Κωνσταντίνος Διογένης (στρατηγός)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κωνσταντίνος Διογένης
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση10ος αιώνας
Θάνατος1032
Κωνσταντινούπολη
Συνθήκες θανάτουαυτοκτονία
Χώρα πολιτογράφησηςΒυζαντινή Αυτοκρατορία
ΘρησκείαΟρθόδοξη Εκκλησία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταστρατιωτικός
Περίοδος ακμής1014
Οικογένεια
ΤέκναΡωμανός Δ΄ Διογένης
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσειςστρατηγός

Ο Κωνσταντίνος Διογένης ήταν ένας εξέχων βυζαντινός στις αρχές του 11ου αιώνα, που δραστηριοποιούνταν στα Βαλκάνια σαν στρατηγός και διοικητής. Ήταν το πρώτο αξιόλογο μέλος της οικογένειας Διογένη από την Καππαδοκία ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο 11ο αιώνα στο Βυζάντιο.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως διοικητής ενός από στρατιωτικά τάγματα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλείου Β΄ (976-1025), στην της τελευταίας εκστρατείας του εναντίον της Βουλγαρίας[1]. Το 1014, συμμετείχε στην αποφασιστική νίκη του Βυζαντίου στην Μάχη του Κλειδίου[2][3]. Το 1018 ο χρεώθηκε την εκκαθάριση των τελευταίων εναπομεινάντων κέντρων της βουλγαρικής αντίστασης. Πήρε το Σίρμιο και ονομάστηκε διοικητή του ( άρχων ), με το κύρος του που εκτείνεται πάνω από τα υποτελή της Σερβίας κρατίδιο της Ράσκας. Ο τίτλος του ήταν του στρατηγού της Σερβίας όπου μαρτυρείται σε μια σφραγίδα που αποδίδεται σε αυτόν[2][4]. Ο Διογένης διατάχθηκε από τον Βασίλειο Β΄ να υποτάξει τον Σέρμορ της Σρεμ υποτελή στους βούλγαρους προκειμένου να εδραιωθεί ο βυζαντινός έλεγχος των βόρειων Βαλκανίων. Κατά συνέπεια, ο Διογένης τον κάλεσε σε συνομιλίες στις εκβολές του ποταμού Σάβα στο Δούναβη , αλλά του είχε στήσει παγίδα τον συνέλαβε και τον σκότωσε [5].

Περίπου το 1022 ή 1025, ο Κωνσταντίνος έγινε ο Βυζαντινός διοικητής (Στρατηγός Αυτοκράτορας ) της Βουλγαρίας. Με αυτή την ικανότητα απέκρουσε εισβολή του πατζινακικού το 1027[2][6]. Κατά το ίδιο έτος, είχε αποσυρθεί νότια προς τη Θεσσαλονίκη, αλλά διατήρησε, τουλάχιστον στα χαρτιά, το ρόλο του ως διοικητής, όπως πιστοποιείται από άλλη σφραγίδα που αναφράφει : "Ανθύπατος , πατρίκιος και δούκας της Θεσσαλονίκης, η Βουλγαρία και η Σερβία"[7].

Ο Κωνσταντίνος είχε παντρευτεί μία , άγνωστου ονόματος, κόρη του Βασιλείου Αργυρού, αδελφού του αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργυρού αλλά το 1029 είχε κατηγορηθεί μαζί με άλλους εξέχοντες στρατηγούς, όπως ο Ευστάθιος Δαφνομήλης , για συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα μαζί με την Θεοδώρα. Μετατέθηκε ανατολικά ως στρατηγός των Θέματος των Θρακησίων, αλλά σύντομα επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου φυλακίστηκε και αργότερα τυφλώθηκε[1][8]. Η Θεοδώρα εκάρη μοναχή και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι, αλλά προφανώς συνέχισε να συνωμοτούν με τον Διογένη, ο οποίος σχεδίαζε να εκμεταλλευτεί την απουσία του Ρωμανού στην εκστρατεία στην Ανατολή (το 1032) για να αποδράσουν στα Βαλκάνια. Το σχέδιο είχε διαρρεύσει στο Ρωμανό ο Θεοφάνης, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, και οι συνωμότες συνελήφθησαν. Ο Διογένης μεταφέρθηκε στο Παλάτι των Βλαχερνών για ανάκριση από τον Ιωάννη τον ευνούχο, αλλά ο Κωνσταντίνος αυτοκτόνησε αντί να ομολογήσει με βασανιστήρια[2][9].

Ο γιος του Κωνσταντίνου ήταν ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης μετέπειτα αυτοκράτορας[2][10].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Kazhdan 1991, σελ. 627
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Guilland 1967, σελ. 449
  3. Stephenson 2000, σελ. 66
  4. Stephenson 2000, σελ. 74; Stephenson 2003, σελ. 39.
  5. Holmes 2005, σελίδες 233–234; Treadgold 1997, σελ. 528.
  6. Stephenson 2000, σελ. 81; Stephenson 2003, σελίδες 44–45.
  7. Stephenson 2000, σελ. 124; Stephenson 2003, σελ. 45.
  8. Garland 1999, σελίδες 161–162; Treadgold 1997, σελ. 584.
  9. Garland 1999, σελ. 162; Treadgold 1997, σελ. 585.
  10. Kazhdan 1991, σελίδες 627, 1807.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Constantine Diogenes της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).