Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ
Estrées.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Gabrielle d'Estrées (Γαλλικά)
Γέννηση1573 ή 1570[1]
Γαλλία
Θάνατος10  Απριλίου 1599
Παρίσι
Αιτία θανάτουΕκλαμψία
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Χώρα πολιτογράφησηςΒασίλειο της Γαλλίας
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[2]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμαρκησία
Οικογένεια
ΣύντροφοςΕρρίκος Δ΄ της Γαλλίας[3][1]
ΤέκναΣεζάρ, Δούκας του Βεντόμ
Κατερίνα Εριέττα των Βουρβόνων
Alexandre de Vendôme
ΓονείςAntoine d'Estrées[1] και Françoise Babou de La Bourdaisière
ΑδέλφιαFrançois Annibal d'Estrées[1]
Julienne-Hippolyte d’Estrées
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Γαβριέλλα ντ' Εστρέ ήταν ερωμένη, έμπιστη και σύμβουλος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.

Βασιλική ερωμένη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Νοέμβριο του 1590, ο Ερρίκος Δ΄ ερωτεύτηκε την Γαβριέλλα ντ' Εστρέ[4] Αν και ήταν παντρεμένος με την Μαργαρίτα της Γαλλίας, ο Ερρίκος και η Γαβριέλλα έδειχναν την αγάπη τους μπροστά στο κοινό. Ένθερμη πιστή του Ερρίκου, η Γαβριέλλα συνόδευσε τον Ερρίκο κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του. Ακόμη και όταν ήταν έγκυος, επέμενε να ζει μέσα στη σκηνή κοντά στο πεδίο της μάχης, φροντίζοντας τα ρούχα του να είναι καθαρά και να τρώει καλά μετά από τις μάχες. Καθώς ήταν έξυπνη και πρακτική γυναίκα, ο Ερρίκος μοιράστηκε τα μυστικά του μαζί της και ακολούθησε τις συμβουλές της. Όταν οι δυο τους ήταν χώρια, ο Ερρίκος της έγραφε συχνά επιστολές, ενώ ήταν στα ταξίδια του σε στρατόπεδα πολέμου [5].

Γεννημένη Καθολική, η Γαβριέλλα γνώριζε ότι ο καλύτερος τρόπος να ολοκληρωθούν οι θρησκευτικοί πόλεμοι ήταν ο ίδιος ο Ερρίκος να γίνει Καθολικός. Αναγνωρίζοντας τη σοφία στην επιχειρηματολογία της, στις 25 Ιουλίου 1593 ο Ερρίκος δήλωσε ότι «το Παρίσι αξίζει μια λειτουργία» και απέκλεισε μόνιμα τον προτεσταντισμό [6]. Αυτό του επέτρεψε να στεφθεί ο βασιλιάς της Γαλλίας στις 27 Φεβρουαρίου του 1594. Ο Ερρίκος επίσης κανόνισε να ακυρωθεί ο γάμος της Γκαμπριέλ με τον Λιανκούρ το ίδιο έτος.

Στις 7 Ιουνίου του 1594, γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ένας γιος, ο Καίσαρ του Βαντόμ. Στις 4 Ιανουαρίου 1595, ο Ερρίκος αναγνώρισε επίσημα και νομιμοποίησε τον γιο του σε κείμενο επικυρωμένο από το Parlement de Paris. [7] Σε αυτό το κείμενο, αναγνώρισε επίσης την Γαβριέλλα ως μητέρα του γιου του κι ερωμένη του.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού υπέβαλε αίτηση στον Πάπα Κλήμη Η΄ για την ακύρωση του γάμου του και το δικαίωμα να ξαναπαντρευτεί, τον Μάρτιο του 1599, ο Ερρίκος έδωσε στην ερωμένη του ένα δαχτυλίδι. Η Γαβριέλλα, σίγουρη ότι θα την παντρευόταν, δήλωσε, "Μόνο ο Θεός ή ο θάνατος του βασιλιά μπορούν να βάλουν τέλος στην καλή μου τύχη". [8] Λίγες μέρες αργότερα, στις 10 Απριλίου του 1599, ενώ ο Ερρίκος ήταν στο δρόμο της, πέθανε στο Παρίσι [9], προς μεγάλη λύπη του βασιλιά[10].

Παιδιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα τέσσερα παιδιά της Γαβριέλλας και του Ερρίκου ήταν:

  • Ο Καίσαρ, δούκας του Βαντόμ, ο οποίος παντρεύτηκε τη Φραγκίσκη της Λωρραίνης. Το 1626, συμμετείχε σε μια συνομωσία εναντίον του Καρδινάλιου Ρισελιέ. Ο Καίσαρ συνελήφθη και φυλακίστηκε για τρία χρόνια. Το 1641 κατηγορήθηκε πάλι για συνωμοσία και αυτή τη φορά έφυγε στην Αγγλία.
  • Η Αικατερίνη Ερριέττα (1596-1663)[11].
  • Ο Αλέξανδρος, ιππότης του Βαντόμ.
  • Ένας γιος που πέθανε στη γέννα (1599).

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Bayrou, François (1994). Le Roi libre. Paris: Flammarion. (ISBN 2-08-066821-8) (French)
  • Bercé, Yves-Marie (1996). The Birth of Absolutism: a history of France, 1598-1661. Basingstoke: Palgrave Macmillan. (ISBN 0-333-62756-3)
  • Wellman, Kathleen (2013). Queens and Mistresses of Renaissance France. Yale University Press. 

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 «Эстре» (Ρωσικά)
  2. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12129253b. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. «Генрих IV» (Ρωσικά)
  4. Knecht, R.J. (2013). The French Civil Wars, 1562-1598. Routledge. p. 255.
  5. Wellman 2013, p. 343.
  6. Elizabeth Webber, Mike Feinsilber. Merriam-Webster's dictionary of allusions. p. 404.
  7. "Lettres de légitimation de César de Vendôme ; Paris, 4 janvier 1595". www.calames.abes. In french.
  8. Horne, Alistair (2007). La Belle France. Vintage.
  9. Bercé, Yves-Marie, 6
  10. Bayrou, p. 440.
  11. Wellman, Kathleen (2013). Queens and Mistresses of Renaissance France. Yale University Press.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gabrielle d'Estrées της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).