Σεμπάδ ΣΤ΄ ο Βαγρατίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σεμπάδ ΣΤ΄ ο Βαγρατίδης
Περίοδος691 - 711
ΠροκάτοχοςΝερσές Καμσαρακάν
ΔιάδοχοςΑρτάβασδος Καμσαρακάν
Γέννησηπ. 670
Θάνατος726
Επίγονοιαρκετοί υιοί
ΟίκοςΒαγρατίδες
ΠατέραςΒαράζ-Τιρότς Γ΄
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Σεμπάδ ΣΤ΄ ο Βαγρατίδης (στα αρμένικα Սմբատ Զ Բագրատունի, "Σεμπάτ Μπαγκρατούνι", γεννηθείς προς το 670 και αποβιώσας το 726) ήταν Αρμένιος ηγεμόνας της οικογένειας των Βαγρατιδών, ο οποίος υπήρξε ηγεμόνας της Αρμενίας από το 691 έως το 711.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σεμπάδ ήταν υιός του Βαράζ-Τιρότς Γ΄, ο οποίος σκοτώθηκε από τους Βυζαντινούς προς το 675[1].

Μετά τον θάνατο του Ασώτιου Β΄ στην διάρκεια πολέμου εναντίον του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β΄, ο τελευταίος κατέλαβε την χώρα και όρισε τον Νερσές Καμσαρακάν ως Ηγεμόνα της Αρμενίας. Ωστόσο, ο Χαλίφης Αμπντ αλ-Μαλίκ ανέκτησε λίγο αργότερα τον έλεγχο της χώρας και όρισε τον Σεμπάδ ΣΤ΄ ως Ηγεμόνα της Αρμενίας. Ο τελευταίος, προκειμένου να εκδικηθεί τον πατέρα του, προχώρησε στην εκτέλεση του συνόλου των Βυζαντινών οι οποίοι κατοικούσαν στην Αρμενία. Όμως, κλήθηκε να αντιμετωπίσει ένα αραβικό στράτευμα, υπό την ηγεσία του Μουχάμαντ ιμπν Μαρουάν, το οποίο λεηλάτησε την χώρα, προκειμένου να την θέσει εκ νέου υπό την άμεσο έλεγχο του χαλίφη. Ο αξιωματικός του, Αμπντ Αλλάχ ιμπν Χατίμ αλ-Μπαχίλι, επιθυμούσε να καταστείλει πλήρως τις αρμένικες εξεγέρσεις, σκοπό για τον οποίον και αιχμαλώτισε τους σημαντικότερους Αρμένιους εκκλησιαστικούς και πρίγκιπες, μεταξύ των οποίων και τον Σεμπάδ το 695, και τους έθεσε σε κατ'οίκον περιορισμό στην Δαμασκό.

Απελευθερώθηκε το 697, ενώ υποχρεώθηκε την αμέσως επόμενη χρονιά να πολεμήσει εναντίον βυζαντινού στρατεύματος, το οποίο είχε σταλεί από τον Τιβέριο Γ΄. Η μάχη η οποία έφερε αντιμέτωπα τα στρατεύματα των Βυζαντινών και των Αρμενίων τα αποδυνάμωσε σε σημαντικό βαθμό. Στην συνέχεια, επιτέθηκε στον Μοχάμεντ ιμπν-Μερουάν, τον οποίον και νίκησε, ωστόσο ο αραβικός κίνδυνος τον υποχρέωσε να αναζητήσει την συμμαχία των Βυζαντινών. Ο αυτοκράτορας Τιβέριος Γ΄ τον όρισε ως κουροπαλάτη, ενώ ο Σεμπάδ διοίκησε την Αρμενία για λογαριασμό του Βυζαντίου. Διαπραγματεύτηκε ειρήνη με τον χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ, ωστόσο με τον θάνατο του τελευταίου και την άνοδο στην εξουσία του διαδόχου του, Αλ-Ουαλίντ, οι διωγμοί ξεκίνησαν εκ νέου. Ο Σεμπάδ συμμάχησε εκ νέου με τους Βυζαντινούς, ενώ στην συνέχεια, καθώς συμφωνήθηκε εκ νέου ειρήνη με τον Χαλίφη, αποδέχθηκε την αραβική κυριαρχία, παραιτούμενος από το αξίωμά του ως ηγεμόνας και αποσυρόμενος στα εδάφη του. Η Αρμενία στην συνέχεια διοικήθηκε από Άραβα κυβερνήτη, τον Αμπντ αλ-Αζίζ ιμπν Χατίμ αλ-Μπαχίλι[2].

Απέκτησε αρκετούς υιούς, ωστόσο ήταν ο ανιψιός του, Ασώτιος Γ΄, αυτός ο οποίος κατέστη ισκάν (αρχηγέτης) του Οίκου των Βαγρατιδών.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Settipani, Christian (2006). Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle. Paris: de Boccard. σελ. 333-338. ISBN 978-2-7018-0226-8.  More than one of |pages= και |page= specified (βοήθεια).
  2. Grousset, René (1947). Histoire de l’Arménie des origines à 1071 (στα Γαλλικά) (1973, 1984, 1995, 2008 έκδοση). Paris: Payot. σελ. 307-314.  More than one of |pages= και |page= specified (βοήθεια).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Smbat VI Bagratouni της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).