Τελεσίγραφο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Γενικά σημαίνει «τελικός όρος» και απαντάται σήμερα ως όρος στο Διεθνές Δίκαιο.

Ειδικότερα το τελεσίγραφο αποτελεί διπλωματικό έγγραφο διά του οποίου ένα κράτος διαβιβάζει τις τελικές του αξιώσεις προς έτερο κράτος σε περίπτωση διαφορών, απαιτώντας άμεση απάντηση επ΄ αυτών.

Στο τελεσίγραφο είναι δυνατόν να αναφέρεται και η αίρεση της κήρυξης πολέμου ή και να περιλαμβάνει προθεσμία αποδοχής του ή των όρων. Εκ του χαρακτήρα του αυτού το τελεσίγραφο θεωρείται ως μέσον απειλής και πίεσης.

Η Σύμβαση της Χάγης ορίζει σαφώς ότι τρόπος κήρυξης πολέμου είναι η προαποστολή τελεσιγράφου που θα περιέχει τον όρο αυτόν (δηλαδή την κήρυξη πολέμου επί μη αποδοχής του).

Τούτο όμως δεν τηρήθηκε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από την Γερμανία και την Ιαπωνία οι οποίες προέβησαν σε πολεμικές ενέργειες εναντίον άλλων χωρών χωρίς να προηγηθεί τελεσίγραφο και επίσημη κήρυξη πολέμου. Σε τέτοιες περιπτώσεις η πολεμική επιχείρηση χαρακτηρίζεται «αιφνίδιος πόλεμος».

Σημειώνεται ότι στην επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδος το 1940 προηγήθηκε τελεσίγραφο το οποίο όμως αν και περιελάμβανε απαιτήσεις δεν περιείχε τον όρο της κήρυξης πολέμου, ο δε χρόνος αποδοχής ή όχι αυτών ήταν ελάχιστος έως ανύπαρκτος. Στην δε επίθεση της Γερμανίας κατά της Ελλάδος (1941) δεν προηγήθηκε τελεσίγραφο.

Σήμερα με τον όρο αυτόν ταυτίζονται και οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. ως μέσον πίεσης και αποτροπής ενδεχομένων πολεμικών επιχειρήσεων.