Χριστίνα της Λωρραίνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Χριστίνα της Λωρραίνης
Christine of Lorraine Medici2.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Christine de Lorraine (Γαλλικά)
Γέννηση 16  Αυγούστου 1565[1]
Παλάτι των δουκών της Λωρραίνης
Θάνατος 19  Δεκεμβρίου 1637[1][2][3]
Φλωρεντία[4][5]
Τόπος ταφής Βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου
Υπηκοότητα Γαλλία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα αριστοκράτης
Οικογένεια
Σύζυγος Φερδινάνδος Α΄ των Μεδίκων[1]
Τέκνα Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων
Maria Maddalena de' Medici
Catherine de' Medici, Governor of Siena
Κάρλο του Φερδινάνδου των Μεδίκων
Claudia de' Medici
Lorenzo de' Medici
Francesco di Ferdinando de' Medici
Eleonora de' Medici
Γονείς Κάρολος Γ΄ της Λωρραίνης[1] και Κλωντ του Βαλουά[1]
Αδέλφια Φραγκίσκος Β΄ της Λωρραίνης[1]
Κάρολος της Λωρραίνης , επίσκοπος[1]
Ερρίκος Β΄ της Λωρραίνης[1]
Κατερίνα της Λωρραίνης[1]
Ελισάβετ της Λωρραίνης[1]
Αντωνία της Λωρραίνης[1]
Οικογένεια Οίκος της Λωρραίνης[1]
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Χρυσό Τριαντάφυλλο
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Χριστίνα της Λωρραίνης ή η Χριστίνη (16 Αυγούστου 1565 - 19 Δεκεμβρίου 1637) ήταν μέλος του Οίκου της Λωρραίνης και η Μεγάλη Δούκισσα της Τοσκάνης. Υπηρέτησε ως αντιβασίλισσα της Τοσκάνης από κοινού με τη νύφη της κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εγγονού της από το 1621 έως το 1628.

Πριγκίπισσα της Λωρραίνης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Νανσύ και ήταν κόρη του Καρόλου Γ΄ της Λωρραίνης και της συζύγου του, Κλαυδίας των Βαλουά και εγγονή της Αικατερίνης των Μεδίκων. Έλαβε το όνομά της από την πατρική γιαγιά της, τη Χριστίνα της Δανίας.

Μεγάλη Δούκισσα της Τοσκάνης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1587 ο Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων, Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, πέθανε χωρίς νόμιμο άνδρα κληρονόμο και τον διαδέχθηκε ο αδερφός του, Φερδινάνδος. Αναζητώντας ένα γάμο που θα μπορούσε να διατηρήσει την πολιτική ανεξαρτησία του, ο Φερδινάνδος επέλεξε την μακρινή εξαδέρφη του, την Χριστίνα της Λωρραίνης, την αγαπημένη εγγονή της Αικατερίνης των Μεδίκων, βασίλισσας της Γαλλίας.

Οι πολυτελείς και καλά τεκμηριωμένες γιορτές, που γιορτάστηκαν στη Φλωρεντία το 1589, σχεδιάστηκαν για να εντυπωσιάσουν τα βασίλεια της Ευρώπης. Η γαμήλια τελετή στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας ακολουθήθηκε από υπαίθριες εκδηλώσεις για το κοινό, καθώς και δεξιώσεις, κωμωδίες, καθώς και μια θαυμαστή θαλάσσια μάχη στην πλημμυρισμένη αυλή του Palazzo Pitti για τους αριστοκρατικούς καλεσμένους. Διάφοροι καλλιτέχνες όπως ο Santi di Tito, ο Gregorio Pagani, ο Camillo Pagni και ο Giovanni Battista Paggi, οι οποίοι εργάστηκαν για τις εφήμερες διακοσμήσεις.[6] Αυτές οι πλούσιες και πρωτοποριακές μορφές ψυχαγωγίας επηρέασαν σημαντικά τις θεατρικές πρακτικές στα ευρωπαϊκά δικαστήρια καθ 'όλη τη διάρκεια του 17ου αιώνα.

Κατά τη βασιλεία του γιου της[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο σύζυγος της Χριστίνας πέθανε στις αρχές του 1609, λίγο μετά τον γάμο του γιου της. Ο Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων ήταν μόλις 19 ετών όταν ανέλαβε την εξουσία και η Χριστίνα παρέμεινε δεσπόζουσα δύναμη στο δικαστήριο. Το 1610 ο Βενετός πρεσβευτής Giacomo Vendramin έγραψε ότι: «η μεγάλη δούκισσα θέλει να κυβερνά τα πάντα απολύτως, χωρίς καμία σκέψη για τη φήμη και το όφελος του γιου της». Η Χριστίνα ήταν πρόθυμη να ενισχύσει τη δυναστική διεκδίκηση των Μεδίκων και ανέθεσε μια βιογραφία του πρώτου μεγάλου δούκα και του πεθερού της, Κόζιμο Α΄. Επίσης ανέθεσε στον Jacques Callot να παρουσιάσει τη ζωή του πεθαμένου συζύγου της, Φερδινάνδου Α΄.[7]

Αντιβασίλισσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο γιος της, Κόζιμο Β΄, πέθανε τον Φεβρουάριο του 1621, αφήνοντας τον δέκαχρονο γιο του Φερδινάνδο Β΄ ως Μέγα Δούκα. Η Χριστίνα και η νύφη της, η Μαρία Μανταλένα της Αυστρίας, ενήργησαν ως αντιβασίλισσες μέχρι την ενηλικίωση του Φερδινάνδου Β΄. Η αντιβασιλεία τους είναι γνωστή ως Tutrici[8]. Λίγα είναι γνωστά για τη σχέση των δύο γυναικών, αν και συνυπήρχαν στο δικαστήριο. Η Μαρία Μανταλένα ανέλαβε τον δημόσιο πολιτικό ρόλο, ενώ η Χριστίνα ανέλαβε τη δέσμευση με το θρησκευτικό ίδρυμα της Φλωρεντίας[9]. Η Μαρία Μανταλένα πήρε τον τίτλο της Αρχιδούκισσας[10]. Η Χριστίνα έγινε γνωστή ως Εστεμμένη Μεγάλη Δούκισσα και έστειλε τον Φερδινάνδο Β΄ σε μια περιοδεία στην Ευρώπη το 1627.[11] Η Μαρία Μανταλένα πέθανε το Νοέμβριο του 1631, λίγο μετά τη στέψη του Φερδινάνδου Β΄ ως Μέγας Δούκας[12].

Ο αδελφός της Μαρίας Μανταλένας ήταν ο Φερδινάνδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και υποστήριξε την αντι-προτεσταντική πολιτική του. Μαζί με τον αδελφό της, η Μανταλένα υποστήριξε τους Ιησουίτες, με την ιδεολογία της Αντιμεταρρύθμισης[13]. Ο ιστορικός του 18ου αιώνα Jacopo Riguccio Galluzzi παρατήρησε σχετικά με την αντιβασιλεία ότι "όλα άρχισαν να παρακμάζουν από τη στιγμή του θανάτου του Κόζιμο Β΄."[14] Ο Galluzzi επέκρινε ότι κατά την αντιβασιλεία, οι θρησκευόμενοι είχαν τη δυνατότητα να εισέλθουν σε διοικητικές θέσεις στην κυβέρνηση της Τοσκάνης. Ο Galluzzi επίσης θρήνησε ότι και οι δύο γυναίκες συνέχισαν να επηρεάζουν τον Φερδινάνδο Β΄ μετά την ενηλικίωσή του. Ο Angelo Solerti, μια σημαντική πηγή στο δικαστήριο της Φλωρεντίας, θρήνησε ότι "οι Ιησουίτες λειτουργούσαν σαν να ήταν κυβερνήτες"[15]. Η Μαρία Μανταλένα και η Χριστίνα κατάργησαν έναν αιώνιο παλαιό νόμο το 1623 για να επιτρέψουν στους αριστοκράτες να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση της Φλωρεντίας. Ως εκ τούτου, οι αριστοκράτες άρχισαν να κατέχουν θέσεις σε διάφορα ιδρύματα της κυβέρνησης των Μεδίκων και στη δημόσια διοίκηση[16]. Αυτή η κίνηση είχε σκοπό να αποδυναμώσει τη δύναμη των Ρωμαιοκαθολικών αριστοκρατών στην κυβέρνηση της Φλωρεντίας. Η στρατηγική αυτή συνεχίστηκε από τον Φερδινάνδο Β΄[17].

Η Χριστίνα πέθανε σε ηλικία 72 ετών, τον Δεκέμβριο του 1636.[18]

Επιστήμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Χριστίνα επιλέχθηκε από τον Φερδινάνδο ως νύφη, όχι μόνο επειδή ήταν αφοσιωμένη καθολική, αλλά και γιατί ήταν έξυπνη και μορφωμένη. Η Χριστίνα είχε λάβει ακαδημαϊκή εκπαίδευση λόγω των προσπαθειών της Αικατερίνης των Μεδίκων[19]. Το 1605 κάλεσε το Γαλιλαίο να διδάξει τον γιο της Κόζιμο Β΄. Το 1608 η Χριστίνα ζήτησε από τον Γαλιλαίο να παρευρεθεί στο γάμο του Κόζιμο με τη Μαρία Μανταλένα της Αυστρίας[20]. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Κόζιμο ανέλαβε το θρόνο τον Φεβρουάριο του 1609 και ο Γαλιλαίος υπέβαλε αίτηση για προστασία από το βασίλειο των Μεδίκων.[21] Η Χριστίνα και το βασίλειο των Μεδίκων βοήθησε επίσης τον φιλόσοφο Cosimo Boscaglia.

Γυναικεία μοναστήρια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η φήμη της Χριστίνας για την ευσέβεια προέρχεται από την βοήθειά της για τα θρησκευτικά ιδρύματα, ιδιαίτερα θηλυκά μοναστήρια. Έγινε ενεργή προστάτιδα αμέσως μετά το γάμο της.[22] Μέσω της υποστήριξής της, το Monastero di Santa Croce (ή La Crocetta) έγινε η βασική κατοικία για τις άγαμες πριγκίπισσες των Μεδίκων. Ως νεαρή γυναίκα, η Χριστίνα είχε εκφράσει την επιθυμία να τελειώσει τη ζωή της σε ένα μοναστήρι, αλλά ποτέ δεν αποσύρθηκε από πολιτικές υποθέσεις. Το 1627 αγόρασε μια βίλα, μετονομάστηκε σε La Quiete και την είχε διακοσμήσει με εικονογραφικό στυλ από τον Giovanni da San Giovanni.[23]

Τέκνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 genealogy.euweb.cz/lorraine/lorraine4.html. Ανακτήθηκε στις 20  Ιανουαρίου 2016.
  2. (Αγγλικά) Find A Grave. 9757713. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. The Peerage. p4225.htm#i42244. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  5. collections.vam.ac.uk/item/O103086/christine-of-lorraine-medal-dupre-guillaume/.
  6. Abecedario de P.J. Mariette: et autres notes inédites de cet amateur sur les Arts et les Artistes, Volume 4, by Pierre Jean Mariette, Philippe de Chennevières, Anatole de Montaiglon; Publisher: JB Dumoulin, Quai des Agustins #13, Paris; 1857-1858; pages 68-70.
  7. Kelley Harness (2006). Echoes of Women's Voices: Music, Art, and Female Patronage in Early Modern Florence. University of Chicago Press. p. 17. ISBN 9780226316598.
  8. Acton, p 111
  9. Anne J. Cruz & Maria Galli Stampino (2016). Early Modern Habsburg Women: Transnational Contexts, Cultural Conflicts, Dynastic Continuities. Routledge. p. 44. ISBN 9781317146926.
  10. Kelley Harness (2006). Echoes of Women's Voices: Music, Art, and Female Patronage in Early Modern Florence. University of Chicago Press. p. 18. ISBN 9780226316598.
  11. Strathern, p 375
  12. Anne J. Cruz & Maria Galli Stampino (2016). Early Modern Habsburg Women: Transnational Contexts, Cultural Conflicts, Dynastic Continuities. Routledge. p. 44. ISBN 9781317146926.
  13. Kelley Harness (2006). Echoes of Women's Voices: Music, Art, and Female Patronage in Early Modern Florence. University of Chicago Press. p. 19. ISBN 9780226316598.
  14. Anne J. Cruz & Maria Galli Stampino (2016). Early Modern Habsburg Women: Transnational Contexts, Cultural Conflicts, Dynastic Continuities. Routledge. p. 44. ISBN 9781317146926.
  15. Anne J. Cruz & Maria Galli Stampino (2016). Early Modern Habsburg Women: Transnational Contexts, Cultural Conflicts, Dynastic Continuities. Routledge. p. 45. ISBN 9781317146926.
  16. Elisa Goudriaan (2017). Florentine Patricians and Their Networks: Structures Behind the Cultural Success and the Political Representation of the Medici Court (1600-1660). BRILL. p. 20. ISBN 9789004353589.
  17. Elisa Goudriaan (2017). Florentine Patricians and Their Networks: Structures Behind the Cultural Success and the Political Representation of the Medici Court (1600-1660). BRILL. p. 21. ISBN 9789004353589.
  18. Kelley Harness (2006). Echoes of Women's Voices: Music, Art, and Female Patronage in Early Modern Florence. University of Chicago Press. p. 18. ISBN 9780226316598.
  19. Mitch Stokes (2011). Galileo. Thomas Nelson Inc. p. 43. ISBN 9781595550316.
  20. Mitch Stokes (2011). Galileo. Thomas Nelson Inc. p. 84. ISBN 9781595550316.
  21. Mitch Stokes (2011). Galileo. Thomas Nelson Inc. p. 85. ISBN 9781595550316.
  22. Kelley Harness (2006). Echoes of Women's Voices: Music, Art, and Female Patronage in Early Modern Florence. University of Chicago Press. p. 17. ISBN 9780226316598.
  23. Kelley Harness (2006). Echoes of Women's Voices: Music, Art, and Female Patronage in Early Modern Florence. University of Chicago Press. p. 18. ISBN 9780226316598.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Christina of Lorraine της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).

Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα Χριστίνα της Λωρραίνης.