Κωνσταντίνος της Ρωσίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Κωνσταντίνος
Constantine Pavlovich of Russia in the Battle of Novi by anonim (1799, Hermitage).jpg
Μέγας Δούκας της Ρωσίας
Περίοδος
εξουσίας
Αρνήθηκε το θρόνο
Σύζυγος Τζουλιάνα Σαξ-Κόμπουργκ
Οίκος Γκότορπ-Ρομάνοφ
Πατέρας Παύλος Α΄
Μητέρα Σοφία-Δωροθέα της Βυρτεμβέργης
Γέννηση 6 Ιουλίου 1796
Αγία Πετρούπολη
Θάνατος 14 Ιουνίου του 1831
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )

Ο Κωνσταντίνος Πάβλοβιτς (ρώσικα:Константи́н Па́влович) ήταν Τσάρεβιτς της Ρωσίας και Μέγας Δούκας, δεύτερος γιος του Μεγάλου Δούκα Παύλου Πέτροβιτς, αργότερα Αυτοκράτορα Παύλου Α΄, και της Μαρίας Φεοντόροβνας, κόρης του Δούκα της Βυρτεμβέργης, και αδελφός του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Α΄ και Νικόλαου Α΄. Για 16 ημέρες, από το Νοέμβριο του 27 (9 Δεκεμβρίου) έως 13 (25 Δεκεμβρίου) το 1825, οι αρχές στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα τον αναγνώρισαν ως Τσάρο Πάσης Ρωσίας, στην πραγματικότητα όμως ποτέ δεν βασίλεψε, απορρίπτοντας το θρόνο.

Παιδική ηλικία και μόρφωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε στις 8 Μαΐου του 1779, στο Τσάρσκογιε Σελό. Το 1796, στην Αγία Πετρούπολη, παντρεύτηκε την Άννα Φεόντοροβνα (Πριγκίπισσα Ιουλιέττα Ερριέττα) την τρίτη κόρη του δούκα του Φραγκίσκου του Σαξ Κοβούργου Σααλφέλντ την οποία χώρισε στις 8 (20) Μαρτίου 1820.

Το 1799, ο Κωνσταντίνος συμμετείχε στις Ιταλικές και Ελβετικές εκστρατείες του Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ. Την ίδια χρονιά ο βασιλιάς Γαλλίας, Λουδοβίκος ΙΗ΄, εκείνη την εποχή ήταν στη εξορία, ως ένδειξη φιλίας έστειλε στον Κωνσταντίνο το Σταυρό του Μεγάλου Δούκα Διοικητής του Τάγματος του Αγίου Λαζάρου της Ιερουσαλήμ.

Στη Μάχη του Άουστερλιτς το 1805, ο Κωνσταντίνος διοικούσε την Εφεδρική Φρουρά.

Το 1812 πήρε μέρος στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812, και στον Πόλεμο του έκτου συνασπισμού. Στη Μάχη της Λειψίας το φθινόπωρο του 1813 - διοικούσε της εφεδρικές μονάδες που συμμετείχαν στη μάχη. Πάλεψε με αξιοπρέπεια, και έλαβε χρυσό ξίφος για το θάρρος.

Επικεφαλής των Πολωνικών στρατευμάτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη υποχώρηση του Ναπολέοντα Α΄, ο ρωσικός στρατός κατέλαβε στο τέλος Φεβρουαρίου 1813, σχεδόν όλο το Μεγάλο Δουκάτο της Βαρσοβίας,την Κρακοβία, Τορούν, Τσενστοχόβα,Ζάμοστς και η Μοντλίν παραδόθηκαν αργότερα. Έτσι, το κράτος που δημιουργήθηκε από τον Ναπολέοντα κατέληξε στα χέρια της Ρωσίας.

Στις αρχές του 1814, η πολωνική κοινωνία ελπίζει να βελτιωθεί η μοίρα της. Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α΄ μειώνει τους φόρους και δίνει άδεια να σχηματιστεί πολωνικός στρατός υπό τις διαταγές του Στρατηγού Ντομπρόβσκι. Την οργάνωση στρατευμάτων αναλαμβάνει ο Μεγάλος Δούκας Κωνσταντίνος.

Το 1815 γίνετε Αρχηγός των πολωνικών στρατευμάτων.

Άρνηση του θρόνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κωνσταντίνος έμεινε στην ιστορία κυρίως ως μη ανακηρυγμένος αυτοκράτορας, του οποίου ασυνήθιστο σχέδιο της απόρριψης του θρόνου οδήγησε σε πολιτική κρίση.

Το 1801, μετά το θάνατο του πατέρα του Παύλου Α΄ και την ενθρόνιση του μεγαλύτερου αδελφού του Αλέξανδρου Α΄, ο 22 χρόνος Κωνσταντίνος έγινε ο διάδοχος του θρόνου. Αυτό προέκυψε από μια πράξη του Παύλου Α΄ το 1797. Ο Παύλος Α΄ όρισε ότι ο Αλέξανδρος Α΄ και ο διάδοχος του θα έπαιρναν το θρόνο, όμως ο Αλέξανδρος Α΄ δεν απέκτησε ποτέ γιο και έτσι ο θρόνος μεταβιβαζόταν στον Κωνσταντίνο.

Όμως ο Κωνσταντίνος αρνιόταν να αναλάβει το θρόνο. Αυτή η άρνηση έχει γραφτεί με τη μορφή του δηλωτικού και επρόκειτο να διαβαστεί μετά το θάνατό του Αλέξανδρου Α΄.

Στις 19 Νοεμβρίου (1 Δεκεμβρίου) 1825, ενώ βρισκόταν στο Ταγκανρόγκ, ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ πέθανε. Όμως παρόλο που ο Κωνσταντίνος είχε παραιτηθεί του δικαιώματος του ο Νικόλαος Α΄ δεν ανέβηκε στο θρόνο, λόγω τυχών νομικών κολλημάτων που μπορούσαν να δημιουργηθούν, απαίτησε από τη Γερουσία να αναγνωρίσει τον Κωνσταντίνος ως τσάρο της Ρωσίας. Ο Κωνσταντίνος βρισκόταν στην Βαρσοβία και τελικά αρνήθηκε να επιστρέψει πίσω στην Αγία Πετρούπολη και παραιτήθηκε από το τσαρικό θρόνο στέλνοντας γράμματα στον Νικόλαο Α΄, στον πρόεδρο της Γερουσίας και στον υπουργό δικαιοσύνης.

Ο Νικόλαος Α΄ που δεν ήταν πια σε θέση να πείσει τον αδελφό του να πάρει το θρόνο και λαμβάνοντας την τελική απόρριψη του (αν και χωρίς επίσημη πράξη της παραίτησης), Μέγας Δούκας Νικολάι Πάβλοβιτς αποφάσισε να ανεβεί στο θρόνο.

Διοίκηση Πολωνίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Αύγουστο του 1826 και στην ηλικία των 73 ετών πεθαίνει ο κυβερνήτης του Βασιλείου της Πολωνίας. Ο Κωνσταντίνος διατηρώντας τη θέση γενικού επιτελάρχη του πολωνικού στρατού, γίνεται κυβερνήτης του Βασιλείου της Πολωνίας. Διορισμός του σήμανε συναγερμό στους Πολωνούς που φοβόντουσαν τη πολιτική του.

Στις 17 Νοεμβρίου του 1830 πλήθος των συνωμοτών εισέβαλαν στο παλάτι Μπελβεντέρ στην κατοικία του κυβερνήτη της Πολωνίας Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνο.Την ίδια ημέρα στη Βαρσοβία άρχισε εξέγερση. Ο Δούκας είχε προειδοποιηθεί και έπρεπε να ξεφύγει. Ο Κωνσταντίνος και η δεύτερη σύζυγός του Γρουντζίνσκαγια εγκατέλειψαν την Βαρσοβία. Στις 18 Νοεμβρίου η Βαρσοβία πέρασε στα χέρια των ανταρτών. Η εξέγερση εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο το Βασίλειο της Πολωνίας.

Για να καταστείλει την εξέγερση στο Βασίλειο της Πολωνίας εστάλησαν στο δριμύ χειμώνα τα στρατεύματα υπό τη διοίκηση του στρατάρχη Ντίμπιτς Ζαμπαλκάνσκι. Στα τέλη Μαΐου ο Ντίμπιτς Ζαμπαλκάνσκι αρρώστησε με χολέρα και έχασε τη ζωή του. Στις 13 Ιουνίου στην Πολωνία έφτασε ο νέος αρχηγός του ρωσικού στρατού - Στρατάρχης Ιβάν Πασκέβιτς

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 14 Ιουνίου του 1831, ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος έφτασε στο Βίτεμπσκ, όπου εγκαταστάθηκε στο παλάτι του κυβερνήτη. Μετά από μια εβδομάδα Μεγάλους Δούκας είχε προσβληθεί από χολέρα και βασανιζόμενος επί 15 ώρες, πέθανε στις 15 Ιουνίου.

Θάφτηκε στις 17 Αυγούστου του 1831 στον οικογενειακό τάφο Ρομανόφ, στον καθεδρικό ναό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Maya Kucherskaya. Grand Duke Constantine Pavlovich Romanov in Russian cultural mythology. University of California, Los Angeles, 1999. — 498 p.
  • М. А. Кучерская. Константин Павлович. (Серия: Жизнь замечательных людей). — М.: Молодая гвардия, 2005. — 336 с. ISBN 5-235-02837-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα