Ιωάννης Χρυσάφης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιωάννης Χρυσάφης
Γέννηση
Αθήνα
Θάνατος
Υπηκοότητα Ελλάδα
Ιδιότητα Αθλητής της ενόργανης γυμναστικής
Ολυμπιακό μετάλλιο
Δίζυγο (ομαδικό)
Ολυμπιακοί αγώνες 1896
Αθήνα
Campione olimpico
Χάλκινο μετάλλιο

Ο Ιωάννης Χρυσάφης (1873, Αθήνα – 12 Οκτωβρίου 1932, Αθήνα) ήταν Έλληνας αθλητής, εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Υπήρξε ένας από τους πρώτους εκπαιδευτικούς φυσικής αγωγής στη χώρα και ενθάρρυνε το σχολικό αθλητισμό και όχι τον πρωταθλητισμό. Εκπόνησε την αρχική μετάφραση των κανονισμών για τα περισσότερα ομαδικά αθλήματα που στο μέλλον κατέστησαν δημοφιλή (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ κ.ά) και εισήγαγε στην Ελλάδα το σουηδικό σύστημα γυμναστικής. Μετείχε ενεργά στη διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων το 1896 της Αθήνας και των Μεσοολυμπιακών του 1906 στην ίδια πόλη. Κατά τους πρώτους, έλαβε επίσης μέρος ως αθλητής και αναδείχθηκε γ΄ νικητής στο ομαδικό του δίζυγου με την ομάδα του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου και συναθλητές τους Λούνδρα, Μητρόπουλο, Καρβελά.[1]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σπούδασε θετικές επιστήμες στη Φυσικομαθηματική Σχολή Αθηνών και πολέμησε κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων. Φοιτητής ακόμα, γνώρισε τον Ιωάννη Φωκιανό και έγινε μαθητής του στο ομώνυμο γυμναστήριο. Τα 1893 και 1894 παρακολούθησε τη σχολή γυμναστών του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου, με αποτέλεσμα να γίνει ένας από τους πρώτους γυμναστές στην ελληνική εκπαίδευση. Διορίστηκε καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο Βαρβάκειο Λύκειο και παράλληλα εργαζόταν ως γυμναστής στον Πανελλήνιο. Εκεί προσπαθούσε να προωθήσει το σουηδικό αντί του γερμανικού συστήματος γυμναστικής.

Μεταρρυθμίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι επαναστατικές για την εποχή εκείνη μεταρρυθμίσεις που είχε προτείνει δεν βρήκαν θερμή ανταπόκριση, με αποτέλεσμα ο αθλητής να φύγει από τον Πανελλήνιο και να ενταχθεί στο δυναμικό του Εθνικού ΓΣ. Στην νέα ομάδα θα εφαρμόσει τις μεθόδους του, που προσιδίαζαν με εκείνες της Ευρώπης, ενώ παράλληλα με δική του πρωτοβουλία διοργανώνονται τα Τήνια, το 1895. Την εποχή εκείνη διοργάνωσε τους πρώτους αγώνες για παιδιά και εφήβους , θεσμοθέτησε τους Βαλκανικούς Αγώνες και έγραψε τα πρώτα αθλητικά βιβλία στην Ελλάδα. Το 1896 στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα ήταν εκ των διοργανωτών και ως αθλητής κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με την ελληνική ομάδα του δίζυγου (ως επικεφαλής του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου). Επίσης, προπονεί αθλητές που διακρίθηκαν στους αγώνες, όπως ο Ιωάννης Μητρόπουλος που κέρδισε στους κρίκους. Λίγα χρόνια μετά, πηγαίνει στην Σουηδία για σπουδές και φοιτά στο Γυμναστικό Ινστιτούτο της Στοκχόλμης, για να επιστρέψει το 1902. Εν συνεχεία διδάσκει στη Σχολή Γυμναστών και λαμβάνει μέρος σε πλήθος αθλητικών συνεδρίων, μεταξύ των οποίων και στο ιδρυτικό συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Στίβου το 1920. Έπειτα από την άνοδο της κυβέρνησης του Βενιζέλου ο Χρυσάφης αναλαμβάνει διαδοχικά επιθεωρητής γυμναστικής, το 1914 γενικός επιθεωρητής και πέντε χρόνια αργότερα βρίσκεται στο τμήμα Σωματικής Αγωγής του Υπουργείου Παιδείας. Υποστήριξε την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση και αναμόρφωσε την φυσική αγωγή ως μάθημα στα σχολεία, πετυχαίνοντας την αύξηση των οργανικών θέσεων για γυμναστές στα σχολεία (από 250 σε 500) και την σύνταξη προγράμματος ίδιου με εκείνου στην Σουηδία. Παράλληλα αναβάθμισε το Διδασκαλείο της Γυμναστικής, καταστώντας το Γυμναστική Ακαδημία, με την φοίτηση να διαρκεί 3 χρόνια και ανέλαβε επιστημονικός σύμβουλος στην ελληνική αποστολή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1920, 1924 και 1928.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απεβίωσε ξαφνικά το 1932, σε ηλικία 59 ετών.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές:[2] [3] [4] [5]

Μέχρι το 1934 και την έκδοση της πρώτης σχετικής βιβλιογραφίας, ο Χρυσάφης αποτελούσε τον πολυγραφότερο του ελληνικού αθλητικού χώρου με ένα σύνολο που προσέγγιζε τα 20 έργα.[6] Στη μνήμη του, άλλωστε, αφιέρωσε

... δια την γυμναστικήν συγγραφικήν δράσιν του, ευλαβώς...

το δικό του πόνημα Ελληνική Γυμναστική Βιβλιογραφία 1829-1934 ο Ευάγγελος Καλφαρέντζος,[7] συνάδελφός του γυμναστής μέσης εκπαίδευσης, εισηγητής του χάντμπολ στη χώρα και επικεφαλής της Διεύθυνσης Σωματικής Αγωγής του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας τις δεκαετίες '50 και '60.[8]

Αυτοτελείς εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγχειρίδιον σχολειακής Γυμναστικής (1893)
  • Τα αθλητικά αγωνίσματα. Προπόνησις και υγιεινή (1896)
  • Η γυμναστική. Μετά 25 σχημάτων (1905, β΄ έκδοση 1914, γ΄ έκδοση στη Ν. Υόρκη 1919)
  • Η Γυμναστική κατά το σουηδικόν σύστημα (1909 ή 1908, β΄ έκδοση 1914, γ΄ έκδοση 1924, δ΄ έκδοση αναθεωρημένη 1928)
  • Αι περί Γυμναστικής δοξασίαι του Γαληνού (ανατύπωση από το Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος, 1910)
  • Η Γυμναστική εν τη πολιτική φιλοσοφία του Πλάτωνος (αποσπάσματα από τον Δ΄ τόμο του Παιδαγωγικού Δελτίου, 1910)
  • Η γυναικεία λογοτεχνία στη Σουηδία (1923)
  • Η Σωματική Αγωγή και η στρατιωτική προπαίδευσις των μαθητών των σχολείων της Μέσης Εκπαιδεύσεως. Οδηγός του διδασκάλου (1924, β΄ έκδοση 1929, γ΄ έκδοση 1931)
  • Έκθεσις περί του νέου γαλλικού συστήματος Σωματικής Αγωγής και του παρ' ημίν όντος νυν εν χρήσει (1925)
  • Έκθεσις των πεπραγμένων των εν Πράγα της Τσεχοσλοβακίας συνεκθέντων Ολυμπιακών Συνεδρίων κατά Μάϊον-Ιούνιον του 1925 (1925)
  • Η Σωματική Αγωγή και η στρατιωτική προπαίδευσις των μαθητών της νεότητος και η ενδεικνυομένη οργάνωσις αυτών (1925)
  • Οι πρώτοι Διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες εν Αθήναις: 1896 (ανατύπωση από το Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος, 1926)
  • Οι δεύτεροι Διεθνείς Ολυμπιακοί αγώνες των Αθηνών: 1906 (1927;)
  • Ο Ιπποκράτης και αι πρώται βάσεις της επιστημονικής Γυμναστικής (ανατύπωση από το Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος, 1928)
  • Η οπλομαχία και αι μονομαχίαι των αρχαίων Ελλήνων (1929)
  • Οι σύγχρονοι Διεθνείς Ολυμπιακοί αγώνες. Τόμος Α΄: Συμβολή εις την ιστορίαν της νεωτέρας αγωνιστικής (δεν εκδόθηκε άλλος τόμος, 1930)
  • Η αγωνιστική των ομηρικών ηρώων (1931)
  • Η όρχησις των αρχαίων Ελλήνων (1932)
  • Οι δεύτεροι Ολυμπιακοί Αγώνες εν Αθήναις: 1870 (ανατύπωση από το Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος)
  • Η γυμναστική των αρχαίων Ελλήνων (μετά θάνατον, 1965).

Μετάφραση και σχολιασμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Γιαν Λίθτχαρτ, Ελευθερία και πειθαρχία στην ανατροφή των παιδιών (1927).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Τα 109 ελληνικά μετάλλια στους Ολυμπιακούς αγώνες, εφημ. ΕΞΠΡΕΣ, 04.08.2008
  2. Ευάγγελος Γ. Καλφαρέντζος, Ελληνική γυμναστική βιβλιογραφία, ιδιωτική έκδοση (τυπογραφείο Ακουαρόνη), Θεσσαλονίκη 1934, σελ. 66-67
  3. Χρυσάφης, Ι. Ε., Βιβλιοθήκη Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
  4. Χρυσάφης, Ιωάννης Ε., 1873-1932, Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων
  5. Καντζίδου Δ. Ελένη, Το κυριότερο αθλητικό συγγραφικό έργο του Ιωάννη Χρυσάφη (1873-1932), μεταπτυχιακή διατριβή, Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2007
  6. Καλφαρέντζος, ό.π, σελ. 69-80 (Πίναξ συγγραφέων)
  7. Καλφαρέντζος, ό.π, σελ. 3
  8. Σ. Πετρουλάκης, Ελληνική Γυμναστική Βιβλιογραφία 1829-1934 του Ευάγγελου Καλφαρέντζου, περιοδ. Βιβλιοφιλία, τχ. 142 (Οκτ-Δεκ 2013), σελ. 31

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]