Διθύραμβος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Διθύραμβος ήταν αυτοσχέδιο χορικό άσμα, προς την λατρεία του Διονύσου. Ψαλλόταν από ομάδα πενήντα ανδρών ή αγοριών (πέντε άνδρες για καθεμιά από τις δέκα φυλές τις Αττικής) με την συνοδεία αυλού. Το θέμα αρχικά ήταν η γένεση του Βάκχου, ενώ στην συνέχεια το πλαίσιο έγινε ευρύτερο. Πιστεύεται πως η λέξη προήλθε από: α) τον "Διθύραμβο" Διόνυσο, που γεννήθηκε δύο φορές, μια από την Σέμελη και μια από τον μηρό του Δία και β) δις-θύρα-βαίνω. Η εξέλιξή του οδήγησε στη γένεση της τραγωδίας. Με τα χρόνια εξελίχθηκε από λατρευτικό τραγούδι σε ξεχωριστό λυρικό και χορευτικό καλλιτεχνικό είδος.

Πατέρας αυτής της εξέλιξης θεωρείται ο Αρίων που ανέπτυξε τα λατρευτικά χορικά άσματα, τους έδωσε τίτλους και τα παρουσίασε με Σατύρους. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (1,23) ο Αρίων ήταν ο πρώτος γνωστός συνθέτης που παρουσίασε τον διθύραμβο στην Αρχαία Κόρινθο, πιθανότατα την εποχή του τυράννου Περιάνδρου. Το λεξικό Σούδα επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του ιστορικού χαρακτηρίζοντάς τον μάλιστα ως «ευρετή του τραγικού τρόπου».

Σήμερα διασώζονται διθύραμβοι του Βακχυλίδη.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Lesky, Albin, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας, εκδοτικός οίκος Αφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1983