Εμίλιο Αλάρκος
| Εμίλιο Αλάρκος | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 22 Απριλίου 1922 Σαλαμάνκα |
| Θάνατος | 26 Ιανουαρίου 1998 Οβιέδο |
| Αιτία θανάτου | έμφραγμα του μυοκαρδίου |
| Συνθήκες θανάτου | φυσικά αίτια |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ισπανία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Ισπανικά Αστουριανή γλώσσα |
| Εκπαίδευση | διδάκτωρ |
| Σπουδές | Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ University of Madrid |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | γλωσσολόγος πανεπιστημιακός φιλόλογος συγγραφέας λατινολόγος |
| Εργοδότης | Πανεπιστήμιο του Οβιέντο |
| Περίοδος ακμής | 1944 |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Josefina Martínez Álvarez |
| Γονείς | Emilio Alarcos García |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | καθηγητής πανεπιστημίου (από 1950) Member of the Royal Spanish Academy (1973–1998) |
| Βραβεύσεις | Μεγαλόσταυρος του Αστικού Τάγματος του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού (1987) επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Βαγιαδολίδ (1990) επίτιμο διδακτορικό του Πανεπιστημίου της Σαλαμάνκα επίτιμο διδακτορικό του Πανεπιστημίου της Βαλένθια (1996) επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου της Σεβίλλης (13 Μαΐου 1998) |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Εμίλιο Αλάρκος Λιοράκ (Emilio Alarcos Llorach, Σαλαμάνκα, 22 Απριλίου 1922 – Οβιέδο, 26 Ιανουαρίου 1998) ήταν Ισπανός ακαδημαϊκός, γλωσσολόγος και φιλόλογος. Θεωρείται ο εισηγητής στην Ισπανία των ευρωπαϊκών ρευμάτων του λειτουργισμού και του δομισμού. Υπήρξε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ισπανίας και της Ακαδημίας της Αστουριανικής Γλώσσας.
Βιογραφία και έργο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σπούδασε αρχικά στο Βαγιαδολίδ και έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης υπό τον Ντάμασο Αλόνσο. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Ρομανική Φιλολογία το 1947. Με την παραμονή του στη Βέρνη και τη Βασιλεία ήρθε σε επαφή με την ευρωπαϊκή γλωσσολογία της εποχής, την οποία θα μετέφερε σύντομα στην Ισπανία. Κατείχε την έδρα Ιστορικής Γραμματικής στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο. Έχοντας λάβει την υποστήριξη των Σαμουέλ Ζίλι Γκάγια, Αντόνιο Τοβάρ και Μανουέλ Αλκόν (οι δύο τελευταίοι στενοί φίλοι του φρανκιστή πολιτικού Ραμόν Σεράνο Σουνιέρ) εντάχθηκε στη Βασιλική Ακαδημία το 1973. Ιδεολογικά υπήρξε φιλελεύθερος και διανοητικά ανεξάρτητος και υπέρμαχος της επιστημονικότητας, με αποτέλεσμα πολλάκις υπήρξε θύμα λεκτικών επιθέσεων από μέλη του καθεστώτος.[1]
Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της Ισπανικής Σχολής Γλωσσολογίας δεν διαχώρισε ποτέ τη γλωσσολογία από τη φιλολογία, κάτι που γίνεται εμφανές από τις πολυάριθμες δημοσιεύσεις και το ποιητικό του έργο. Όσον αφορά την γλωσσολογία, αρχικά επηρεάστηκε από τον Γλωσσολογικό Κύκλο της Πράγας, έπειτα από τη Σχολή της Κοπεγχάγης και τέλος από τον λειτουργισμό του Αντρέ Μαρτινέ. Αναφορικά με τη φιλολογία και την λογοτεχνική κριτική, αρχολήθηκε με ποιητές όπως τον Μπλας ντε Οτέρο, Άνχελ Γκονθάλεθ, Ντάμασο Αλόνσο και Χόρχε Γκιγιέν.[1]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 «Emilio Alarcos Llorach» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Έδρα «Εμίλιο Αλάρκος» του Πανεπιστημίου του Οβιέδο
- Νεκρολογία του Εμίλιο Αλάρκος στην εφημερίδα ABC από τον Μπίκτορ Γκαρθία δε λα Κόντσα