χρήματα που κέρδιζε στις επιχειρήσεις του στο Κονγκό.

Ακόμα και στο Κονγκό παρά τα απίστευτα εγκλήματα του πολλοί τον χαρακτήρισαν αργότερα ως τον άνθρωπο που έβαλε την Αφρικανική χώρα στον σύγχρονο κόσμο.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λεοπόλδος στις 22 Αυγούστου 1853 παντρεύτηκε την Μαρία Ενριέττα της Αυστρίας, κόρη του Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:

Ο Λεοπόλδος είχε επίσης δύο νόθους γιους από την ερωμένη του Καρολίνα Λακρουά.

  • τον Λουκιανό Φίλιππο Μαρία Αντώνιο (1906–1984), δούκα του Τερφουρέ
  • τον Φίλιππο Ερρίκο Μαρία Φραγκίσκο (1907–1914), κόμη του Ραφενστάιν

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 9 Απριλίου 1835 – 16 Δεκεμβρίου 1840: Η Βασιλική Υψηλότητα Ο Διάδοχος Πρίγκιπας του Βελγίου, Πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα, Δούκας της Σαξονίας
  • 16 Δεκεμβρίου 1840 – 17 Δεκεμβρίου 1865: Η Βασιλική Υψηλότητα Ο Δούκας της Βραβάντης, Πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα, Δούκας της Σαξονίας
  • 17 Δεκεμβρίου 1865 – 17 Δεκεμβρίου 1909: Η Μεγαλειότητα Του Ο Βασιλιάς των Βέλγων
  • 1 Ιουλίου 1885 – 15 Νοεμβρίου 1908: Η Γαληνοτάτη Μεγαλειότητα Του Ο Κυρίαρχος του Ελεύθερου Κράτους του Κονγκό[2]:87,95,102,359

Τιμητικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μεγάλο Κορδόνι του Τάγματος του Λεοπόλδου (1853)[3]
  • Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος του Λεοπόλδου (1865)
  • Μέγας Μάγιστρος - Ιδρυτής oτου Τάγματος του Στέμματος (1897)
  • Μέγας Μάγιστρος - Ιδρυτής του Τάγματος του Λεοπόλδου Β΄ (1900)
  • Μέγας Μάγιστρος - Ιδρυτής του Βασιλικού Τάγματος του Λιονταριού (1891)
  • Μέγας Μάγιστρος και Ιδρυτής του Τάγματος του Αφρικανικού Αστεριού (1908)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. As documented in several autograph letters by the two unfortunate lovers ANSA newsbrief (in Italian)
  2. «George Washington Williams's Open Letter to King Leopold on the Congo». blackpast.org. 1890. http://www.blackpast.org/george-washington-williams-open-letter-king-leopold-congo-1890#sthash.e0EJ9cE8.dpuf. Ανακτήθηκε στις 12 January 2017. 
  3. Almanach royal officiel, publié, exécution d'un arrête du roi, Volume 1  ; Tarlier, 1854

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λεοπόλδος Β΄ του Βελγίου
Νεότερος κλάδος του Οίκου των Βέττιν
Γέννηση: 9 Απριλίου 1835 Θάνατος: 17 Δεκεμβρίου 1909
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Λεοπόλδος Α΄
Βασιλιάς των Βέλγων
1865–1909
Διάδοχος
Αλβέρτος Α΄
Βασιλικός Οίκος του Βελγίου
Νέος τίτλος Δούκας της Βραβάντης
1840–1865
Διάδοχος
Λεοπόλδος
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Leopold II of Belgium της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).