Τζουζέπε Ταρτίνι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γκιουζέπε Ταρτίνι
Giuseppe Tartini (Tartini House).jpg
Γέννηση 8  Απριλίου 1692[1][2][3][4][5]
Πιράν
Θάνατος 26  Φεβρουαρίου 1770[1][2][3][4][5]
Πάντοβα[6]
Υπηκοότητα Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας
Ιδιότητα συνθέτης, μουσικολόγος, θεωρητικός της μουσικής και βιολιστής
Καλλιτεχνικά ρεύματα Μπαρόκ μουσική
Σημαντικά έργα Violin Sonata in G minor
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Τζουζέπε Ταρτίνι (Giuseppe Tartini, 8 Απριλίου 1692 – 26 Φεβρουαρίου 1770) ήταν Ιταλός συνθέτης και βιολονίστας της εποχής του μπαρόκ.[7]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Πιράν της χερσονήσου της Ίστρια της Δημοκρατίας της Βενετίας.[8]

Φαίνεται ότι οι γονείς του τον προόριζαν να γίνει Φραγκισκανός μοναχός και με αυτόν τον τρόπο έλαβε μουσική εκπαίδευση. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πάντουα, όπου έγινε ικανός ξιφομάχος. Έπειτα από το θάνατο του πατέρα του το 1710, παντρεύτηκε την Ελιζαμπέτα Πρεμαζόρε, η οποία ήταν ευνοουμένη του καρδιναλίου Τζόρτζιο Κορνάρ, ο οποίος κατηγόρησε τον Ταρτίνι για απαγωγή (είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας). Ως αποτέλεσμα, ο Ταρτίνι κατέφυγε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, όπου . επιδόθηκε στο βιολί.

Το 1721 διορίστηκε διευθυντής ορχήστρας (Maestro di Cappella) στη βασιλική του Αγίου Αντωνίου στην Πάντουα. Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του, γνωρίστηκε και έγιναν φίλοι με τον επίσης συνθέτη Φραντσέσκο Βαλότι.

Ο Ταρτίνι ήταν ο πρώτος γνωστός ιδιοκτήτης ενός βιολιού που κατασκευάστηκε από τον Αντόνιο Στραντιβάρι το 1715. Το 1726 άνοιξε τη δική του σχολή βιολιού.

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σήμερα το γνωστότερο έργο του Ταρτίνι είναι η "σονάτα του διαβόλου". Έγραψε περί τα 135 κονσέρτα για βιολί και σονάτες για το ίδιο μουσικό όργανο. Έγραψε επίσης θρησκευτικά έργα, όπως τον 51ο ψαλμό (Miserere, 1739-41)[9] και ένα Stabat Mater,που συνέθεσε το 1769.[10] Συνέθεσε επίσης τρεις σονάτες και μία συμφωνία σε λα. Η μουσική του παρουσιάζει προβλήματα στους λόγιους της μουσικής και στους ερευνητές, επειδή ο ίδιος δεν χρονολόγησε ποτέ τα χειρόγραφά του.

Συνολικά 62 χειρόγραφα με μουσική του Ταρτίνι βρίσκονται σήμερα στην κοινοτική βιβλιοθήκη Λουτσιάνο Μπενινκάζα , στην Ανκόνα.[11]

Ο Ταρτίνι ήταν επίσης θεωρητικός της μουσικής.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 26  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) data.bnf.fr. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13900296j. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 SNAC. w6qr50hj. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 10126729. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 International Music Score Library Project. Category:Tartini,_Giuseppe. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  7. Giuseppe Tartini Encyclopaedia Britannica on line
  8. Tartini The official web site of Portorož and Piran
  9. Βιογραφία στο istrianet.org
  10. Βιογραφία στο Allmusic.
  11. Biblioteca Communale Luciano Benincasa (AN)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Giuseppe Tartini της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).