Αλφρέντ Σνίτκε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αλφρέντ Σνίτκε
Alfred Schnittke 1934-1998.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Alfred Schnittke (Γερμανικά)
Γέννηση24  Νοεμβρίου 1934[1][2][3]
Ένγκελς[4]
Θάνατος3  Αυγούστου 1998[1][2][3]
Αμβούργο[5]
Αιτία θανάτουεγκεφαλικό επεισόδιο
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο Νοβοντέβιτσι
Χώρα πολιτογράφησηςΈνωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Γερμανία
Ρωσία[6]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΡωσικά[7]
ΣπουδέςΩδείο της Μόσχας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυνθέτης[8]
πιανίστας
μουσικός παιδαγωγός
καθηγητής πανεπιστημίου
συνθέτης μουσικών θεμάτων για κινηματογραφικές ταινίες
μουσικός[9]
ΕργοδότηςΩδείο της Μόσχας
Αξιοσημείωτο έργοd:Q2097043
Symphony No. 0
9η συμφωνία
Οικογένεια
ΣύζυγοςΙρίνα Σνίτκε (από 1961)[10]
ΤέκναAndrej Schnittke
ΑδέλφιαΒίκτορ Σνίτκε
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΜεγαλός Ταξιάρχης του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας με αστέρα
Βραβείο Μπαχ της Ελεύθερης και Χανσεατικής Πόλης του Αμβούργου (1992)
Αυτοκρατορικό βραβείο (1992)[11]
Αξιόλογος καλλιτέχνης της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας
Κρατικό Βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας (1995)
N.K. Krupskaya's state award (1986)
Αυστριακή διάκριση για την επιστήμη και τη τέχνη (1995)
Ιστότοπος
www.schnittke.org
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Αλφρέντ Γκάριεβιτς Σνίτκε (ρωσ. Альфре́д Га́рриевич Шни́тке, 24 Νοεμβρίου 19343 Αυγούστου 1998) ήταν Σοβιετικός συνθέτης κλασικής μουσικής[12], αποκλειστικά γερμανικής (γερμανοεβραϊκής από την πλευρά του πατέρα) καταγωγής.[13] Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κλασικούς συνθέτες του ύστερου 20ού αιώνα με το συχνότερα εκτελούμενο και ηχογραφημένο έργο[13][14]. Χαρακτηρίσθηκε από τον μουσικολόγο Άιβαν Μούντυ ως ένας «συνθέτης που ενδιαφερόταν η μουσική του να περιγράφει τους ηθικούς και πνευματικούς αγώνες του σύγχρονου ανθρώπου σε [...] βάθος και λεπτομέρεια».[15]

Βίος και μουσική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σνίτκε γεννήθηκε στην πόλη Ένγκελς και σπούδασε στο ονομαστό Ωδείο της Μόσχας (1953-1961). Αργότερα δίδαξε σε αυτό, μέχρι το 1972. Το 1990 έφυγε από τη Σοβιετική Ένωση και εγκαταστάθηκε στο Αμβούργο, όπου άρχισε να διδάσκει μουσική.

Η πρώιμη μουσική του Σνίτκε δείχνει μια ισχυρή επιρροή του Ντμίτρι Σοστακόβιτς.[16] Ανέπτυξε μια πολυστυλιστική τεχνική σε έργα όπως η επικού ύφους 1η Συμφωνία του (1969-1972) και το Κοντσέρτο-Γκρόσο νο. 1 (1977). Τη δεκαετία του 1980 η μουσική του Σνίτκε έγινε ευρύτερα γνωστή στο εξωτερικό, με τη δημοσίευση των δεύτερου (1980) και τρίτου (1983) κουαρτέτων εγχόρδων, του Τρίο Εγχόρδων (1985), του μπαλέτου Peer Gynt (1985-1987), της 3ης, 4ης και 5ης Συμφωνίας του (1981, 1984 και 1988 αντιστοίχως), αλλά και του Κοντσέρτου για βιόλα (1985) και του 1ου κοντσέρτου για βιολοντσέλο (1985-1986). Ειδικά το Κοντσέρτο για βιόλα γράφτηκε για τον βιρτουόζο του οργάνου Ρώσο Γιούρι Μπασμέτ και πιστεύεται ότι είναι ένα από τα έργα του που δεν θα ξεχασθούν.[17] Καθώς η υγεία του χειροτέρευε, ο Σνίτκε άρχισε να εγκαταλείπει μεγάλο μέρος της πολυστυλιστικής εξωστρέφειας στη μουσική του και αποτραβήχθηκε σε ένα πιο «αναχωρητικό» ύφος.[18] Δείγμα αυτής της μεταστροφής αποτελεί το Κοντσέρτο για χορωδία (1984-1985), που αντλεί από τη μουσική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, σε κείμενο του Γρηγορίου του Ναρέκ, μοναχού, θεολόγου και πρώτου λυρικού ποιητή στην ιστορία της Αρμενίας (10ος αι.).[19] Γενικώς ο Σνίτκε αποπειράθηκε να επιτύχει μία σύνθεση διαφορετικών πολιτιστικών παραδόσεων, προσπάθησε να βρει κοινά στοιχεία στη λειτουργική μουσική της Ορθόδοξης Εκκλησίας και αυτή του Δυτικού Χριστιανισμού, με αναφορά σε διάφορα μουσικά ιδιώματα του παρελθόντος.

Ο Σνίτκε συνέθεσε και πολλή μουσική για τον κινηματογράφο (δεκάδες ταινίες), καθώς αυτή αποτελούσε το κυριότερο βιοποριστικό μέσο του μετά το 1972, και μάλιστα είχε τιμηθεί με το σχετικό ρωσικό Βραβείο Νίκα.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 26  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12541452q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Alfred-Schnittke. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  5. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  6. LIBRIS. 25  Σεπτεμβρίου 2012. libris.kb.se/katalogisering/nl023t4629qlc3q. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.
  7. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12541452q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  8. The Fine Art Archive. cs.isabart.org/person/18233. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
  9. (Γαλλικά) B.R.A.H.M.S.. alfred-schnittke. Ανακτήθηκε στις 5  Απριλίου 2022.
  10. www.naxos.com/person/Irina_Schnittke/4804.htm.
  11. www.praemiumimperiale.org/en/laureate-en/laureates-en. Ανακτήθηκε στις 19  Μαρτίου 2022.
  12. Peter Rollberg (2016). Historical Dictionary of Russian and Soviet Cinema. ΗΠΑ: Rowman & Littlefield. σελίδες 674–675. ISBN 1442268425. 
  13. 13,0 13,1 Schmelz 2013, "Introduction".
  14. Khanina 2009, σελ. 2.
  15. Ivashkin & Moody 2001, "Works".
  16. Moody 1989, σελ. 4.
  17. Δωρικός, Α.: «Παράλληλη πορεία συνθετών του αιώνα μας», Ακτίνες, τχ. 553 (Ιούλ.-Σεπτ. 1994), σελ. 202
  18. Boosey and Hawkes (2022). «Alfred Schnittke». www.boosey.com. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2022. 
  19. Δωρικός, Α.: όπ.π.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Davis, Peter G. (28 February 1994). «Uneasy-listening Music». New York 27 (9): 125. https://books.google.com/books?id=S-QCAAAAMBAJ&q=Alfred+Schnittke&pg=PA125. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2012. 
  • Amrei Flechsig· Christian Storch, επιμ. (2010). Alfred Schnittke. Analyse, Interpretation, Rezeption. Olms. ISBN 978-3-487-14464-1. 
  • Kholopova, Valentina (2020). Композитор Альфред Шнитке: монография (στα Ρωσικά). Αγία Πετρούπολη, Μόσχα, Κρασνοντάρ: Планета музыки. ISBN 978-5-4495-0303-9. 
  • Enzo Restagno (επιμ.): Schnittke, EDT, 1993, ISBN 978-88-7063-177-7
  • Альфред Шнитке (2003). Александр Ивашкин, επιμ. Беседы с Альфредом Шнитке [Conversations with Alfred Schnittke]. Классика XXI. ISBN 5-89817-051-0. 
  • Segall, Christopher (άνοιξη 2013). «Klingende Buchstaben: Principles of Alfred Schnittke's Monogram Technique». The Journal of Musicology 30 (2): 252-286. doi:10.1525/jm.2013.30.2.252. 
  • Storch, Christian (2011). Der Komponist als Autor. Alfred Schnittkes Klavierkonzert. Böhlau. ISBN 978-3-412-20762-5. 
  • Sullivan, Tim (καλοκαίρι 2010). «Structural Layers in Alfred Schnittke's Concerto Grosso No. 3». Perspectives of New Music 48 (2): 21-46. 
  • Volkov, Solomon; Susanina, Valeria (Σεπτέμβριος 1998). «The ABCs of Alfred Schnittke (1934-1998)». Tempo - New Series (206): 36-38. 
  • Webb, John (Σεπτέμβριος 1992). «Schnittke in Context». Tempo - New Series (182): 19-22. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]