Λεύκιος Καίσαρας
Ο Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρας, λατιν.: Lucius Iulius Caesar, (17 π.Χ. - 20 Αυγούστου 2 μ.Χ.), γνωστός ως Λεύκιος Καίσαρας ήταν ο δεύτερος γιος του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης. Ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος ήταν παππούς του από μητέρα, υιοθετήθηκε από τον παππού του μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γάιο Καίσαρα με πολλές υποσχέσεις για ταχύτατη άνοδο και διαδοχή του στην αυτοκρατορία. Ο Λεύκιος πέθανε ωστόσο αιφνίδια και πρόωρα από ασθένεια στην Μασσαλία της Γαλατίας ενώ ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τον Ρωμαϊκό στρατό στην Ισπανία (20 Αυγούστου 2 μ.Χ.). Ο μεγαλύτερος αδελφός του Γάιος πέθανε επίσης πρόωρα, 18 μήνες αργότερα από τραύματα του σε μάχη χωρίς να αφήσει επίσης παιδιά. Ο μικρότερος αδελφός τους Αγρίππας Πόστουμος υιοθετήθηκε κατόπιν από τον παππού τους, ο Οκταβιανός Αύγουστος υιοθέτησε επίσης ως θετό γιο τον μελλοντικό αυτοκράτορα Τιβέριο (26 Ιουνίου 4 μ.Χ.).
Τα γεγονότα της εποχής
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο πατέρας του Λεύκιου Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας ήταν από τους κορυφαίους οπαδούς του Αυγούστου κατά την διάρκεια του Τελικού Πολέμου της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας που ξέσπασε όταν δολοφονήθηκε ο Ιούλιος Καίσαρ (44 π.Χ.). Ο Αγρίππας ήταν ο αρχιστράτηγος του Οκταβιανού Αυγούστου την εποχή που πολεμούσε εναντίον των μεγάλων του εχθρών του Μάρκου Αντώνιου και Σέξτου Πομπήιου, παρέλαβε την διοίκηση του ανατολικού τμήματος της αυτοκρατορίας. Την χρονιά που ο Οκταβιανός Αύγουστος αρρώστησε βαρύτατα και έδειχνε ετοιμοθάνατος (23 π.Χ.) ο πατέρας του Αγρίππας παρέλαβε το αυτοκρατορικό σφραγιδόλιθο της διαδοχής. Το πιο πιθανότερο είναι ότι προοριζόταν να κυβερνήσει την αυτοκρατορία μέχρι την ενηλικίωση του Μάρκου Κλαύδιου Μάρκελλου, ανεψιού και διαδόχου του Αυγούστου. Ο Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος πέθανε ωστόσο στα τέλη της ίδιας χρονιάς από επιδημία που ξέσπασε στην Ρώμη και ο Αύγουστος ανάρρωσε.[5][6][7] Η κόρη του Αυγούστου Ιουλία η Πρεσβύτερη που ήταν σύζυγος του Μάρκελλου παντρεύτηκε τον Αγρίππα ο οποίος ανακηρύχτηκε Τριβούνος των πληβείων, θέση που κατείχαν μόνο ο αυτοκράτορας και ο διάδοχος του (18 π.Χ.). Η εξουσία του Τριβούνου η οποία είχε δοθεί για πρώτη φορά στον ίδιο τον Ιούλιο Καίσαρα του επέτρεπε να ελέγχει την Γερουσία. Ο Αγρίππας μπορούσε στην Γερουσία ως Τριβούνος να νομοθετεί, κατείχε τμήμα της εξουσίας του αυτοκράτορα στον βαθμό του συμβασιλέα.[7][8][9]
Πρώτα χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Λεύκιος γεννήθηκε στην Ρώμη (17 π.Χ.) ως δεύτερος γιος του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και της μοναδικής κόρης του Οκταβιανού Αυγούστου Ιουλίας της Πρεσβύτερης, ανήκε στην Δυναστεία των Ιουλίων και Κλαυδίων και όλοι οι αυτοκράτορες της δυναστείας ήταν συγγενείς του. Από την πλευρά της μητέρας του ήταν ο δεύτερος εγγονός του Οκταβιανού Αυγούστου μετά τον μεγαλύτερο αδελφό του Γάιο. Ο μελλοντικός αυτοκράτορας Τιβέριος ήταν κουνιάδος του Λεύκιου αφού παντρεύτηκε την ετεροθαλή αδελφή του Βιψανία Αγριππίνα. Η αδελφή του Αγριππίνα η Πρεσβύτερη παντρεύτηκε τον Γερμανικό, από τον γάμο γεννήθηκε ο μελλοντικός αυτοκράτορας Γάιος Καλιγούλας.[10] Με τον θάνατο του ανεψιού του Μάρκελλου ο Οκταβιανός Αύγουστος έμεινε χωρίς κληρονόμους, υιοθέτησε τα δύο βρέφη τον Λεύκιο και τον μεγαλύτερο αδελφό του Γάιο ως κληρονόμους αμέσως μετά την γέννηση του Λεύκιου.[11] Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με την γνώμη που είχε ο πατέρας τους για την υιοθεσία.[12] Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς ο Οκταβιανός Αύγουστος διοργάνωσε τους πέμπτους "Κοσμικούς Αγώνες" οι οποίοι σε συνδυασμό με την υιοθεσία επέφεραν μια νέα περίοδο ειρήνης γνωστής ως Pax Romana.
Ο Οκταβιανός Αύγουστος ανέλαβε προσωπικά την ανατροφή τους, έμαθε στους εγγονούς του ανάγνωση, γραφή και κολύμπι, τους έμαθε επίσης να κερδίζουν οι ίδιοι τα χειροκροτήματα του λαού με την αξία τους. Ο θετός τους πατέρας τους έμαθε από μικρούς τα μυστικά της διοίκησης της αυτοκρατορίας και τους έστειλε να κυβερνήσουν στις επαρχίες ως τοπικοί Ανθύπατοι.[13] Η οικογένεια του Λεύκιου αναχώρησε για την Συρία αφού ο πατέρας του απέκτησε την αυτοκρατορική διοίκηση της Ανατολής ως Ανθύπατος (17 π.Χ.).[14] Ο Αγρίππας επέστρεψε στην Ρώμη (13 π.Χ.) και απεστάλη από τον πεθερό του να καταστείλει μια εξέγερση στην Παννονία, έφτασε τον χειμώνα (12 π.Χ.) αλλά οι Πάννονες υποχώρησαν. Ο Αγρίππας επέστρεψε κατόπιν στην Καμπανία όπου αρρώστησε και πέθανε αιφνίδια.[11] Ο θάνατος του Αγρίππα προκάλεσε τον Αύγουστο να λύσει το θέμα της διαδοχής, με τα διατάγματα Aureus και Δηνάριο (12 π.Χ.) κατοχύρωσε την διαδοχή στους δύο εγγονούς του. Ο Αύγουστος θα έπρεπε να κάνει σαφές στον λαό ποιοι θα ήταν οι κληρονόμοι του όταν πέθαινε επειδή ο Αγρίππας δεν βρισκόταν εν ζωή.[15]
Διάδοχος και πρόωρος θάνατος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα].jpg)
Ο Οκταβιανός Αύγουστος μετέφερε τον Λεύκιο στην Ρωμαϊκή Αγορά (2 π.Χ.) όπου έγινε η εγγραφή του ως Πολίτης, η τελετή ήταν ίδια με αυτή του Γάιου πριν από τρία χρόνια. Ο Λεύκιος φόρεσε την Τόγκα και πήρε τον τίτλο του "ηγέτη των νέων", στην ηλικία των 19 ετών θα λάμβανε τον τίτλο του Υπάτου. Ο Οκταβιανός Αύγουστος μοίρασε σε κάθε Ρωμαίο πολίτη 60 Δηνάρια για να εορτάσει το γεγονός.[16][17] Λίγο πριν την αναχώρηση του Γάιου για την Ανατολή τα δύο αδέλφια πήραν την εξουσία να ιδρύσουν κτίρια και να εγκαινιάσουν τον "Ναό του Μαρς του Εκδικητή" (1 Αυγούστου 2 π.Χ.). Ο μικρότερος αδελφός τους Αγρίππας Πόστουμος συμμετείχε μαζί με την υπόλοιπη νεολαία σε όλες τις τελετές. Στις μονομαχίες που ακολούθησαν σφαγιάστηκαν στον Μέγα Ιππόδρομο 260 λιοντάρια και στον Ιππόδρομο του Φλαμινίου 36 κροκόδειλοι, υπήρξε επίσης αναπαράσταση της ναυμαχίας ανάμεσα στους "Αθηναίους" και τους "Πέρσες".[11][18] Την ίδια εποχή που βρισκόταν ο Γάιος στην Αρμενία ο Λεύκιος απεστάλη από τον Αύγουστο να ολοκληρώσει την στρατιωτική του εκπαίδευση στην Ισπανία, στον δρόμο ενώ βρισκόταν στην Μασσαλία αρρώστησε και πέθανε αιφνίδια και πρόωρα (20 Αυγούστου 2 μ.Χ.).[19] Σε 18 μήνες πέθανε και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γάιος από τραύματα σε μάχη (21 Φεβρουαρίου 4 μ.Χ.), η αυτοκρατορική διαδοχή στον θρόνο της Ρώμης κλονίστηκε.[20][21] Ο Οκταβιανός Αύγουστος αναγκάστηκε να ορίσει διαδόχους του στον αυτοκρατορικό θρόνο τον μικρότερο αδελφό τους Αγρίππα Πόστουμο και τον θετό του γιο Τιβέριο (20 Ιουνίου 4 μ.Χ.).[22]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Identifiants et Référentiels» (Γαλλικά) Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. 164916245. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2020.
- ↑ www
.strachan ..dk /family /aemilius .htm - 1 2 «Julia the Elder» (Ρωσικά)
- ↑ «Octavii» (Ρωσικά)
- ↑ Bunson 2002, σ. 10
- ↑ Southern 2013, σ. 203
- 1 2 Dunstan 2010, σ. 274
- ↑ Rowe 2002, σσ. 52–54
- ↑ Scullard 2013, σ. 216
- ↑ Wood 1999, σ. 321
- 1 2 3 Historia Augusta (1921). "6. Avidius Cassius". Historia Augusta
- ↑ Davies & Swain 2010, σ. 284
- ↑ Powell 2015, σσ. 159–160
- ↑ Powell 2015, σ. 161
- ↑ Wood 1999, σ. 65
- ↑ Richardson 2012, σ. 153
- ↑ Gibson 2012, σ. 21
- ↑ Lott 2004, σσ. 124–125
- ↑ Mommsen 1996, σ. 107
- ↑ Suetonius (2008). Edwards, Catharine (ed.). Lives of the Caesars. Oxford World's Classics. Translated by Edwards, Catharine
- ↑ A manual of Roman antiquities ... Ninth edition, revised and enlarged, William Ramsay, εκδ. Charles Griffin & Company, 1873, 139
- ↑ Pettinger 2012, σ. 235
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Δίων Κάσσιος, Roman History, LV 9
- Διων Κάσσιος, Roman History, LV 10
- Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, v1, p556
- Bartsch, Shadi (2017), The Cambridge Companion to the Age of Nero, Cambridge University Press.
- Bunson, Matthew (2002), Encyclopedia of the Roman Empire, Facts on File.
- Davies, Mark Everson; Swain, Hilary (2010), Aspects of Roman History 82BC-AD14: A Source-based Approach, Routledge.
- Dunstan, William E. (2010), Ancient Rome, Rowman & Littlefield Publishers.
- Gibson, Alisdair (2012), The Julio-Claudian Succession: Reality and Perception of the "Augustan Model", Brill.
- Mommsen, Theodor (1996), A History of Rome Under the Emperors, UK: Routledge.
- Pettinger, Andrew (2012), The Republic in Danger: Drusus Libo and the Succession of Tiberius, Oxford University Press.
- Powell, Lindsay (2015), Marcus Agrippa:Right-hand Man of Caesar Augustus, Pen & Sword Military.
- Lott, J. Bertt (2004), The Neighborhoods of Augustan Rome, Cambridge University Press.
- Richardson, J.S. (2012), Augustan Rome 44 BC to AD 14: The Restoration of the Republic and the Establishment of the Empire, Edinburgh University Press.
- Rowe, Greg (2002), Princes and Political Cultures: The New Tiberian Senatorial Decress, University of Michigan Press.
- Scullard, H. H. (2013), From the Gracchi to Nero: A History of Rome 133 BC to AD 68, Routledge.
- Southern, Patricia (2013), Augustus, Routledge.
- Wood, Susan E. (1999), Imperial Women: A Study in Public Images, 40 B.C. – A.D. 68, Brill Academic Publishers.