Μολυσίτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Δείγμα ένυδρου μολυσίτη

Ο Μολυσίτης είναι ένα αυτοφυές ορυκτό του χλωριούχου σιδήρου με μοριακό τύπο FeCl3, που ονομάζεται επίσης και χλωρίδιο τρισθενούς σιδήρου , ή τριχλωριούχος σίδηρος, που όμως παράγεται και βιομηχανικά ως ανόργανη χημική ένωση σε ευρεία κλίμακα είτε ως άνυδρο, είτε ως ένυδρο (εξαένυδρο, με έξι μόρια νερού). Η πυκνότητά του είναι στο μεν άνυδρο 2,898 g / cm3 και στο εξαένυδρο 1,82 g / cm3.

Στην αυτοφυή μορφή του ως ορυκτό απαντάται σε μορφή επιπάγων ή κηλίδων μέσα στις λάβες του Βεζουβίου. Κρυσταλλώνεται στο εξαγωνικό σύστημα. Το χρώμα του ορυκτού εξαρτάται από τη γωνία θέασής του: συνηθέστερα είναι καστανοκόκκινο ή κίτρινο, από ανακλώμενο φως οι κρύσταλλοί του εμφανίζουν σκούρο πράσινο, αλλά από μεταδιδόμενο φως μπορεί να εμφανίσουν μωβ-ερυθρό χρώμα. Στην άνυδρη μορφή του είναι υγροσκοπικό , σχηματίζοντας ενυδατωμένα υδροχλώρια νέφη σε υγρό αέρα. Διαλυόμενο στο νερό υφίσταται υδρόλυση με εξώθερμη αντίδραση μετατρεπόμενο σε όξινο διαβρωτικό διάλυμα που χρησιμοποιείται στην επεξεργασία λυμάτων καθώς και ως χαρακτικό χαλκού σε τυπωμένα κυκλώματα και στη φωτοχαρακτική. Αντίθετα η άνυδρη μορφή του αποτελεί ισχυρό οξύ που χρησιμοποιείται κυρίως ως καταλύτης σε οργανικές συνθέσεις.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.42ος, σελ.302.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγχειρίδιο της Χημείας και της Φυσικής , 71ο έκδοση, CRC Press, Ann Arbor, Michigan, το 1990.
  • Ο Δείκτης Merck , 7η έκδοση, Merck & Co, Rahway, New Jersey, USA, 1960.
  • Δ. Nicholls, Συγκροτήματα και Πρώτη Γραμμή Στοιχεία μετάβασης , Macmillan Press, Λονδίνο, 1973.
  • AF Wells, « Διαρθρωτικές Ανόργανη Χημεία , 5η έκδ.., Oxford University Press, Οξφόρδη, UK, 1984.
  • J. March, Advanced Organic Chemistry , 4th ed., σ. 723, Wiley, Νέα Υόρκη, 1992.
  • Handbook of Reagents for Organic Synthesis: Όξινα και βασικά αντιδραστήρια , (HJ Reich, JH Rigby, eds.), Wiley, Νέα Υόρκη, 1999.