Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ρεζά Παχλαβί

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ρεζά Παχλαβί
Ο Ρεζά Παχλαβί το 2024.
Περίοδος27 Ιουλίου 1980 - σήμερα
ΠροκάτοχοςΜοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί
Διάδοχος του Ιράν
Περίοδος26 Οκτωβρίου 1967 - 11 Φεβρουαρίου 1979
ΠροκάτοχοςΜοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί
ΔιάδοχοςΚατάργηση μοναρχίας
Γέννηση31 Οκτωβρίου 1960 (1960-10-31) (65 ετών)
Τεχεράνη, Ιράν
ΣύζυγοςΓιασμίν Παχλαβί
ΑπόγονοιΝουρ
Ιμάν
Φαράχ
ΟίκοςΠαχλαβί
ΠατέραςΜοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί
ΜητέραΦαράχ Παχλαβί
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π • σ • ε )

Ο Ρεζά Παχλαβί (περσικά: رضا پهلوی‎) (γεννημένος στις 31 Οκτωβρίου 1960) είναι ο διάδοχος του θρόνου του πρώην Αυτοκρατορικού Κράτους του Ιράν και ο επικεφαλής του Οίκου των Παχλαβί. Είναι ο πρωτότοκος γιος του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί και της Σαχμπανού Φαράχ Παχλαβί.[1][2] Ως Ιρανός αντικαθεστωτικός και πολιτικός ακτιβιστής που διαμένει στις Ηνωμένες Πολιτείες, συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο προβεβλημένων μορφών της ιρανικής αντιπολίτευσης κατά του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.[3]

Γεννήθηκε στην Τεχεράνη και το 1967, κατά τη στέψη του πατέρα του, ανακηρύχθηκε επισήμως Διάδοχος του Θρόνου του Ιράν. Ως δόκιμος της Αυτοκρατορικής Ιρανικής Πολεμικής Αεροπορίας, μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1978 για να εκπαιδευτεί ως πιλότος στην Αεροπορική Βάση Ρις. Έναν χρόνο αργότερα, μετά τον θάνατο του πατέρα του στο Κάιρο της Αιγύπτου, αυτοανακηρύχθηκε Σάχης του Ιράν ως «Ρεζά Σαχ Β΄» και ξεκίνησε να δραστηριοποιείται πολιτικά από το εξωτερικό εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας.[4]

Το 2013 ίδρυσε στο Παρίσι το Εθνικό Συμβούλιο του Ιράν, έναν πολιτικό φορέα της εξόριστης ιρανικής αντιπολίτευσης, που στόχο έχει την ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος.[5][6] Σε ιδεολογικό επίπεδο έχει εκφράσει τη στήριξή του σε μια δημοκρατική μετάβαση στο Ιράν και έχει υποστηρίξει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ώστε να καθοριστεί η μορφή της μελλοντικής διακυβέρνησης. Έχει καλέσει επανειλημμένα σε διαδηλώσεις κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας και έχει ζητήσει την απομάκρυνση του υφιστάμενου καθεστώτος από την εξουσία. Παράλληλα, έχει ταχθεί υπέρ της προσέγγισης του Ιράν με τον Δυτικό Κόσμο και το Ισραήλ.

Παρά τις δημόσιες εκδηλώσεις υποστήριξης από μερίδα Ιρανών, δεν είναι ξεκάθαρο πόση απήχηση διαθέτει ο Παχλαβί μέσα στο Ιράν.[7][8][9] Κατά τις διαδηλώσεις του 2025-2026, χαρακτηρίστηκε ως μία από τις κύριες προσωπικότητες της αντιπολίτευσης και ως σημαντική μορφή για όσους υποστηρίζουν τη μοναρχία στη χώρα.[10][11][12] Ωστόσο, άλλοι τον επικρίνουν λόγω της μοναρχικής του ταυτότητας και υιοθετούν την άποψη ότι δεν αντιπροσωπεύει ευρύτερα στρώματα της ιρανικής κοινωνίας, ιδιαίτερα εντός του Ιράν.[13][14][15] Παράλληλα, θεωρούν ότι η πολιτική του επιρροή βασίζεται κυρίως σε πολιτική, οικονομική ή επικοινωνιακή στήριξη που προέρχεται από το εξωτερικό και όχι από μία οργανωμένη βάση στο εσωτερικό της χώρας.[16][17]

Παιδικά χρόνια και εκπαίδευση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρεζά Παχλαβί γεννήθηκε στην Τεχεράνη στις 31 Οκτωβρίου 1960 και είναι ο μεγαλύτερος γιος του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, Σάχη του Ιράν, και της Φαράχ Παχλαβί, της Σαχμπανού. Τα αδέλφια του Ρεζά Παχλαβί είναι η Φαραχνάζ (1963), ο Αλί Ρεζά (1966-2011), η Λεϊλά (1970-2001) και η ετεροθαλής αδελφή του, η Σαχνάζ (1940).

Ο Ρεζά Παχλαβί σε ηλικία 10 ετών (1971), δίπλα στην οικογένειά του.

Όταν γεννήθηκε, ο πατέρας του απένειμε χάρη σε 98 πολιτικούς κρατούμενους και η κυβέρνηση ανακοίνωσε την μείωση του φόρου εισοδήματος κατά 20%.[18] Ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο περίφημο "Σχολείο Ρεζά Παχλαβί", ένα ιδιωτικό σχολείο που βρισκόταν εντός των βασιλικών ανακτόρων και είχε ως μαθητές παιδιά της αυτοκρατορικής οικογένειας και της αυλής.[19] Από πολύ νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την αεροπορία· σε ηλικία μόλις 11 ετών πραγματοποίησε την πρώτη του σόλο πτήση και απέκτησε άδεια πιλότου ένα χρόνο αργότερα, επιδεικνύοντας νωρίς αξιοσημείωτη δεξιότητα και πάθος για την πτήση.[20]

Στα νεανικά του χρόνια έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο, τόσο ως παίκτης όσο και ως φίλαθλος. Υπήρξε οπαδός της ποδοσφαιρικής ομάδας Εστεγλάλ Τεχεράνης, η οποία τότε ήταν γνωστή με την ονομασία «Τατζ» (που σημαίνει «στέμμα»). Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος συμμετείχε στις ετήσιες εκδηλώσεις που οργανώνονταν με αφορμή τα γενέθλιά του, γεγονός που συνέβαλε στο να ταυτιστεί δημόσια η ομάδα με το καθεστώς των Παχλαβί.[21] Υπήρξε επίσης υποστηρικτής της ποδοσφαιρικής ομάδας Τατζ Αμπαντάν, μιας ακόμη ιρανικής ομάδας της εποχής, η οποία διαλύθηκε όταν ξέσπασε η Ιρανική Επανάσταση.[22]

Ως δόκιμος αξιωματικός της Αυτοκρατορικής Αεροπορίας του Ιράν, εστάλη στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Αύγουστο του 1978 για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Συμμετείχε σε ένα ετήσιο πρόγραμμα εκπαίδευσης πιλότων, στη βάση αεροπορίας Ρις του Τέξας, που περιλάμβανε πτήσεις με αεροσκάφη Cessna T-37 Tweet και Northrop T-38 Talon. Ως αποτέλεσμα της Ιρανικής Επανάστασης, αναγκάστηκε να φύγει από την βάση τον Μάρτιο του 1979, τέσσερις περίπου μήνες νωρίτερα από το προγραμματισμένο.[20][23] Μετέπειτα, βρέθηκε με την οικογένειά του από το Μαρόκο στις Μπαχάμες και κατόπιν στο Μεξικό.[24]

Ο Ρεζά Παχλαβί ξεκίνησε σπουδές στο Κολλέγιο Γουίλιαμς τον Σεπτέμβριο του 1979,[24] όμως εγκατέλειψε τις σπουδές του το 1980.[25] Στη συνέχεια, ξεκίνησε σπουδές στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Καΐρου, στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών, αλλά δεν παρακολουθούσε τακτικά τα μαθήματα.[26] Το 1981 έγινε γνωστό ότι είχε διακόψει το πρόγραμμα σπουδών και συνέχιζε ιδιωτικά με Ιρανούς καθηγητές, εστιάζοντας στον περσικό πολιτισμό και την ιστορία, στη φιλοσοφία και τους φυσικούς πόρους.[27]

Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στο Μαρόκο, ο Ρεζά Παχλαβί απέκτησε το 1985 πτυχίο πολιτικών επιστημών, μέσω εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας. Εκτός από τη μητρική του γλώσσα, την περσική, μιλάει άπταιστα αγγλικά και γαλλικά.[24]

Διακρίσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εθνικές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Τάγμα των Παχλαβί (26 Σεπτεμβρίου 1967, Ιράν)
  • Μετάλλιο Στέψης του Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί (26 Οκτωβρίου 1967, Ιράν)
  • Αναμνηστικό Μετάλλιο 25ης Εκατονταετηρίδας (14 Οκτωβρίου 1971, Ιράν
  • Μετάλλιο Περσέπολης (15 Οκτωβρίου 1971, Ιράν)

Διεθνείς

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άλλες αναγνωρίσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/2005004.stm
  2. ↑ http://www.dailymail.co.uk/news/article-4399320/Iran-s-exiled-prince-calls-revolution.html
  3. ↑ «Iran's exiled crown prince rises as a figure in protests, decades after leaving his homeland». AP News (στα Αγγλικά). 9 Ιανουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2026.
  4. ↑ https://web.archive.org/web/20130106174512/http://www.rezapahlavi.org/about.php
  5. ↑ http://iran-times.com/reza-pahlavi-leads-meeting-of-new-iranian-national-council/
  6. ↑ https://www.theglobeandmail.com/news/world/shahs-son-seeks-support-for-peoples-revolution-against-iran/article19059694/
  7. ↑ «The exiled royal urging Iranians on to the streets». Financial Times. 10 Ιανουαρίου 2026.
  8. ↑ «Son of Iran's toppled shah seeks a role as protests expand». Reuters. 11 Ιανουαρίου 2026.
  9. ↑ «Amid Iran's unrest, is Reza Pahlavi gaining support?». DW. 11 Ιανουαρίου 2026.
  10. ↑ Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα :4.
  11. ↑ Ravid, Barak (13 Ιανουαρίου 2026). «Scoop: Trump's envoy secretly met Iran's exiled crown prince». Axios.
  12. ↑ «Reza Pahlavi, the exiled son of Iran's last shah at centre of protest chants». BBC News. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2026.
  13. ↑ «Iran's Exiled Crown Prince Believes Trump to Be 'A Man of His Word'». BBC News. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2026.
  14. ↑ «ADeepfakes and Division: Inside the Campaign to Rebrand Iran's Revolt». Intpolicydigest. 12 Φεβρουαρίου 2026.
  15. ↑ «Iran's Exiled Prince is Buoyed by Nation Desperate for Change». Bloomberg News. 16 Ιανουαρίου 2026.
  16. ↑ «Reza Pahlavi, the exiled son of Iran's last shah at centre of protest chants». BBC News. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2026. Critics counter that he remains too dependent on foreign backing and question whether Iranians inside the country, weary after decades of political turmoil, are ready to trust any exiled leader.""Some Iranians still revere his family name; others fear replacing one unelected ruler with another, even under a democratic guise.
  17. ↑ «Iran Is Facing Its Deepest Crisis Since the 1979 Revolution». Jacobin. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2026.
  18. ↑ Freedland, Jonathan (26 Ιανουαρίου 1997). «The Prince's Trust: The Boy Who Lost Everything». The Observer. London, United Kingdom. σελίδες 97, 168–169.
  19. ↑ Axthelm, Pete; Brynner, Victoria (3 April 1989). «The Man Who Would Be Shah». People 31 (13). https://people.com/archive/the-man-who-would-be-shah-vol-31-no-13/. Ανακτήθηκε στις 25 January 2019.
  20. 1 2 «Pahlavi recalls 'tremendous boost to my morale' during Air Force training in Lubbock». Lubbock Avalanche-Journal. 9 Ιανουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2019.
  21. ↑ Kausik Bandyopadhyay· Sabyasachi Mallick (2013). Fringe Nations in World Soccer. Routledge. σελ. 87. ISBN 978-1-317-99810-5.
  22. ↑ Houchang E. Chehabi (Autumn 2002). «A Political History of Football in Iran». Iranian Studies 35 (4): 387. doi:10.1080/14660970600615328.
  23. ↑ «Caprock Chronicles: Lubbock once home to crown prince of Iran». Lubbock Avalanche-Journal. 10 Φεβρουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2019.
  24. 1 2 3 Hall, Carla (21 Μαΐου 1989). «The Shah Without a Country». The Washington Post. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2019.
  25. ↑ «Empress Farah Dibah Pahlavi: My son may one day return to his country and take over his father's throne». United Press International. 23 Ιουλίου 1984. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2019.
  26. ↑ Guindi, Maurice (30 Οκτωβρίου 1980). «Fulfilling his father's deathbed wish, Crown Prince Reza will proclaim himself shah of Iran». United Press International. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2019.
  27. ↑ «Former Student Prince Aims at Iranian Throne». The Berkshire Eagle. Pittsfield, Massachusetts. United Press International. 6 Αυγούστου 1981. σελ. 23.
  28. ↑ «REZA S.A.I. Ciro decorato di Gran Cordone» (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2012.
  29. ↑ «Boletín Oficial del Estado» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2013.
  30. ↑ «Reply to a parliamentary question» (PDF) (στα Γερμανικά). σελ. 458. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 22 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2012.
  31. ↑ «King Kigeli». King Kigeli. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουλίου 2011.CS1 maint: Unfit url (link)
  32. ↑ «Elenco dei Cavalieri dell'Ordine supremo della Santissima Annunziata». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2023.
  33. ↑ RFE/RL (22 Μαρτίου 2012). «Farda Audience Picks Late Shah's Son As Iran's Person of the Year». Radio Free Europe/Radio Liberty. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2014.
  34. ↑ Talbot, Victoria (26 Ιανουαρίου 2017). «Beverly Hills News – Iranian Crown Prince Reza Pahlavi Seeks Support For Peaceful Revolution». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2017.
  35. ↑ «The Mayor of Beverly Hills Presenting the Key to the City to The Crown Prince of Iran Reza Pahlavi». YouTube. Ιανουαρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ρεζά_Παχλαβί&oldid=11514696"