Σεισμός της Αντιόχειας (526)
| Σεισμός της Αντιόχειας | |
|---|---|
  | |
| Ημερομηνία | Πιθανόν μεταξύ 20 και 29 Μαΐου 526 |
| Ώρα | αργά το πρωί |
| Μέγεθος | 7.0 Ms[1] |
| Επίκεντρο | 36°14′N 36°07′E / 36.23°N 36.12°EΣυντεταγμένες: 36°14′N 36°07′E / 36.23°N 36.12°E[2] |
| Πληγείσες περιοχές | Βυζαντινή Αυτοκρατορία (σημερινή Τουρκία και Συρία) |
| Mέγιστη ένταση | MMI VIII (Καταστροφικός) – MMI IX (Πολύ Καταστροφικός) |
| Απώλειες | 250.000–300.000+ |
| δεδομένα | |
Ο σεισμός του 526 στην Αντιόχεια έπληξε την περιοχή της Μείζωνος Συρίας και συγκεκριμένα την πόλη της Αντιόχειας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έλαβε χώρα στα τέλη του Μαΐου του 526, πιθανώς μεταξύ 20 και 29 Μαΐου, αργά το πρωί, προκαλώντας τον θάνατο περίπου 250.000 ανθρώπων.[3] Συνέβη τον έβδομο χρόνο της βασιλείας του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινού Α΄ υπό την υπατεία του Φλάβιου Ανίκιου Ολύβριου.[4] Στην Αντιοχεία τον σεισμό ακολούθησε μιά πυρκαγιά που κατέστρεψε τα περισσότερα από τα κτίρια που είχαν μείνει ανέπαφα από τον σεισμό. Η μέγιστη ένταση στην Αντιόχεια εκτιμάται ότι κυμαινόταν μεταξύ VIII («Καταστροφικός») και IX («Πολύ Καταστροφικός») στην κλίμακα έντασης Μερκάλι.
Τεκτονική ρύθμιση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η τοποθεσία της Αντιόχειας βρίσκεται κοντά στην πολύπλοκη τριπλή διασταύρωση μεταξύ του βόρειου άκρου του Ρήγματος Μετασχηματισμού της Νεκράς Θάλασσας, του κυρίως μετασχηματιστικού ορίου μεταξύ της Αφρικανικής Πλάκας και της Αραβικής Πλάκας, το νοτιοδυτικό άκρο του Ρήγματος της Ανατολικής Ανατολίας, το κυρίως μετασχηματιστικό όριο μεταξύ της Πλάκας της Ανατολίας και της Αραβικής Πλάκας, και το βορειοανατολικό άκρο του Κυπριακού Τόξου, το όριο μεταξύ της Πλάκας της Ανατολίας και της Αφρικανικής Πλάκας. Η πόλη βρίσκεται στη Λεκάνη της Αντάκιας, μέρος της Λεκάνης Αμίκ, η οποία είναι καλυμμένη με Πλειοκαινικές έως πρόσφατα Αλλούβιες αποθέσεις. Η περιοχή έχει πληγεί από πολλούς μεγάλους σεισμούς τα τελευταία 2.000 χρόνια.[5]
Σεισμός
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το εκτιμώμενο μέγεθος του σεισμού είναι 7,0 στην κλίμακα μεγέθους επιφανειακών κυμάτων.[1] Ακολούθησαν 18 μήνες μετασεισμών.[3] Οι εκτιμήσεις έντασης στην κλίμακα Μερκάλι είναι: VIII–IX στην Αντιόχεια, VII τόσο στη Δάφνη, όσο και στο λιμάνι της Σελευκίας Πιερίας.
Καταστροφές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο σεισμός προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε πολλά από τα κτίρια στην Αντιόχεια, συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Οικίας (λατ. Domus Aurea) - μιας μεγάλης οκταγωνικής εκκλησίας του Μέγα Κωνσταντίνου που χτίστηκε σε νησί του ποταμού Ορόντη. Σύμφωνα με τις πηγές διασώθηκαν μόνο σπίτια χτισμένα κοντά στο βουνό. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της ζημιάς ήταν αποτέλεσμα των πυρκαγιών που συνεχίστηκαν για πολλές ημέρες αμέσως μετά τον σεισμό, και επιδεινώθηκαν από τον άνεμο.[3] Η πυρκαγιά περιγράφηκε ως τόσο σφοδρή, ώστε σημειώθηκε κυριολεκτική «βροχή φωτιάς», αφήνοντας την πόλη της Αντιόχειας εντελώς ερημωμένη.[4]
Η Μεγάλη Εκκλησία (έτσι ονομαζόταν η παλαιά εκκλησία της Αντιόχειας) καταστράφηκε από τη φωτιά επτά ημέρες μετά τον σεισμό.[3] Ανάμεσα στα πολλά θύματα ήταν ο Ευφράσιος, Πατριάρχης Αντιόχειας, ο οποίος πέθανε πέφτοντας σε καζάνι με πίσσα που χρησιμοποιούσαν οι κατασκευαστές ασκών κρασιού, αφήνοντας άκαυστο μόνο το κεφάλι του.[6]
Στο λιμάνι της Σελευκίας Πιερίας εκτιμάται ότι σημειώθηκε ανύψωση 0,7–0,8 μέτρων, ενώ η επακόλουθη προσχώση το κατέστησε αχρησιμοποίητο.[7]
Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των θυμάτων του σεισμού κυμαίνονται μεταξύ 250.000 και 300.000, με τον αριθμό των 250.000 να αναφέρεται συχνότερα.[3] Έχει υποστηριχθεί ότι ο πολύ μεγάλος αριθμός θυμάτων οφειλόταν στην παρουσία πλήθους επισκεπτών από τη γύρω ύπαιθρο, που είχαν φτάσει στην πόλη για να εορτάσουν την Ανάληψη.[8]
Συνέπειες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στην Κωνσταντινούπολη, ο Ιουστίνος λέγεται ότι αντέδρασε στις ειδήσεις του σεισμού αφαιρώντας το διάδημα του και την πορφυρά χλαμύδα του. Εισήλθε στην εκκλησία χωρίς τα σύμβολα του αυτοκρατορικού του βαθμού και θρήνησε δημοσίως την καταστροφή της Αντιόχειας. Έστειλε αποστολή πρεσβευτών στην πόλη με επαρκή χρήματα τόσο για άμεση ανακούφιση όσο και για την έναρξη της ανοικοδόμησης της Αντιόχειας. [8] Η ανοικοδόμηση της Μεγάλης Εκκλησίας και πολλά άλλα κτίρια ήταν εποπτεύεται από τον Εφραίμ, πρώην κόμης Ανατολής, ο οποίος είχε αντικαταστήσει στον επισκοπικό θρόνο τον Ευράσιο.[9][10] Πολλά από τα κτίρια που ανεγέρθηκαν μετά τον σεισμό καταστράφηκαν από έναν άλλο μεγάλο σεισμό το Νοέμβριο του 528, αν και υπήρχαν πολύ λιγότερα θύματα.[3]
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
| Σχετικές πύλες | ||
|---|---|---|
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 National Geophysical Data Center / World Data Service (NGDC/WDS): NCEI/WDS Global Significant Earthquake Database. NOAA National Centers for Environmental Information (1972). «Comments for the Significant Earthquake». NOAA National Centers for Environmental Information. doi:10.7289/V5TD9V7K. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2022.
- ↑ «Online catalogue of strong earthquakes in Italy 461 BC to 1997 and Mediterranean area 760 BC to 1500» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2015.
- 1 2 3 4 5 6 Sbeinati, M.R.; Darawcheh, R.; Mouty, M. (2005). «The historical earthquakes of Syria: an analysis of large and moderate earthquakes from 1365 B.C. to 1900 A.D.». Annals of Geophysics 48 (3): 347–435. http://www.earth-prints.org/bitstream/2122/908/1/01Sbeinati.pdf. Ανακτήθηκε στις 22 September 2011.
- 1 2 «Book 17: the Time of the Emperor Justin». The Chronicle of John Malalas, A Translation. Byzantina Australiensia. Μτφρ. Elizabeth Jeffreys, Michael Jeffreys and Roger Scott. Melbourne: Australian Association of Byzantine Studies. 1986. σελίδες 230–244. ISBN 978-90-04-34460-0.
- ↑ Çaktı, E.· Bikçe M.· Özel O.· Geneş C.· Kaçın S.· Kaya Y. (2011). «Antakya Basin Strong Ground Motion Network» (PDF). Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2011.
- ↑ Witakowski, W. (1996). Chronicle: known also as the Chronicle of Zuqnin, Part 3. Translated texts for historians. 22. Liverpool University Press. σελίδες 46–47. ISBN 978-0-85323-760-0.
- ↑ Erol, O. & Pirazzoli, P.A. 2007. Seleucia Pieria: an ancient harbour submitted to two successive uplifts. International Journal of Nautical Archaeology, 21, 317–327.
- 1 2 Meier, M. (2007). «Natural Disasters in the Chronographia ofJohn Malalas : Reflections on their Function --An Initial Sketch». The Medieval History Journal 10 (1–2): 237–266. doi:.
- ↑ Martindale, J.R. (1980). The Prosopography of the Later Roman Empire. Prosopography of the Later Roman Empire. 2. Cambridge University Press. σελ. 395. ISBN 978-0-521-20159-9.
- ↑ Andrade, N.J. (2009). «The Syriac life of John of Tella and the frontier Politeia». Hugoye: Journal of Syriac Studies 12 (2): 199–234. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 September 2011. https://web.archive.org/web/20110927095306/http://syrcom.cua.edu/hugoye/Vol12No2/HV12N2Andrade.pdf. Ανακτήθηκε στις 22 September 2011.