Νεοκλασικισμός (ζωγραφική)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Προμετωπίδα του έργου «Αρχαία ανέκδοτα μνημεία» (1767) του Γερμανού αρχαιολόγου και αισθητικού Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν, ενός από τους πρωτοπόρους της πολιτιστικής κίνησης του νεοκλασικισμού.
Δείγμα του ιταλικού πρώιμου νεοκλασικισμού. Παρνασσός του Ανδρέα Απιάνι (1811)
Ο όρκος των Ορατίων (1787) του Ζακ Λουί Νταβίντ με σαφή αναφορά στο ηρωικό ύφος

Στη διαμόρφωση της νεοκλασικής ζωγραφικής μετά την κυριαρχία του πομπώδη και εμφατικού χρακτήρα του Μπαρόκ αλλά και της ελαφρότητας και παραδοξότητας του Ροκοκό συνέβαλε η αναζήτηση ενός προτύπου με τα ιδεώδη της κλασικής Αρχαιότητας που να εμπεριέχουν ανώτερες ηθικές αξίες. [1]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ιστορία της Τέχνης Larouss, σ. 197, Εκδ. ΒΙΒΛΙΟΡΑΜΑ, 1990, ISBN 960-85414-0-9