Ευρωπαική οδηγία πληρωμών

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η Ευρωπαϊκή Οδηγία Πληρωμών (ΕΟΠ 2007/64/EΚ, όπως αντικαταστάθηκε από την PSD2, Οδηγία (ΕΕ) 2015/2366) είναι μια Οδηγία της ΕΕ με σκοπό την ρύθμιση των κανονισμών πληρωμών εντός του Ενιαίου Χώρου Πληρωμών σε Ευρώ (SEPA)[1]

Σκοπός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η οδηγία (ΕΕ) 2015/2366 (Δεύτερη οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών — PSD2) παρέχει τη νομική βάση για την περαιτέρω ανάπτυξη μιας καλύτερα ενοποιημένης εσωτερικής αγοράς για τις ηλεκτρονικές πληρωμές στην ΕΕ.
  • Θέτει σε εφαρμογή περιεκτικούς κανόνες για τις υπηρεσίες πληρωμών, με στόχο να καταστήσει τις διεθνείς πληρωμές (εντός της ΕΕ) εξίσου απλές, αποτελεσματικές και ασφαλείς με τις πληρωμές που διεκπεραιώνονται εντός μίας μόνο χώρας.
  • Αποσκοπεί στο άνοιγμα αγορών πληρωμής σε νεοεισερχόμενους, οδηγώντας στην ενίσχυση του ανταγωνισμού, σε περισσότερες επιλογές και καλύτερες τιμές για τους καταναλωτές.
  • Παρέχει επίσης, την απαραίτητη νομική πλατφόρμα για τον Ενιαίο Χώρο Πληρωμών σε ευρώ (SEPA).
  • Καταργεί παράλληλα, την οδηγία 2007/64/ΕΚ (ΟΥΠ) από τις 13 Ιανουαρίου 2018.

Βασικά σημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η οδηγία αποσκοπεί στη βελτίωση των υφιστάμενων κανόνων της ΕΕ για τις ηλεκτρονικές πληρωμές. Λαμβάνει υπόψη αναδυόμενες και καινοτόμες υπηρεσίες πληρωμών, όπως οι πληρωμές μέσω διαδικτύου και μέσω κινητού.
  • Η οδηγία καθορίζει κανόνες σχετικά με:
    • αυστηρές απαιτήσεις ασφαλείας για ηλεκτρονικές πληρωμές και την προστασία των οικονομικών δεδομένων των καταναλωτών, διασφαλίζοντας την ασφαλή εξακρίβωση της ταυτότητας και μειώνοντας τον κίνδυνο απάτης·
    • τη διαφάνεια των απαιτήσεων των όρων και της ενημέρωσης για τις υπηρεσίες πληρωμών·
    • τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των χρηστών και των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών.
  • Η οδηγία συμπληρώνεται από τον κανονισμό (ΕΕ) 2015/751, ο οποίος θέτει ανώτατο όριο για τις διατραπεζικές προμήθειες που χρεώνονται μεταξύ των τραπεζών για πράξεις πληρωμών με κάρτες. Αυτό αναμένεται να μειώσει το κόστος για τους εμπόρους που συνεπάγεται η αποδοχή καταναλωτικών χρεωστικών και πιστωτικών καρτών.

Νομοθετικό Πλαίσιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ελλάδα ενέταξε στο νομοθετικό της πλαίσιο στις 15 Μαΐου 2018, με το (ΦΕΚ Α’ 84) Νόμος 4537/2018, όπου με το Μέρος Α’ (άρθρα 1 έως 110) του ενσωματώνεται η Οδηγία (ΕΕ) 2015/2366 «για τις υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά» (‘PSD 2’).[2]

Αντίστοιχα η Τράπεζα της Ελλάδος εξέδωσε σχετικές οδηγίες σχετικά με τις απαιτήσεις των εποπτευόμενων ιδρυμάτων [1]

  • ΠΕΕ 158/5/10.05.2019: Υιοθέτηση κατευθυντηρίων γραμμών της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών σχετικά με προϋποθέσεις χορήγησης εξαίρεσης από μηχανισμό έκτακτης ανάγκης άρθρο 33.6 του Κανονισμού (ΕΕ)2018/389
  • ΠΕΕ 157/4/02.04.2019: Υιοθέτηση των κατευθυντηρίων γραμμών της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών σχετικά με τα μέτρα ασφάλειας για τους λειτουργικούς κινδύνους και τους κινδύνους ασφάλειας που σχετίζονται με τις υπηρεσίες πληρωμών
  • ΠΕΕ 157/3/02.04.2019: Υιοθέτηση των κατευθυντηρίων γραμμών της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών για την αναφορά μειζόνων συμβάντων δυνάμει της Οδηγίας 2015/2366/ΕΕ

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]