Ύλας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ύλας
Waterhouse Hylas and the Nymphs Manchester Art Gallery 1896.15.jpg
Οικογένεια
Γονείς Θειοδάμας και Menodice[1]
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Στην ελληνική μυθολογία, ο Ύλας ήταν Δρύοπας ήρωας, γιος του βασιλιά των Δρυόπων, Θειοδάμαντα.

Πίνακας περιεχομένων

Μύθος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ηρακλής, κατά την εκδίωξη των Δρυόπων από τη Δρυοπίδα της Στερεάς Ελλάδας, σκότωσε τον Θειοδάμαντα και πήρε μαζί του τον Ύλα και του δίδαξε να είναι πολεμιστής. Ο ποιητής Θεόκριτος (περίπου 300 π.Χ.) έγραψε για την ερωτική σχέση μεταξύ του Ηρακλή και του Ύλα: "Δεν ήμαστε οι πρώτοι θνητοί που βλέπουμε την ομορφιά σε αυτό που είναι όμορφο. Όχι, ακόμα ακόμα και ο γιος Αμφιτρύωνα με την ατσάλινη καρδιά, που νίκησε τον άγριο Λέοντα, αγάπησε ένα γοητευτικό νέο τον Ύλα, που τα μαλλιά του πεύτανε σε μπούκλες. Και όπως ο πατέρας με αγαπημένο γιο, του έμαθε όλα τα πράγματα που τον έκαναν ισχυρό άντρα, και διάσημο"[2]. Αργότερα, οι δύο ήρωες πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, οπότε μια φορά όπου ο Ύλας πήγε να αναζητήσει πηγή νερού στη Μικρά Ασία, κοντά στην Κίο, τον άρπαξαν οι Νύμφες της περιοχής για την ομορφιά του. Από τότε ο Ηρακλής τον αναζητούσε απαρηγόρητος. Λέγεται ότι η νύμφες τον έκαναν αντίλαλο.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ιστορία της αρπαγής του Ύλα από τίς Νύμφες έχει παίξει σημαντικό ρόλο τόσο στην ελληνιστική, όσο και στη ρωμαϊκή ποίηση των αυτοκρατορικών χρόνων. Η πραγμάτευσή της ως επεισοδίου της Αργοναυτικής Εκστρατείας υπάρχει στα Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ρόδιου, στο ομώνυμο έπος του Valerius Flaccus, στο 13ο ειδύλλιο του Θεοκρίτου, στους μύθους του Υγίνου, και στο 20ό ποίημα των ελεγειών του Προπέρτιου. Ο Νίκανδρος ο Κολοφώνιος είχε αφηγηθεί την ιστορία του Ύλα στα Ετερειούμενά του, ενώ ο Νόννος στα Διονυσιακά του. Χαρακτηριστική για τη δημοτικότητά του μύθου στη λογοτεχνία είναι η φράση του Βιργιλίου, «cui non dictus Hylas puer?»[3][4].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Konrad Seeliger: (Γερμανικά) Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie vol. I.2. 1890. www.archive.org/stream/ausfhrlicheslexi12rosc#page/681/. Ανακτήθηκε στις 18  Σεπτεμβρίου 2017.
  2. Θεόκριτος, 13: Αλλά και Αμφιτρύωνος ο χαλκεοκάρδιος υιός, ος τον λιν υπέμεινε τον άγριον, ήρατο παιδός, τω χαρίεντος Ύλα, τω ταν πλοκαμίδα φορεύοντος, και νιν πάντ' εδίδαξε, πατήρ ωσεί φίλον υία, όσσα μαθών αγαθός και αοίδημος αυτός εγένετο.
  3. Ευαγγελία Μιμίδου, «Η λογοτεχνική αξιοποίηση του επεισοδίου του Ύλα: Απολλώνιος ο Ρόδιος, Θεόκριτος, Προπέρτιος», Πλάτων, τὀμ. 51 (1999-2000), σσ. 288-304
  4. http://www.sacred-texts.com/cla/virgil/geo/geol03.htm

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 692