Πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων

Πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2015 στο Μπακού.

Μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων, ή ολυμπιακή πισίνα, εναρμονίζεται σε ρυθμιζόμενες διαστάσεις που είναι αρκετά μεγάλες για διεθνείς διοργανώσεις. Αυτός ο τύπος πισίνας χρησιμοποιείται στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου η κάθε διαδρομή έχει μήκος 50 μέτρα, όπου συνήθως αναφέρεται ως «μεγάλη διαδρομή» και διακρίνεται από την «μικρή διαδρομή» που ισχύει για διοργανώσεις με πισίνες που έχουν μήκος 25 μέτρα. Εάν τα πάνελ αφής χρησιμοποιούνται σε αγώνες, τότε η απόσταση μεταξύ των πάνελ αφής πρέπει να είναι είτε 25 είτε 50 μέτρα για να πληρούν τις προϋποθέσεις έγκρισης της FINA. Αυτό σημαίνει ότι οι πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων είναι γενικά μεγάλου μεγέθους, ώστε να φιλοξενούν πάνελ αφής που χρησιμοποιούνται στους αγώνες.

Μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων χρησιμοποιείται ως μια συνεκτική μονάδα όγκου, για να γίνουν συγκρίσεις κατά προσέγγιση με παρόμοια μεγέθη αντικείμενα ή όγκους. Δεν είναι συγκεκριμένος ορισμός, καθώς δεν υπάρχει επίσημο όριο στο βάθος μιας ολυμπιακής πισίνας. Η τιμή έχει τάξη μεγέθους 1 μεγαλίτρου (ML).

Προδιαγραφές

Οι προδιαγραφές της FINA για μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων είναι οι εξής:

Φυσική ιδιότητα	Καθορισμένη τιμή
Μήκος	50 μ
Πλάτος	25 μ
Βάθος	2 μέτρα το ελάχιστο, 3 μέτρα συνιστάται.
Αριθμός διαδρομών	10
Πλάτος διαδρομής	2,5 μέτρα
Θερμοκρασία νερού	25–28 °C (77–82 °F)
Ένταση φωτός	τουλάχιστον 1.500 lux
Όγκος	2.500.000 λίτρα, υποθέτοντας ονομαστικό βάθος 2 μέτρων. 2500 κυβικά μέτρα.

Πρέπει να υπάρχουν δύο μεγάλες εξωτερικές λωρίδες 2,5 μέτρων, οι 1 και 8 (στην πραγματικότητα, δύο κενές λωρίδες). Το μήκος των 50 μέτρων πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα στα τακάκια αφής στο τέλος κάθε λωρίδας, εάν χρησιμοποιούνται. Εάν χρησιμοποιούνται μπλοκ εκκίνησης, τότε πρέπει να υπάρχει ελάχιστο βάθος 1,35 μέτρου από μεταξύ 1 μέτρου από το τέλος της πισίνας σε τουλάχιστον 6 μέτρα στο τέλος της πισίνας. Σε όλα τα άλλα σημεία, το ελάχιστο βάθος είναι 1 μέτρο. Εάν η πισίνα χρησιμοποιείται για Ολυμπιακούς Αγώνες ή Παγκόσμια Πρωταθλήματα, τότε το ελάχιστο βάθος αυξάνεται στα 2 μέτρα.

Ένα απλοποιημένο διάγραμμα του προτύπου πισίνας μεγάλης διαδρομής της FINA.

Στο Συνέδριο της FINA το 2009, εγκρίθηκαν κανονισμοί για πισίνες 10 λωρίδων για διοργανώσεις, ως εναλλακτική λύση για την πιο παραδοσιακή πισίνα των 8 λωρίδων.

Ιστορία

Αυτή η έκδοση της πισίνας ολυμπιακών διαστάσεων έκανε το ντεμπούτο της στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο. Προηγουμένως, οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες παρουσίασαν την πιο παραδοσιακή διαδρομή 8 λωρίδων με βάθος περίπου επτά ποδιών, τώρα το ελάχιστο απαιτούμενο βάθος. Είκοσι πέντε παγκόσμια ρεκόρ καταρρίφθηκαν σε αυτήν την πισίνα.

Πλεονεκτήματα

Η νέα πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων σχεδιάστηκε για να παρέχει πλεονεκτήματα στους κολυμβητές, με την πρώτη να είναι η αύξηση του αριθμού των λωρίδων. Η αύξηση του αριθμού των λωρίδων από οκτώ σε δέκα δίνει στους κολυμβητές μια «ρυθμιστική λωρίδα», βοηθώντας στην απορρόφηση των κυμάτων που δημιουργούνται από τις κινήσεις των κολυμβητών, επιτρέποντας λιγότερη αντίσταση εναντίον των κολυμβητών. Επιπλέον, η αύξηση του βάθους της πισίνας δίνει ένα ακόμη πλεονέκτημα στους κολυμβητές, καθώς το προστιθέμενο βάθος βοηθά τις γραμμές λωρίδας να εξαπολύσουν τη ροή του νερού από τους κολυμβητές, δημιουργώντας λιγότερη υδροδυναμική αντίσταση για τους κολυμβητές.

Αγωνιστικές πισίνες

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Υγρού Στίβου (FINA) καθορίζει πρότυπα για τις αγωνιστικές πισίνες: μήκος 25 ή 50 m (82 ή 164 ft) και βάθος τουλάχιστον 1,35 m (4,4 ft). Οι αγωνιστικές πισίνες, ως επί το πλείστον, βρίσκονται σε εσωτερικούς χώρους και είναι θερμαινόμενες, γεγονός που επιτρέπει τη χρήση τους όλο το χρόνο και διευκολύνει τη συμμόρφωση με κανόνες σχετικά με τη θερμοκρασία, τον φωτισμό και τον αυτόματο διαιτητικό/χρονομετρικό εξοπλισμό.

Η θερμοκρασία του νερού πρέπει να διατηρείται στα 25–28 °C (77–82 °F), ενώ το επίπεδο φωτισμού να είναι τουλάχιστον 1500 lux. Επίσης υπάρχουν κανόνες που αφορούν το χρώμα της διαχωριστικής γραμμής των διαδρομών, τη θέση των σημαιών για την κολύμβηση ύπτιο (5 μέτρα από κάθε τοίχο) κ.ο.κ. Οι πισίνες που ονομάζονται «ολυμπιακές» δεν συμφωνούν πάντα με αυτούς τους κανόνες, καθώς η FINA δεν μπορεί να ελέγξει τη χρήση αυτού του όρου.

Μια πισίνα μπορεί να χαρακτηρίζεται «γρήγορη» ή «αργή» ανάλογα με τη φυσική της διαμόρφωση. Ορισμένοι σχεδιαστικοί παράγοντες μειώνουν την αντίσταση στην κολύμβηση, καθιστώντας την πισίνα ταχύτερη: συγκεκριμένα, το κατάλληλο βάθος της πισίνας, η εξάλειψη ρευμάτων, η αυξημένη πλάτος των διαδρομών, οι ενεργοαπορροφητικές λωρίδες αγώνων και οι αύλακες, καθώς και η χρήση άλλων καινοτόμων υδραυλικών, ακουστικών και φωτιστικών λύσεων.

Πισίνες προπόνησης

Για προπονήσεις χρησιμοποιούνται συνήθως πιο απλές πισίνες, αλλά είναι επιθυμητό οι προπονήσεις να διεξάγονται σε συνθήκες που προσομοιάζουν τους αγώνες. Σε αγωνιστικές και ολυμπιακές πισίνες προβλέπεται επίσης σύστημα χρήσης. Συνήθως βασίζεται στη συνδρομή ενός αθλητικού ή ιδιωτικού συλλόγου ή σε προπληρωμένες κάρτες πρόσβασης. Οι ψηφιακές κάρτες πρόσβασης στην πισίνα παρέχουν απρόσκοπτη είσοδο για τα μέλη, εξαλείφοντας την ανάγκη χειροκίνητης καταγραφής. Για φοιτητές είναι δυνατή η είσοδος με φοιτητικές κάρτες. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να καθοριστούν τα προγράμματα προπόνησης και να ελεγχθεί ο βαθμός πληρότητας της πισίνας.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες έγινε δημοφιλής ένας νέος τύπος πισίνας. Πρόκειται για μια μικρή εγκατάσταση (συνήθως περίπου 2,5 × 5 m), στην οποία ο κολυμβητής κολυμπά επί τόπου είτε ενάντια σε τεχνητά δημιουργημένο ρεύμα είτε ενάντια σε συσκευές συγκράτησης. Αυτές οι πισίνες φέρουν διάφορα ονόματα, όπως κολυμβητικά σπα, προσομοιωτές κολύμβησης ή συστήματα κολύμβησης. Όλα αυτά αποτελούν παραδείγματα διαφόρων τρόπων κολύμβησης με αντίσταση.

Οι ολυμπιακές πισίνες για άλματα από ύψος έως 10 μέτρων (~32 ft) πρέπει να συμμορφώνονται με τις συστάσεις της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Υγρού Στίβου (FINA), οι οποίες απαιτούν βάθος πισίνας 5 μέτρων (~16 ft).