Ντέιβιντ Ίρβινγκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ντέιβιντ Ίρβινγκ
David Irving 1.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση David John Cawdell Irving
24 Μαρτίου 1938 (1938-03-24) (80 ετών)
Hutton, Έσσεξ, Αγγλία
Κατοικία Λονδίνο, Αγγλία
Υπηκοότητα Ηνωμένο Βασίλειο
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Αγγλικά
Σπουδές Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Λονδίνου
Imperial College
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα Συγγραφέας
Γνωστός για Άρνηση του Ολοκαυτώματος, ιστορικό ρεβιζιονισμό,για το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Ποινική κατάσταση
Κατηγορίες εγκλήματος Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Οικογένεια
Σύζυγος Pilar Irving (née Stuyck), διαζευγμένοι το 1981
Τέκνα 5
Ιστοσελίδα
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ (David John Cawdell Irving, 24 Μαρτίου 1938) είναι βρετανός αρνητής του Ολοκαυτώματος[1] και συγγραφέας που έχει γράψει για τη στρατιωτική και πολιτική ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με έμφαση στην Ναζιστική Γερμανία. Στα έργα του ισχυρίστηκε ότι ο Χίτλερ δεν γνώριζε για την εξόντωση των Εβραίων ή, αν γνώριζε, αντιτάχθηκε σε αυτήν, στηριζόμενος στο ότι δεν έχει βρεθεί συγκεκριμένη ιδιόχειρη διαταγή εξόντωσης από τον ίδιο τον Χίτλερ.[2] Αν και οι ρεβιζιονιστικές απόψεις του Ίρβινγκ για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν είχαν ληφθεί ποτέ σοβαρά από τους καθιερωμένους ιστορικούς, αναγνωριζόταν κάποτε για τη γνώση του για τη Ναζιστική Γερμανία και για την ικανότητά του να ανακαλύπτει νέα ιστορικά έγγραφα.

Ο Ίρβινγκ περιθωριοποίησε τον εαυτό του το 1988 όταν, με βάση την ανάγνωση της ψευδοεπιστημονικής[3] έκθεσης Leuchter, άρχισε να υιοθετεί την άρνηση του Ολοκαυτώματος, αμφισβητώντας συγκεκριμένα ότι οι Εβραίοι δολοφονήθηκαν με θανατηφόρα αέρια στο στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς.[4][5]

Η φήμη του Ίρβινγκ ως ιστορικού απαξιώθηκε[6] όταν, κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης υπόθεσης δυσφήμησης που κατέθεσε εναντίον της αμερικανίδας ιστορικού Ντέμπορα Λίπσταντ (Deborah Lipstadt) και του εκδοτικού οίκου Penguin Books, αποδείχτηκε ότι σκόπιμα παραποίησε ιστορικά στοιχεία για την προώθηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος.[7] Το αγγλικό δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο Ίρβινγκ ήταν ενεργός αρνητής του Ολοκαυτώματος, αντισημίτης και ρατσιστής,[8] ο οποίος «για δικούς του ιδεολογικούς λόγους, επίμονα και εσκεμμένα παραποίησε και διαστρέβλωσε ιστορικά στοιχεία».[9] Επιπλέον, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι τα βιβλία του Ίρβινγκ είχαν παραμορφώσει την ιστορία του ρόλου του Αδόλφου Χίτλερ στο Ολοκαύτωμα για να απεικονίσουν τον Χίτλερ με ευνοϊκό τρόπο.

Στις 11 Νοεμβρίου 2005 συνελήφθη, στην Νότια Αυστρία, βάσει ενός εντάλματος που είχε εκδοθεί για διαλέξεις, στις οποίες είχε χαρακτηρίσει τους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς και τον θάνατο έξι εκατομμυρίων Εβραίων ως ψέματα. Τον Απρίλιο του 2003 επισκέφθηκε την Ελλάδα, για να παρουσιάσει το δίτομο βιβλίο του ο Πόλεμος του Χίτλερ. Η διάλεξη έγινε στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, ενώ παρόντες ήταν ο βουλευτής και πρώην υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, Βύρων Πολύδωρας.[10]

Συγγραφικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα πιο γνωστά βιβλία του είναι:

  • Η Καταστροφή της Δρέσδης(1963),
  • Ο Πόλεμος του Χίτλερ (1977),
  • Ο Πόλεμος του Τσόρτσιλ (1987)
  • Γκαίμπελς: Εγκέφαλος του Τρίτου Ράιχ (1996)
  • Τα ίχνη της Αλεπούς: Η ζωή του Στρατάρχη Ρόμελ (1977),
  • Γκαίρινγκ: Μία βιογραφία, (1989),
  • Η δίκη της Νυρεμβέργης
  • O πόλεμος των στρατηγών, Στα ενδότερα των συμμαχικών δυνάμεων 1944-45
  • Πίσω από τα σίδερα, (2008)

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Hare, Ivan. Weinstein, James (2010). Extreme Speech and Democracy. Oxford University Press, σελ. 553. ISBN 0199601798. https://books.google.com/books?id=F6d08lrIYNQC&pg=PA553. 
  2. Evans 2001, σελ. 101.
  3. «Οι Leuchter και Rudolf έχουν δημοσιεύσει ψευδοεπιστημονικές εκθέσεις που υποτίθεται ότι δείχνουν πως τα υπολείμματα χημικών που υπάρχουν στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς-Μπίρκενάου δεν είναι συμβατά με τις δολοφονίες με χημικά αέρια». Green, Richard J. "Leuchter, Rudolf, and the Iron Blues".
  4. Jan van Pelt, Robert (2002). The Case for Auschwitz:Evidence from the Irving Trial (First έκδοση). Bloomington, Indiana: Indiana University Press, σελ. 15. ISBN 0-253-34016-0. 
  5. Evans 2001, σελ. 125.
  6. "In 1969, after David Irving's support for Rolf Hochhuth, the German playwright who accused Winston Churchill of murdering the Polish wartime leader General Sikorski, The Daily Telegraph] issued a memo to all its correspondents. 'It is incorrect,' it said, 'to describe David Irving as a historian. In future we should describe him as an author.'" Ingrams, Richard (25 February 2006). «Irving was the author of his own downfall». The Independent (London). http://comment.independent.co.uk/commentators/article347567.ece. Ανακτήθηκε στις 27 March 2010. 
  7. Discredited:
    • "Conclusion on meaning 2.15 (vi): that Irving is discredited as a historian." David Irving v. Penguin Books and Deborah Lipstadt/II. *"Deborah Lipstadt is Dorot Professor of Modern Jewish and Holocaust Studies and director of The Rabbi Donald A. Tam Institute for Jewish Studies at Emory University. She is the author of two books about the Holocaust. Her book Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory led to the 2000 court case in which she defeated and discredited Holocaust denier David Irving." «Task of Justice & Danger of Holocaust Deniers». Auschwitz: Inside the Nazi State – Understanding Auschwitz Today. PBS. http://www.pbs.org/auschwitz/understanding/justice.html. 
    • "If the case for competence applies to those who lack specialist knowledge, it applies even further to those who have been discredited as incompetent. For example, why ought we include David Irving in a debate aiming to establish the truth about the Holocaust, after a court has found that he manipulates and misinterprets history?" Long, Graham (2004). Relativism and the Foundations of Liberalism. Imprint Academic, σελ. 80. ISBN 1-84540-004-6. 
    • Wyden 2001, σελ. 164. "[Irving] claimed that Lipstadt's book accuses him of falsifying historical facts in order to support his theory that the Holocaust never happened. This of course discredited his reputation as a historian [...] On 11 April, High Court judge Charles Gray ruled against Irving, concluding that he indeed qualified as a Holocaust denier and anti-Semite and that as such he has distorted history in order to defend his hero, Adolf Hitler." *"In Britain, which does not have a Holocaust denial law, Irving had already been thoroughly discredited when he unsuccessfully sued historian Deborah Lipstadt in 1998 for describing him as a Holocaust denier." Callamard, Agnès (April 2007), «Debate: can we say what we want?», Le Monde diplomatique 
    • Ascherson, Neal (29 March 1981). «A bucketful of slime». The Observer. 
  8. «The ruling against David Irving». The Guardian (London). 11 April 2000. https://www.theguardian.com/irving/article/0,,181049,00.html. Ανακτήθηκε στις 27 March 2010. 
  9. «Hitler historian loses libel case». BBC News. 11 April 2000. http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/709128.stm. Ανακτήθηκε στις 2 January 2010. 
  10. Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΙΡΒΙΝΓΚ

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]