Απληστία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Απληστία, φιλαργυρία, ονομάζεται η ανεξέλεγκτη επιθυμία για απόκτηση υλικών αγαθών (συνήθως αναφέρεται στο χρήμα αλλά έχει κι άλλες διαστάσεις, όπως κοινωνική θέση και εξουσία). Η απληστία έχει αναγνωριστεί ως ανεπιθύμητη σε όλη τη γνωστή ανθρώπινη ιστορία, επειδή δημιουργεί συγκρούσεις. Χαρακτηριστικά της απληστίας αποτελούν η προώθηση της προσωπικής ανάπτυξης και η υπονόμευση των πιθανών ανταγωνιστών και εχθρών.

Η σύγχρονη οικονομική σκέψη διακρίνει συχνά την απληστία από το προσωπικό συμφέρον. [1][2] Στα μέσα του 19ου αιώνα - επηρεασμένοι από τις ιδέες του Χέγκελ - οικονομικοί και πολιτικοί στοχαστές άρχισαν να ορίζουν την απληστία ως εγγενής στη δομή της κοινωνίας, αρνητική και ανασταλτική στην ανάπτυξη των κοινωνιών.[3][4]

Αρχαίες απόψεις για την απληστία αφθονούν σχεδόν σε κάθε πολιτισμό. Πλάτων και Αριστοτέλης πραγματεύονται την πλεονεξία. [5] Η πανελλήνια αποδοκιμασία της απληστίας φαίνεται από τη μυθική τιμωρία που επιβάλλεται στον Τάνταλο, ο οποίος στερείται τροφής και νερού. Η απληστία κατακρίνεται από όλες τις Αβρααμικές θρησκείες.'[6][7][8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Charles de Montesquieu, The Spirit of the Laws (Cambridge: Cambridge University Press, 1989), p. 338
  2. Adam Smith, The Wealth of Nations (New York: Modern Library, 1965), p.651
  3. Thorstein Veblen, The Theory of the Leisure Class (1934 ed.), p. 36
  4. Karl Marx, The Communist Manifesto, London, 1848
  5. «The Evolution of Greed - from Aristotle to Gordon Gekko| Countercurrents». 
  6. «Surah Al-Isra - 26-36». 
  7. Κατά Λουκάν 12:15
  8. Κατά Ιωάννην 2:16