Τσαρλς Χόρτον Κούλεϊ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Τσαρλς Χόρτον Κούλεϊ
CharlesCooley.jpg
Γέννηση
Τόπος γέννησης Ανν Άρμπορ
Θάνατος
Τόπος θανάτου Ανν Άρμπορ
Υπηκοότητα Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν
Επάγγελμα/
ιδιότητες
κοινωνιολόγος
Εργοδότης Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν

Ο Τσαρλς Χόρτον Κούλεϊ (γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1864 στο Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν και πέθανε στις 8 Μαϊου 1929 στο Ανν Άρμπορ) ήταν Αμερικανός κοινωνιολόγος. Ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά της Μαίρη Ελίζαμπεθ Χόρτον και του δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Μίσιγκαν Τόμας Μ. Κούλεϊ. Φοίτησε και αργότερα δίδαξε οικονομία και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και όγδοος πρόεδρος της Αμερικανικής Κοινωνιολογικής Ένωσης. Είναι ίσως πιο γνωστός για την έννοιά του εικονικού (κατοπτρικού) εαυτού, δηλαδή της διαδικασίας μέσω της οποίας παίρνουμε με τη φαντασία μας τη θέση των άλλων και βλέπουμε τους εαυτούς μας όπως πιστεύουμε ότι μας βλέπουν εκείνοι.

Εκπαίδευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κούλεϊ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν το 1887, και συνέχισε με κατάρτιση ενός έτους στον τομέα της μηχανολογίας στην ίδια σχολή. Το 1888 επέστρεψε για μεταπτυχιακό στην πολιτική οικονομία, με δευτερεύον αντικείμενο την κοινωνιολογία. Ξεκίνησε τη διδασκαλία στην Οικονομία και Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο το φθινόπωρο του 1892. Το 1894 έλαβε το διδακτορικό του. Η διδακτορική διατριβή του ήταν η θεωρία των Μεταφορών στα οικονομικά. Ξεκίνησε την διδασκαλία της κοινωνιολογίας από το ακαδημαϊκό έτος 1894-95.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο γάμος του Κούλεϊ το 1890 με την Elsie Jones, κόρη καθηγητή Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, του έδωσε τη δυνατότητα να επικεντρωθεί πλήρως στο ακαδημαϊκό του έργο. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά, ένα αγόρι και δύο κορίτσια, και έζησε ήσυχα σε ένα σπίτι κοντά στην πανεπιστημιούπολη. Τα παιδιά του Cooley ήταν ως ένα είδος "εσωτερικού εργαστήριο" στη μελέτη του για τη γένεση και την ανάπτυξη του εαυτού. Έτσι, ακόμη και όταν δεν ασχολιόταν με την παρατήρηση του εαυτού, αλλά ήθελε να παρατηρεί τους άλλους, δεν χρειαζόταν να εγκαταλείψει τον κύκλο του.