Ξενία (αρχαία Ελλάδα)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο Δίας και ο Μερκούριος στο Σπίτι του Φιλήμονα και του Βαύκιου (1630-33) από το εργαστήριο του Ρούμπενς: ο Δίας και ο Ερμής, δοκιμάζοντας την χρήση της πρακτικής φιλοξενίας ενός χωριού, καλωσορίστηκαν μόνο από τον Φιλήμων και Βαυκί, οι οποίοι ανταμείφθηκαν ενώ οι γείτονές τους τιμωρήθηκαν.

Η ξενία είναι η έννοια της αρχαίας ελληνικής φιλοξενίας, γενναιοδωρία και ευγένειας που δείχνεται σε όσους ταξιδιώτες απέχουν πολύ από το σπίτι. Τα τελετουργικά της φιλοξενίας δημιούργησαν και εξέφρασαν μια αμοιβαία σχέση μεταξύ φιλοξενούμενου και οικοδεσπότη, που εκφράζεται τόσο σε υλικά οφέλη (όπως η παροχή δώρων σε κάθε μέρος) όσο και σε μη υλικά (όπως προστασία και στέγη).[1] Ο όρος θεοξενία κάλυπτε επίσης τη διασκέδαση ανάμεσα στους ίδιους τους θεούς, ένα δημοφιλές θέμα στην κλασσική τέχνη, το οποίο αναγεννήθηκε στην Αναγέννηση σε έργα που απεικονίζουν μια γιορτή των Θεών.

Ο Έλληνας θεός Δίας είναι μερικές γνωστός ως Ξένιος Δίας στο ρόλο του ως προστάτης των προσκεκλημμένων. Έτσι ενσωμάτωνε την θρησκευτική υποχρέωση φιλοξενίας των ταξιδιωτών. Η θεοξενία είναι θέμα της ελληνικής μυθολογίας όπου τα ανθρώπινα όντα δείχνουν την αρετή ή ευσέβειά τους σε έναν ξένο, ο οποίος αργότερα αποδεικνύεται ότι είναι μια συγκαλυμμένη θεότητα (θεός). Αυτές οι ιστορίες προειδοποιούν τους θνητούς ότι κάθε προσεκλημμένος μπορεί να είναι μεταμφιεσμένη θεότητα και βοηθά στην καθιέρωση της ιδέας ξενία ως θεμελιώδες Ελληνικό έθιμο.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Bruce Louden, Homer's Odyssey and the Near East (Cambridge University Press, 2011), pp. 31–32; John B. Weaver, Plots of Epiphany: Prison-Escape in Acts of the Apostles (Walter de Gruyter, 2004), p. 34.