Αντρέ Γκρετρί

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αντρέ Γκρετρί
André Ernest Modeste Grétry.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
André Ernest Modeste Grétry (Γαλλικά)
Γέννηση 8  Φεβρουαρίου 1741[1][2][3][4][5][6]
Λιέγη[7]
Θάνατος 24  Σεπτεμβρίου 1813[1][8][2][9][3][4][5][6]
Παρίσι
Τόπος ταφής Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ[10][11]
Υπηκοότητα Βέλγιο
Γαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Γαλλικά[12]
Σπουδές Fondation Lambert-Darchis (1761–1766)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συνθέτης
Αξιοσημείωτο έργο Guillaume Tell
Οικογένεια
Σύζυγος Ζαν Μαρί Γραντόν (από 1771)
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής

Ο Αντρέ Ερνέστ Μοντέστ Γκρετρί [i] (André Ernest Modeste Grétry, Λιέγη βάπτιση 11 Φεβρουαρίου 1741 [ii]Παρίσι 24 Σεπτεμβρίου 1813) ήταν βελγικής υπηκοότητας Γάλλος συνθέτης γνωστός, κυρίως, για τις κομίκ όπερές του, που τον έκαναν διάσημο πριν και κατά την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. [13][14]

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γκρετρί γεννήθηκε στη Λιέγη του σημερινού Βελγίου που, εκείνη την εποχή, ανήκε στην Πριγκηπική Επισκοπή της Λιέγης, ανεξάρτητη εδαφική κυριότητα των Κάτω Χωρών, εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Πατέρας του ήταν ένας μουσικός περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων και, αρχικά, τραγούδησε στην χορωδία της Εκκλησίας του Αγίου Διονυσίου (St. Denis) της γενέτειράς του. Το 1753, έγινε μαθητής του Ζαν-Πανταλεόν Λεκλέρκ (Jean-Pantaléon Leclerc) και, αργότερα, του οργανίστα της Εκκλησίας του Αγίου Πέτρου (St-Pierre), Νικολά Ρενεκέν (Nicolas Rennekin) στα πληκτροφόρα. Σπούδασε σύνθεση με τον Ανρί Μορό (Henri Moreau), δάσκαλο μουσικής στην κολλεγιακή Εκκλησία του Αγίου Παύλου (St. Paul) της Λιέγης. [15]

Αλλά, μεγαλύτερη σημασία για τον Γκρετρί είχαν τα «πρακτικά» μαθήματα που πήρε, παρακολουθώντας τις παραστάσεις ενός ιταλικού θιάσου όπερας. Εδώ, πρωτοάκουσε όπερες του Γκαλούπι, του Περγκολέζι και άλλων συνθετών όπερας, με αποτέλεσμα την σφοδρή επιθυμία του να ολοκληρώσει τις μουσικές του σπουδές στην Ιταλία. «Η ιταλική σχολή είναι η καλύτερη που υπάρχει, τόσο για τη σύνθεση, όσο και για το τραγούδι», θα γράψει αργότερα στα απομνημονεύματά του. [16] Για να βρει τους αναγκαίους πόρους συνέθεσε, το 1759, μια 4-φωνη λειτουργία [17] που αφιέρωσε στους Kανονικούς κληρικούς (Canons) του Kαθεδρικού Nαού της Λιέγης. Πληρώθηκε γι’ αυτήν [18] και πήγε στην Ιταλία, τον Μάρτιο του 1759 και, συγκεκριμένα, στο Κολλέγιο της Λιέγης που έδρευε στη Ρώμη. Παρέμεινε εκεί για πέντε χρόνια, κάνοντας επίπονες σπουδές με τον Τζοβάνι Μπατίστα Καζάλι (Giovanni Battista Casali). Υπήρξε μέλος της Academia dei Filarmonici της Μπολόνια. [19] Ωστόσο, οι επιδόσεις του στην αρμονία και την αντίστιξη ήταν, κατά δική του ομολογία, πολύ μέτριες. [20]

Η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήλθε με το Η Τρυγήτρια, ένα ιταλικό intermezzo (ή οπερέτα), που δημιουργήθηκε για το Θέατρο Αλιμπέρτι (Aliberti) στη Ρώμη (για το Καρναβάλι του 1765) και που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό. [21] Λέγεται ότι η μελέτη της παρτιτούρας μιας όπερας του Πιερ-Αλεξάντρ Μονσενί (Pierre-Alexandre Monsigny), που του δόθηκε από κάποιον γραμματέα της γαλλικής πρεσβείας στη Ρώμη, έκανε τον Γκρετρί να αφιερωθεί στη γαλλική όπερα-κομίκ. Έτσι, την Πρωτοχρονιά του 1767 εγκατέλειψε τη Ρώμη και, μετά από σύντομη παραμονή στη Γενεύη (όπου συνάντησε τον Βολταίρο και έγραψε άλλη μία οπερέτα), έφθασε στο Παρίσι. Εκεί, για δύο χρόνια, βρέθηκε αντιμέτωπος με σημαντικές οικονομικές δυσκολίες και την αφάνεια. Ωστόσο, δεν έμεινε χωρίς φίλους και, με τη μεσολάβηση του Σουηδού πρεσβευτή, ο Γκρετρί έλαβε ένα λιμπρέτο από τον Ζαν-Φρανσουά Μαρμοντέλ (Jean-François Marmontel) πάνω στο οποίο έγραψε την όπερα Ο Χιούρον σε λιγότερο από έξι εβδομάδες και η οποία, τον Αύγουστο του 1768, σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν δύο ακόμη όπερες, οι Λουσίλ και Ο Πίνακας που Μιλάει, που καθιέρωσαν τον Γκρετρί ως ηγετικό συνθέτη της όπερας-κομίκ. [22]

Το 1771, νυμφεύτηκε τη ζωγράφο Ζαν-Μαρί Γκραντόν (Jeanne-Marie Grandon). [23] Συνολικά, συνέθεσε περίπου πενήντα όπερες, από τις οποίες θεωρούνται αριστουργήματα οι Ζεμίρ και Αζόρ (1771), Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος (1784) και Γουλιέλμος Τέλος (1791). Ο Γκρετρί ήταν ο πρώτος που έγραψε για tuba curva, ένα όργανο που υπήρχε από τους ρωμαϊκούς χρόνους ως cornu και το χρησιμοποίησε στη μουσική που συνέθεσε για την κηδεία του Βολταίρου. [24] Χρησιμοποίησε, επίσης, το μαντολίνο στις συνθέσεις του· ο εκτελεστής του οργάνου Φίλιπ Μπόουν (Philip J. Bone) υποθέτει ότι ο Γκρετρί εξοικειώθηκε με το μαντολίνο όταν ήταν στην Ιταλία, και αναφέρει ότι, «το χρησιμοποιεί σε διάφορες περιπτώσεις, με ξεχωριστή και έντονη παρουσία». [25]

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ο Γκρετρί έχασε μεγάλο μέρος της περιουσίας του, αλλά οι διαδοχικές κυβερνήσεις της Γαλλίας έδειξαν να ευνοούν τον συνθέτη, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους διαφορές. Από την παλαιά Αυλή έλαβε διακρίσεις και ανταμοιβές κάθε είδους, ενώ η Δημοκρατία τον έκανε επιθεωρητή του Ωδείου του Παρισιού. [26] Ο ίδιος ο Ναπολέοντας τον παρασημοφόρησε με τον Σταυρό της Τιμητικής Λεγεώνας και του χορήγησε σύνταξη. [27]

Πέθανε στο Μονμορανσί του Παρισιού, στο Ερμιτάζ, το πρώην σπίτι του Ρουσό, το οποίο είχε αγοράσει το 1798 όταν είχε ακόμη μεγάλη περιουσία. [28] Δεκαπέντε χρόνια μετά τον θάνατό του, η καρδιά τού Γκρετρί μεταφέρθηκε στη γενέτειρά του, μετά από παρατεταμένες δικαστικές διαμάχες. Το 1842 κατακευάστηκε μεγάλο χάλκινο άγαλμα του συνθέτη στη Λιέγη. Η καρδιά του έχει τοποθετηθεί μέσα σ’ αυτό, ενώ το σώμα του παραμένει θαμμένο στο Παρίσι, στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ.

Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γκρετρί επηρεάστηκε από τα μεγάλα γεγονότα που έζησε, και οι τίτλοι κάποιων από τις όπερες του, όπως La rosière républicaine και La fête de la raison, αντικατοπτρίζουν επαρκώς την εποχή στην οποία ανήκουν, χωρίς να αποτελούν έργα ιδιαίτερης πνοής. Λιγότερο επιτυχής ήταν ο συνθέτης στις επαφές του με τα κλασικά θέματα, καθώς η γνήσια δύναμή του βρισκόταν στην οριοθέτηση του χαρακτήρα και στην έκφραση του τρυφερού και -τυπικά- γαλλικού συναισθήματος. Η δομή των κοντσερτάντε κομματιών του, από την άλλη είναι, συχνά, ισχνή, και οι ενορχηστρώσεις είναι τόσο αδύναμες ώστε, τα ορχηστρικά μέρη κάποιων από τα έργα του έπρεπε να ξαναγραφούν από άλλους συνθέτες, προκειμένου να γίνουν αποδεκτά από το κοινό της εποχής. Άλλωστε, η μουσική του γλώσσα δεν διαθέτει την περιπλοκότητα του προγενέστερού του, Ραμό, ή των συγχρόνων του Χάιντν και Μότσαρτ.

Πέρα από όπερες, ο Γκρετρί συνέθεσε ρέκβιεμ, μοτέτα, κουαρτέτα εγχόρδων, 6 σονάτες για πιάνο, κοντσέρτο για φλάουτο και αρκετά τραγούδια. [29] Έγραψε, επίσης, Απομνημονεύματα ή Δοκίμιο για τη Μουσική, σε τρεις τόμους (1789, 1796-7, 1812), καθώς και το έργο Σκέψεις Ενός Ερημίτη (1801-13, ημιτελές). [30]

Κυριότερες όπερες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η Τρυγήτρια (1765)
  • Οι Γάμοι των Σαμνιτών (1768)
  • Ο Χιούρον (1768)
  • Λουσίλ (1769)
  • Ο Πίνακας που Μιλάει (1769)
  • Σιλβαίν (1770)
  • Οι Δύο Φιλάργυροι (1770)
  • Ζεμίρ και Αζόρ (1771)
  • Η Κρίση του Μίδα (1778)
  • Ο Ζηλιάρης Σύζυγος (1778)
  • Οκασέν και Νικολέτ (1779)
  • Ανδρομάχη (1780)
  • Το Καραβάνι του Καΐρου (1783)
  • Διαγωνισμός στο Χωριό (1784)
  • Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος (1784)
  • Ο Πανούργος στο Νησί των Φαναριών (1785)
  • Αμφιτρύων (1786)
  • Ο Άγγλος Φυλακισμένος (1787)
  • Μέγας Πέτρος (1790)
  • Γουλιέλμος Τέλος (1791)
  • Ο Ανακρέων στον Πολυκράτη (1797)

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

i. ^ Παλαιότερη γραφή Γκρετρύ [31]

ii. ^ Πιθανή ημερομηνία γέννησης αναφέρεται η 8η Φεβρουαρίου [32]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13988532q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 SNAC. w6c53qv0. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 International Music Score Library Project. Category:Grétry,_André_Ernest_Modeste. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 7753. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 8856. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 6,2 (Γαλλικά) Biographie Nationale de Belgique. Βρυξέλλες. 1866. andre-ernest-modeste-gretry. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  8. Comité des travaux historiques et scientifiques. 118234. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  9. «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Andre-Ernest-Modeste-Gretry. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  10. 10,0 10,1 C.-P. Arnaud: «Recueil de tombeaux des quatre cimetières de Paris» (Γαλλικά) 1817.
  11. 11,0 11,1 Pierre-François Piétresson de Saint Aubin: «Promenade aux cimetières de Paris, aux sépultures royales de Saint-Denis, et aux catacombes» (Γαλλικά) Παρίσι. 1826. σελ. 43.
  12. (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13988532q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  13. ΠΛΜ
  14. Charlton
  15. ΠΛΜ
  16. ΠΛΜ
  17. Kennedy, 416
  18. ΠΛΜ
  19. ΠΛΜ
  20. Britannica
  21. ΠΛΜ
  22. Britannica
  23. http://www.pastellists.com/Articles/Gretry.pdf
  24. Grove's Dictionary of Music and Musicians, 5th ed, 1954
  25. Bone
  26. ΠΛΜ
  27. ΠΛΜ
  28. ΠΛΜ
  29. Kennedy, 416
  30. ΠΛΜ
  31. ΠΛΜ
  32. Britannica

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • «Λεξικό Μουσικής και Μουσικών» (Dictionary of Music and Musicians) του George Grove, D. C. L (Oxford, 1880)
  • Baker’s biographical dictionary of musicians, on line
  • Rob. Eitner, Biographisch-bibliographisches Quellen-LexiKon, on line
  • Kennedy, Michael Λεξικό Μουσικής της Οξφόρδης (Oxford University Press Αθήνα: Γιαλλέλης, 1989) ISBN 960-85226-1-7
  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα (ΠΛΜ), έκδοση 1996, τόμος 18, σ. 234
  • Enciclopedia Bompiani-Musica, Milano (εκδ. ΑΛΚΥΩΝ, 1985)
  • Enciclopedia Treccani, on line
  • Eric Blom, The New Everyman Dictionary of Music (Grove Weidenfeld, N. York, 1988)
  • Philip J. Bone, The guitar and mandolin, Biographies of celebrated players and composers for these instruments, Schott and Company, London, 1914
  • Encyclopædia Britannica (on line), Grétry, André Erneste Modeste by Hugh Chisholm, pp. 583-4
  • David Charlton, Grétry and the Growth of Opéra Comique (Cambridge University Press, 1986), p. 19
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα André Grétry της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).