Παύλος Δελαπόρτας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Παύλος Δελαπόρτας
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Παύλος Δελαπόρτας (Ελληνικά)
Γέννηση 1905
Κουβαλάτα Κεφαλονιάς
Θάνατος 7  Απριλίου 1980
Αθήνα
Εθνικότητα Έλληνες
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Σπουδές Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα δικαστής

Ο Παύλος Δελαπόρτας (1905 - 7 Απριλίου 1980) ήταν Έλληνας δικαστικός[1].

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στα Κουβαλάτα [2] Ληξουρίου και σπούδασε νομικά[2] στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εισήλθε στο δικαστικό σώμα το 1931 και το 1933 διορίστηκε[1] ειρηνοδίκης στον Παπάδο Γέρας Λέσβου, θέση στην οποία παρέμεινε[1] μέχρι το 1938. Υπηρέτησε[1] ως πρωτοδίκης στο Γύθειο (1945 - 1946) και την Ζάκυνθο (1947 - 1951) και ως εισαγγελέας πρωτοδικών[1] στο Μεσολόγγι. Το 1963 υπηρετούσε ως εισαγγελέας εφετών στη Θεσσαλονίκη. Από την θέση αυτή αναμείχθηκε στην υπόθεση Λαμπράκη καθώς είχε τη γενική εποπτεία των ανακρίσεων, που διεξάγονταν από τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τους εισαγγελείς Δημήτριο Παπαντωνίου και Νίκο Αθανασόπουλο. Μαζί με τον Σαρτζετάκη αντιστάθηκαν[2] στις πιέσεις του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Κόλλια, να κλείσει γρήγορα και χωρίς έρευνα η υπόθεση. Αργότερα στην δίκη ως εισαγγελέας έδρας[2] πρότεινε την καταδίκη των περισσοτέρων, πρόταση που δεν έγινε δεκτή από το δικαστήριο. Με τον ερχομό της Χούντας των Συνταγματαρχών εκδιώχθηκε[2] μαζί με άλλους είκοσι εννέα από το δικαστικό σώμα με απόφαση της τότε κυβέρνησης (1968).

Είχε συγγράψει[1] δύο βιβλία αυτοβιογραφικού χαρακτήρα: το σημειωματάριο ενός Πιλάτου (1978, εκδόσεις Θεμέλιο) και το Λιθάρι του Σισύφου (1981, εκδόσεις Θεμέλιο)

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1980. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει[1] δύο παιδιά.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Βιογραφικό Δελαπόρτα, από άρθρο του Σπ. Ασδραχά
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Οι δικαστές που στάθηκαν όρθιοι, από την εφημερίδα "Το Έθνος"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]