Λοκρική διάλεκτος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Λοκρική ελληνική γλώσσα είναι μία από τις αρχαίες ελληνικές διαλέκτους, η οποία ομιλούταν από τους Λοκρούς στην Λοκρίδα, στην Κεντρική Ελλάδα. Κατατάσσεται ως διάλεκτος της Νοτιοδυτικής Ελλάδας. Οι Λοκροί χωρίστηκαν σε δύο φυλές, οι Οζολοί Λοκροί και οι Οπουντίοι Λοκροί, έτσι η Λοκρίδαική διάλεκτος μπορεί επίσης να διαιρεθεί σε δύο κλάδους, τον Οζολών και οι Οπουντίοι αντίστοιχα. Τα χαρακτηριστικά των δύο διάλεκτοι περιγράφονται από Wilhelm Dittenberger.

Οζολοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη δοτική πληθυντικού του τρίτου προσώπου η κλίση στο -οις αντί -σι , είναι ένα χαρακτηριστικό, π.χ. πάντοις - πᾶσι, μειόνοις - μείοσι

Το επίθετο διπλειός αντί διπλοῦς διπλούς Η αφομοίωση του κ στην πρόθεση ἐκ με το πρώτο σύμφωνο της επόμενης λέξης, π.χ. ἐλ λιμένος e (ιβ) ΛΙΜΕΝΟΣ - ἐκ λιμένος ΛΙΜΕΝΟΣ

Η πρόθεση κατά + γενική αντί αιτιατική, π.χ. καθ'ὧν - καθ'ἅ

Οπουντίοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Δοτική πληθυντικού του τρίτου κλίση στο -εσσι αντί -οις , είναι ένα Αιολικό χαρακτηριστικό που βρέθηκε στη φωκική διάλεκτο, π.χ. Κεφαλλάνεσσι, χρημάτεσσι