Καταστατική εξίσωση των αερίων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Από τους νόμους των Μπόιλ-Μαριότ και Νόμος Γκέι-Λουσάκ προκύπτει ότι \frac{p V}{n T} = σταθερό. Η σταθερά της αναλογίας μελετήθηκε από τον Ρενιό και γι' αυτό συμβολίζεται με R \,.

\frac{p V}{n T} = R

Από την αναδιάταξη των όρων της παραπάνω εξίσωσης, προκύπτει η καταστατική εξίσωση των ιδανικών αερίων:

p V = n R T \,

όπου

  • p: η πίεση του αερίου.
  • V: ο όγκος του αερίου.
  • n: ο αριθμός των γραμμομορίων του αερίου.
  • R: η παγκόσμια σταθερά των αερίων με τιμή 0,08205(atm \cdot lit)/(mole \cdot K) καί στο διεθνές σύστημα μονάδων (S.I) 8,314 (joule)/(mole \cdot K)
  • T: η απόλυτη θερμοκρασία σε μονάδες Κέλβιν (273 °C).

Η καταστατική εξίσωση, όπως και οι νόμοι των αερίων, ισχύει επακριβώς για ιδανικά αέρια. Όμως μπορούν να εφαρμοστούν σαν καλή προσέγγιση και σε πραγματικά αέρια.