Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μανιτάρι ψιλοκυβίνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Psilocybe semilanceata

Τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης, κοινώς γνωστά ως μαγικά μανιτάρια, είναι μια πολυφυλετική άτυπη ομάδα μυκήτων που περιέχουν ψιλοκυβίνη η οποία μετατρέπεται σε ψιλοκίνη κατά την κατάποση. [1] Τα βιολογικά γένη που περιέχουν μανιτάρια ψιλοκυβίνης περιλαμβάνουν την Ψιλοκύβη (Psilocybe), Panaeolus (συμπεριλαμβανομένης της Copelandia ), Inocybe, Pluteus, Gymnopilus και Pholiotina . Τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης χρησιμοποιούνται και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται σε αυτόχθονες πολιτισμούς του Νέου Κόσμου σε θρησκευτικά, μαντικά ή πνευματικά πλαίσια. [2] Χρησιμοποιούνται επίσης ως ψυχαγωγικά ναρκωτικά. Μπορεί να απεικονίζονται στη τέχνη της Λίθινης Εποχής στην Αφρική και την Ευρώπη, αλλά παρουσιάζονται πιο διάσημα στα προκολομβιανά γλυπτά και γλυφές που εμφανίζονται σε όλη τη Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική.

Φυσικοί βιότοποι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Είδη μανιταριών ψιλοκυβίνης που δεν ανήκουν στο γένος της Ψιλοκύβης, συμπεριλαμβάνουν το Pluteus salicinus (αριστερά), το Gymnopilus luteoviridis (κέντρο) και το Panaeolus cinctulus, πρώην Panaeolus subbalteatus (δεξιά)

Σε μια έρευνα του 2000 για την παγκόσμια διανομή των μανιταριών χιλοκυβίνης, ο Gastón Guzmán και οι συνεργάτες τους εξέτασαν διάφορα είδη, τα οποία κατανέμονται στα ακόλουθα γένη : Ψιλοκύβη (Psilocybe) (116 είδη), Γυμνόπιλος(Gymnopilus) (14 είδη), Panaeolus (13), Copelandia (12), Pluteus (6) Inocybe (6), Pholiotina (4) and Galerina (1).[3] Ο Guzmán αύξησε την εκτίμηση του για τον αριθμό των ειδών του γένους Ψιλοκύβης που περιέχουν ψιλοκυβίνη σε 144 σε μια έρευνα του 2005.

Παγκόσμια κατανομή 100+ ψυχοτρόπων ειδών του γένους της Ψιλοκύβης [4]

Πολλά από αυτά εντοπίζονται στο Μεξικό (53 είδη), με τα υπόλοιπα να διανέμονται στον Καναδά και στις ΗΠΑ (22 είδη, Ευρώπη (16), Ασία (15, Αφρική (4) και Αυστραλία και σχετιζόμενα νησιά (19). Γενικά τα είδη που περιέχουν ψιλοκυβίνη, είναι μανιτάρια με ελάσματα και σκουρόχρωμα σπόρια, τα οποία αναπτύσσονται σε λιβάδια και δάση στους υποτροπικούς και τους τροπικούς, συνήθως σε εδάφη πλούσια σε χούμος και υπολείμματα φυτικής ύλης.[5] Τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης είναι παρόντα σε όλες τις ηπείρους, αλλά η πλειοψηφίας των ειδών εντοπίζονται σε υποτροπικά υγρά δάση. Το πιο συνηθισμένο είδος στους τροπικούς του γένους της Ψιλοκύβης είναι η Ψιλοκύβη η κουβανή (Psilocybe cubensis) . Η Ψιλοκύβη η ημιλογχοειδής (Psilocybe semilanceata), η οποία θεωρείται το πιο συνιθισμένη μανιτάρι ψιλοκυβίνης στον κόσμο, εντοπίζεται σε εύκρατα μέρη της Ευρώπης, Βόρειας Αμερικής, Ασίας, Νότιας Αμερικής, Αυστραλίας και Νέα Ζηλανδίας, ενώ απουσιάζει από το Μεξικό. Το 2023 δύο νέα είδη του γένους Ψιλοκύβη, τα Psilocybe ingeli και Psilocybe maluti, περιεγράφηκαν στην Νότια Αφρική.[6][7]

Μερικοί βωλίτες, οι οποίοι δεν είναι κοντινοί συγγενείς με κανένα από τα γνωστά είδη μανιταριών που περιέχουν ψιλοκυβίνη, έχει αναφερθεί ότι είναι παραισθησιογόνα, για παράδειγμα στην επαρχία Γιουνάν της Κίνας.[8][9] Δεν είναι γνωστό το ακριβές είδος, ούτε και οι ακριβείς ενεργές ουσίες σε αυτά τα μανιτάρια, αν και κάποιες άγνωστες ινδολικές ενώσεις είχαν αναφερθεί από τον Albert Hofmann σε κάποιους βωλίτες, όπως ο Boletus manicus.[9]

Σύσταση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ενεργά συστατικά μανιταριών ψιλοκυβίνης
Φωσφορυλιωμένα Αποφωσφορυλιωμένα Αντίδραση "τίναγμα-του-κεφαλιού" σε τρωκτικά (HRT)
Νορβαιοκυστίνη (4-PO-T) 4-υδροξυτρυπταμίνη (4-HT) Όχι
Βαιοκυστίνη (4-PO-NMT) Νορψιλοκίνη (4-HO-NMT) Όχι
Ψιλοκυβίνη (4-PO-DMT) Ψιλοκίνη (4-HO-DMT) Ναι
Αερουγινασκίνη (4-PO-TMT) 4-HO-TMT Όχι
Σημειώσεις: (1) Τα φωσφορυλιωμένα συστατικά είναι ή θεωρείται ότι είναι πρόδρομες ουσίες των αποφωσφορυλιωμένων συστατικών. (2) Η αντίδραση "τίναγμα-του-κεφαλιού" (HTR) είναι μια συμπεριφορική ένδειξη των αποτελεσμάτων των ψυχεδελικών ουσιών σε τρωκτικά. Αναφορές: [10][11][12][13]

Η σύσταση των μαγικών μανιταριών ποικίλλει από γένος σε γένος και από είδος σε είδος.[14] Το κύριο συστατικό είναι η ψιλοκυβίνη,[15] η οποία μετατρέπεται σε ψιλοκίνη για να παράξει ψυχοδραστικά αποτελέσματα.[16]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Kuhn, Cynthia· Swartzwelder, Scott· Wilson, Wilkie (2003). Buzzed: The Straight Facts about the Most Used and Abused Drugs from Alcohol to Ecstasy. W.W. Norton & Company. σελ. 83. ISBN 978-0-393-32493-8.
  2. ↑ Guzmán G. (2008). «Hallucinogenic mushrooms in Mexico: An overview». Economic Botany 62 (3): 404–412. doi:10.1007/s12231-008-9033-8. https://archive.org/details/sim_economic-botany_2008-11_62_3/page/n205.
  3. ↑ Gotvaldova, Klara; Borovicka, Jan; Hajkova, Katerina; Cihlarova, Petra; Rockefeller, Alan; Kuchar, Martin (2022). «Extensive Collection of Psychotropic Mushrooms with Determination of Their Tryptamine Alkaloids» (στα αγγλικά). International Journal of Molecular Sciences 23 (22). doi:10.3390/ijms232214068. ISSN 1422-0067. PMID 36430546.
  4. ↑ «A worldwide geographical distribution of the neurotropic fungi, an analysis and discussion». Annali del Museo Civico di Rovereto 14: 207. 1998. http://www.magic-mushrooms.net/World_Wide_Distribution_of_Magic_Mushrooms.pdf. Ανακτήθηκε στις September 17, 2017.
  5. ↑ Wurst, M.; Kysilka, R.; Flieger, M. (2002). «Psychoactive tryptamines from Basidiomycetes». Folia Microbiologica 47 (1): 3–27 [5]. doi:10.1007/BF02818560. PMID 11980266.
  6. ↑ University, Stellenbosch (2 Ιουλίου 2024). «Two new species of Psilocybe mushrooms discovered in southern Africa». phys.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2025.
  7. ↑ van der Merwe, B.; Rockefeller, A.; Kilian, A.; Clark, C.; Sethathi, M.; Moult, T.; Jacobs (2024-09-02). «A description of two novel Psilocybe species from southern Africa and some notes on African traditional hallucinogenic mushroom use». Mycologia 116 (5): 821–834. doi:10.1080/00275514.2024.2363137. ISSN 0027-5514. PMID 38953774.
  8. ↑ «New Studies on Hallucinogenic Mushrooms: History, Diversity, and Applications in Psychiatry». Int J Med Mushrooms 17 (11): 1019–1029. 2015. doi:10.1615/intjmedmushrooms.v17.i11.10. PMID 26853956.
  9. 1 2 Arora, David (2008). «Notes on Economic Mushrooms. Xiao Ren Ren: The "Little People" of Yunnan». Economic Botany (New York Botanical Garden Press) 62 (3): 540–544. doi:10.1007/s12231-008-9049-0. ISSN 0013-0001. https://i.warosu.org/data/sci/img/0147/14/1659226200674553.pdf. Ανακτήθηκε στις 18 February 2025.
  10. ↑ «A journey with psychedelic mushrooms: From historical relevance to biology, cultivation, medicinal uses, biotechnology, and beyond». Biotechnol Adv 69. December 2023. doi:10.1016/j.biotechadv.2023.108247. PMID 37659744.
  11. ↑ «Synthesis and Biological Evaluation of Tryptamines Found in Hallucinogenic Mushrooms: Norbaeocystin, Baeocystin, Norpsilocin, and Aeruginascin». J Nat Prod 83 (2): 461–467. February 2020. doi:10.1021/acs.jnatprod.9b01061. PMID 32077284. Bibcode: 2020JNAtP..83..461S.
  12. ↑ «Structure-Activity Relationships for Psilocybin, Baeocystin, Aeruginascin, and Related Analogues to Produce Pharmacological Effects in Mice». ACS Pharmacol Transl Sci 5 (11): 1181–1196. November 2022. doi:10.1021/acsptsci.2c00177. PMID 36407948.
  13. ↑ «Pharmacological and behavioural effects of tryptamines present in psilocybin-containing mushrooms». Br J Pharmacol 181 (19): 3627–3641. October 2024. doi:10.1111/bph.16466. PMID 38825326.
  14. ↑ «Chemical Composition Variability in Magic Mushrooms». Psychedelic Science Review. 4 Μαρτίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2021.
  15. ↑ «Hallucinogenic mushrooms drug profile». European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2021.
  16. ↑ Canada, Health (12 Ιανουαρίου 2012). «Magic mushrooms – Canada.ca». www.canada.ca. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Μανιτάρι_ψιλοκυβίνης&oldid=11364033"