Χώρος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Χώρος (αποσαφήνιση).

Ο χώρος στη Φυσική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως χώρος γενικά στη φυσική ονομάζεται το περιβάλλον που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο στην ιδέα της απόστασης σε τρεις διαστάσεις.

Ο χώρος, στην κλασσική φυσική και σύμφωνα με την ανθρώπινη αντίληψη, έχει τρεις γραμμικές διαστάσεις που συμβολίζονται με τρεις διευθύνσεις κάθετες μεταξύ τους. Μέσα σε αυτόν τον χώρο, κάθε σώμα έχει μια σχετική θέση. Σε περίπτωση που το σώμα μεταβάλλει τη σχετική θέση του, το φαινόμενο ονομάζεται κίνηση. Κάθε στερεό σώμα έχει συγκεκριμένο μήκος, πλάτος και ύψος και μπορεί να κινηθεί και προς τις έξι κατευθύνσεις, δηλαδή εμπρος, πίσω, δεξιά, αριστερά, πάνω ή κάτω, προκειμένου να φθάσει σε κάποιο άλλο σημείο του χώρου.

Επειδή όμως τα πάντα κινούνται όχι μόνο στο χώρο αλλά και στον χρόνο, ο χρόνος θεωρείται τέταρτη διάσταση του χώρου. Έτσι οι σύγχρονοι φυσικοί εισήγαγαν την έννοια χωροχρόνος ή χωροχρονικό συνεχές, για να περιγράψουν τον χώρο των τεσσάρων διαστάσεων. Γενικά όλα τα φυσικά φαινόμενα συμβαίνουν και εξελίσσονται στον χώρο και στον χρόνο. Η ιδέα του χώρου έχει θεμελιώδη αξία για την κατανόηση του φυσικού κόσμου. Εντούτοις, οι φιλόσοφοι διαφωνούν σχετικά με τον ορισμό του χώρου, με άλλους να τον θεωρούν αυθύπαρκτη οντότητα, άλλους να θεωρούν πως αποτελεί σχέση μεταξύ οντοτήτων, ή τμήμα ενός ευρύτερου εννοιολογικού πλαισίου.

Αντιδικίες αναφορικά με την φύση και τις ιδιότητες του χώρου υπήρξαν από την αρχαιότητα, κάποιες από τις οποίες αποτυπώνονται στον Τιμαία του Πλάτωνα, στον Σωκράτη, όπου αναφέρονται οι σκέψεις του σχετικά με αυτό που οι Έλληνες αποκαλούσαν "χώρα", ή στα Φυσικά του Αριστοτέλη, στον ορισμό του τόπου. Πολλές από αυτά τα κλασσικά φιλοσοφικά ερωτήματα απασχόλησαν τους διανοητές κατά την Αναγέννηση και αναδιαμόρφωσαν τον 17ο αιώνα, επηρεάζοντας ιδιαίτερα την ανάπτυξη της κλασσικής μηχανικής. Σύμφωνα με τον Νεύτωνα, ο χώρος, όπως και ο χρόνος, είναι απόλυτος, δηλαδή υφίσταται μόνιμα και ανεξάρτητα από την ύπαρξη ύλης σε αυτόν ή όχι. Από την άλλη, ο Λάιμπνιτζ και άλλοι φυσικοί φιλόσοφοι θεώρησαν ότι ο χώρος αποτελεί ένα σύνολο σχέσεων μεταξύ των σωμάτων της ύλης, σχέσεων που επηρεάζονται από τις αποστάσεις και τις διαυθύνσεις τους. Αργότερα, ο μεταφυσικός Κάντ υποστήριξε ότι οι ιδέα του χωροχρόνου δεν είναι εμπειρική αλλά αντλείται από την βίωση του κόσμου - αποτελούν στοιχεία ενός ορισμένου πλαισίου το οποίο και οι άνθρωποι αξιοποιούν για να χτίσουν κάθε εμπειρία.

Κατά τον 19ο και 20ο αιώνα οι μαθηματικοί άρχισαν να μελετούν τις μη-Ευκλείδειες Γεωμετρίες, στις οποίες ο χώρος είναι κυρτός .Άλλωστε, σύμφωνα με την γενική θεωρία της σχετικότητας ο χώρος γύρω από τα πεδία βαρύτητας δεν είναι ευκλείδιος, Πράγματι, πειράματα που αποσκοπούσαν στην επαλήθευση της γενικής θεωρίας της σχετικόττητας επιβεβαίωσαν αυτή την υπόθεση.

Μέγιστη έννοια του αντιλαμβανόμενου χώρου θεωρείται το Σύμπαν, ελάχιστη έννοια του χώρου θεωρείται οποιοδήποτε σημείο του χώρου το οποίο προσεγγιστικά στερείται διαστά


Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]