Ψηφιακή αφήγηση

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ο όρος ψηφιακή αφήγηση αποτελεί µετάφραση του αγγλικού όρου digital storytelling, ο οποίος απαντά συχνότερα στην ξενόγλωσση βιβλιογραφία. Στην ελληνική βιβλιογραφία απαντά συχνά και ο όρος ψηφιακή ιστορία (µετάφραση του αγγλικού όρου digital story), ωστόσο, ο όρος ψηφιακή αφήγηση είναι επικρατέστερος, κυρίως στο διαδίκτυο.[1] Η ψηφιακή αφήγηση συνδυάζει την παραδοσιακή προφορική αφήγηση με πολυμέσα και εργαλεία τηλεπικοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα, οι ψηφιακές ιστορίες είναι πολυμεσικές ταινίες, που συνδυάζουν φωτογραφίες, βίντεο, κινούμενη εικόνα, ήχο, μουσική και κείμενο. Έχει επηρεάσει πολλά επαγγελματικά πεδία στην εποχή μας, όπως την εκπαίδευση, τη διαφήμιση, τον κινηματογράφο και τη δημοσιογραφία.

Δομικά στοιχεία ψηφιακής αφήγησης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην καταγραφή της ιστορίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Οπτική γωνία (Point of View): υποκειμενικότητα και εμπλοκή με αφήγηση σε α΄ πρόσωπο
  • Ερώτηση κλειδί, το δραματικό ερώτημα (A Dramatic Question): , το ερώτημα που που θα κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή. Απαντάται στο τέλος
  • Συναίσθημα (Emotional Content): “an effective digital story works to pursue, discover and communicate a new understanding that is rooted in who we are as humans”[2]
  •  Οικονομία περιεχομένου (Economy): 2'-3'. Το περιεχόμενο δηλαδη θα πρέπει να είναι ποσοτικά τόσο ώστε να μην κουράζει τον θεατή

Στο μοντάζ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ρυθμός εξέλιξης (Pacing), δηλαδή ο ρυθμός της ιστορίας, πόσο γρήγορα ή αργά συμβαίνει η πλοκή χωρίς να κουράζει ή να είναι βαρετή.
  • Ήχος – κείμενο – φωνή: η αφήγηση και ο τρόπος εκφοράς των λέξεων από τον ίδιο τον αφηγητή
  •  Μουσική επένδυση,η δύναμη της μουσικής (The Power of the Soundtrack): η μουσική υπόκρουση που θα χρησιμοποιηθεί ή άλλοι ήχοι που θα πρέπει να εμπλουτίζουν την ιστορία και να ενισχύουν έτσι τις αισθήσεις ή το συναίσθημα[3]

Βήματα δημιουργίας  της ψηφιακής αφήγησης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Γράψιμο
  2. Σενάριο
  3. Εικονογραφημένο σενάριο (storyboard)
  4. Προσθήκη πολυμέσων χωρίς πνευματικά δικαιώματα
  5. Μοντάζ ψηφιακής αφήγησης με κατάλληλο λογισμικό
  6. Κοινοποίηση

Μαθησιακά οφέλη από τη χρήση της ψηφιακής αφήγησης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα μαθησιακά οφέλη που προκύπτουν από τη χρήση της ψηφιακής αφήγησης στο πλαίσιο της διδασκαλίας φαίνεται να είναι πολλαπλά(Bull&Kajder 2004, Flihan 2013, Hull&Katz 2006). Η ψηφιακή αφήγηση θεωρείται μια δραστηριότητα η οποία ενεργοποιεί και κινητοποιεί τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς με έναν νέο αποτελεσματικό τρόπο (Kearney 2011, Robin 2008, Sadik 2008, Vasudevan, Schultz &Bateman 2010). Οι περισσότεροι μελετητές επισημαίνουν τη συμβολή της στην άσκηση των απαιτούμενων δεξιοτήτων για την κοινωνία του 21ου αιώνα, στην καλλιέργεια παραδοσιακών και σύγχρονων πολυγραμματισμών(Ohler 2008, Tyner 1998, Vasudevan 2010) και στη δημιουργική ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στη μαθησιακή διαδικασία (Flihan 2013, Hull&Katz 2006). Η διδακτική αξιοποίηση της ψηφιακής αφήγησης φαίνεται οτι απελευθερώνει δεξιότητες και ταλέντα των μαθητών τα οποία, υπό άλλες συνθήκες, θα παρέμεναν σε λανθάνουσα κατάσταση.

Αρκετοί μελετητές εντοπίζουν στην ενασχόληση με την ψηφιακή αφήγηση όλους τους τύπους μάθησης του Gardner (1983)και ειδικότερα:

  • το γλωσσικό (συγγραφή του σεναρίου)
  • το λογικο-μαθηματικό (διαχείριση χρόνου, συγχρονισμός εικόνων- αφήγησης)
  • τον μουσικό-ρυθμικό (σύνθεση-επιλογή μουσικής)
  • τον οπτικό (επιλογή εικόνων και βίντεο)
  • τον κιναισθητικό (παρουσίαση ιστορίας-δραματοποίηση)
  • τον διαπροσωπικό (παρουσίαση)
  • τον ενδοπροσωπικό (αναστοχασμός) (Porter 2004)

Επιπρόσθετα η ψηφιακή αφήγηση μπορεί να συνδυαστεί γόνιμα με σύγχρονες μαθητοκεντρικές μεθόδους διδασκαλίας, όπως η ομαδοσυνεργατική και η μέθοδος project [4], συμβάλλοντας στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της σχολικής και της νεανικής κουλτούρας και παρέχοντας στους μαθητές διαφορετικά εργαλεία προσωπικής έκφρασης από αυτά που παραδοσιακά προσφέρονται στην τάξη , ενισχύοντας την ενδυνάμωση και των πιο περιθωριοποιημένων μαθητών (Nilsson 2010, Nixon 2009), καλλιεργώντας δεξιότητες κριτικής σκέψης και αναστοχασμού δίνοντάς τους τη δυνατότητα να εμπλακούν με νέους τρόπους στην κοινωνική κριτική ( Hull & Katz 2006, Nixon 2009)[5]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Γκουτσιουκώστα, Ζησούλα; Gkoutsioukosta, Zisoula (2020-02-01). Η ψηφιακή αφήγηση (digital storytelling) ως διδακτικό εργαλείο στο μάθημα της λογοτεχνίας. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Σχολή Παιδαγωγική, Τμήμα Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης. doi:10.12681/eadd/48311. http://didaktorika.gr/eadd/handle/10442/48311. 
  2. Beverly, Imani. «LibGuides: Digital Storytelling: Essential Elements». research.auctr.edu (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2019. 
  3. Bernard R. Robin (2008) Digital Storytelling: A Powerful Technology Tool for the 21st Century Classroom, Theory Into Practice, 47:3, 220-228, DOI: 10.1080/00405840802153916
  4. Γκουτσιουκώστα Ζησούλα (2015). Ψηφιακή Αφήγηση: Ένα Πολλά Υποσχόμενο Διδακτικό Εργαλείο για τη Γόνιμη Ενσωμάτωση των Τ.Π.Ε. στη Διδακτική της Λογοτεχνίας. Πρακτικά Εργασιών 4ου Πανελλήνιου Συνεδρίου «Ένταξη των ΤΠΕ στην Εκπαιδευτική Διαδικασία» ΕΤΠΕ.30 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου 2015, Θεσσαλονίκη. https://www.etpe.gr/custom/pdf/etpe2291.pdf
  5. Γκουτσιουκώστα Ζ. (2018). Ψηφιακές ιστορίες (digital stories): Από τον μαθητή -αναγνώστη στον μαθητή-συγγραφέα. Στο Β.Αποστολίδου, Δ. Κόκορης,Μιχ.Γ.Μπακογιάννης &Ε. Χοντολίδου(Επιμ.), Λογοτεχνική Ανάγνωση στο σχολείο και στην κοινωνία (σελ. 729-740), Αθήνα :Gutenberg