Υπερσυντέλικος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ο υπερσυντέλικος είναι γραμματικός χρόνος που χρησιμοποιείται για να δείξει τη χρονική συσχέτιση μιας παρελθοντικής πράξης σε σχέση με κάποια άλλη παρελθοντική στιγμή.[1] Αυτός ο γραμματικός χρόνος υπάρχει σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Ο χρόνος στα σύγχρονα ελληνικά συντάσσεται με δύο λέξεις, το ρήμα είχα και τον άκλιτο ρηµατικό τύπο, π.χ. είχα λύσει. Υπάρχει όμως και η μορφή που συντάσσει τον υπερσυντέλικο με τις παρελθοντικές μορφές των βοηθητικών ρημάτων έχω και είμαι με την παθητική μορφή της μετοχής παρακειμένου, π.χ. είχα λυμένο, γνωστή ως υπερσυντέλικος β΄.[2] Στα αρχαία ελληνικά ήταν συνήθως μία λέξη, με τη σύγχρονη περιφραστική δομή να εμφανίζεται κατά τους ελληνιστικούς ή μεσαιωνικούς χρόνους.[2]

Κλίση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόσωπο Κλίση
εγώ είχα λύσει
εσύ είχες λύσει
αυτός - αυτή - αυτό είχε λύσει
εμείς είχαμε λύσει
εσείς είχατε λύσει
αυτοί - αυτές - αυτά είχαν λύσει

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας». www.greek-language.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2022. 
  2. 2,0 2,1 Τσολακιδης, Συμεων; Μελισσαροπουλου, Δημητρα; Ραλλη, Αγγελικη (2019-03-20). «Η μορφή και η λειτουργία του Υπερσυντέλικου (Α') στις νεοελληνικές διαλέκτους E». Modern Greek Dialects and Linguistics Theory 7 (1): 206–217. doi:10.26220/mgdlt.v7i1.3047. https://pasithee.library.upatras.gr/mgdlt/article/view/3047.