Άρωμα γυναίκας (ταινία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Άρωμα γυναίκας
Profumo di Donna poster.jpg
Κινηματογραφική αφίσα της ταινίας
ΣκηνοθεσίαΝτίνο Ρίζι[1]
ΠαραγωγήΠίο Αντζελέτι
ΣενάριοΡουγγέρο Μακάρι, Ντίνο Ρίζι και Τζοβάνι Αρπίνο
ΠρωταγωνιστέςΒιτόριο Γκάσμαν[2], Αλεσάντρο Μόμο[2], Αγκοστίνα Μπέλι[2], Μόιρα Ορφέϊ[2], Αλβάρο Βιτάλι[2], Φράνκο Ρίκι[2], Στεφανία Σπουγκνίνι[2], Σέρτζιο ντι Πίντο[2], Βέρνον Ντόμπτσεφ[2], Λορέντζο Πιάνι[2], Κάρλα Μαντσίνι[3], Λορέντζο Πιάνι[3], Φράνκα Σκανιέτι[3] και Gennarino Pappagalli[3]
ΜουσικήΑρμάντο Τροβιαϊόλι
ΜοντάζΑλμπέρτο Γκαλίτι
Πρώτη προβολή1974
Διάρκεια100 λεπτό
ΠροέλευσηΙταλία
ΓλώσσαΙταλικά
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Το Άρωμα γυναίκας (ιταλικά: Profumo di Donna), είναι μια δραματική κωμωδία ιταλικής παραγωγής 1974 σε σκηνοθεσία Ντίνο Ρίζι. Πρωταγωνιστούν οι Βιτόριο Γκάσμαν, Αγκοστίνα Μπέλι και ο Αλεσάντρο Μόμο.

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένας νεαρός στρατιώτης, ο Τζιοβάνι Μπερτάτσι (Αλεσάντρο Μόμο) θα πάει στο σπίτι ενός συνταξιούχου λοχαγού κατ' εντολήν του διοικητή του, προκειμένου να τον συνοδέψει σε ένα ταξίδι μέχρι την Ρώμη. Ο λοχαγός Φάουστο (Βιτόριο Γκάσμαν), ο οποίος έμεινε τυφλός κατά την διάρκεια μιας στρατιωτικής άσκησης, θα είναι δύστροπος και οξύθυμος με τον νεαρό Τσιτσίο, όπως θα τον αποκαλεί ο Φάουστο. Οι δύο άντρες θα επιβιβαστούν στο τραίνο για να κάνουν το ταξίδι από το Τορίνο με ενδιάμεσες στάσεις την Γενόβα και την Ρώμη με τελικό προορισμό την Νάπολη, όπου ο Φάουστο θέλει να συναντήσει έναν παλιό συνάδελφο του, επίσης τυφλό.

Ο Φάουστο παρότι τυφλός παραμένει ένας μεγάλος εραστής των γυναίκων, υποστηρίζοντας ο ίδιος ότι μπορεί να αναγνωρίσει αν μια γυναίκα είναι όμορφη, μόνο από το άρωμα της. Στη πρώτη στάση που θα κάνουν στη Γενόβα, ο Φάουστο θα ζητήσει από τον Τσιτσίο να βρει μια πόρνη που του άρεσε το άρωμα της. Ο Τσιτσίο δεν θα καταφέρει την βρει αλλά θα πάει μια αλλη πόρνη στον Φάουστο, ο οποίος όμως θα το καταλάβει και θα το πει αργότερα στον Τσιτσίο. Στη Ρώμη μετά που θα φτάσουν θα διασκεδάσουν σε μια ντισκοτέκ με τον τυφλό λοχαγό να απολαμβάνει την συντροφιά από νεαρές κοπέλες. Γυρνώντας στο ξενοδοχείο να κοιμήθουν ο Τσιτσίο θα δει μέσα στη ανοιγμένη βαλίτσα του Φάουστο την φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας καθώς και ένα πιστόλι. Το επόμενο πρώι ταξιδευόντας για την Νάπολη, ο Φάουστο θα πει στον Τσιτσίο για την βαλίτσα και ότι το όπλο που είδε το έχει για να σκοτώσει κάποιον.

Φτάνοντας στη Νάπολη θα πάνε στο σπίτι του Βιτσέντζο, φίλου του Φάουστο και μεταξύ των άλλων κοριτσιών που βρίσκονται εκεί, θα είναι και η Σάρα (Αγκοστίνα Μπέλι), η οποία είναι η κοπέλα της φωτογραφίας που είχε δει ο Τσιτσίο στη βαλίτσα του Φάουστο. Η Σάρα θα πει στον Τσιτσίο ότι αγαπάει τον Φάουστο, αλλά εκείνος συνεχώς προσπαθεί να την διώξει μακριά του. Το βράδυ μετά από ένα ξεφρένο πάρτι και αφού όλοι έχουν αποσυρθεί στα δωμάτια τους θα ακουστούν δύο πυροβολισμοί. Ο Τσιτσίο τρεχόντας στο σαλόνι θα αντικρύσει τον Βιτσέντζο μέσα στα αίματα τραυματισμένο και τον Φάουστο σε μια γωνιά να κρατάει το πιστόλι. Η Σάρα μαζί με τον Τσιτσίο θα φυγαδεύσουν τον Φάουστο και θα τον πάνε στο εξοχικό σπίτι της μητέρας της Σάρας. Εκεί ο Φάουστο αφού συνέρθει κάπως ψυχολογικά θα ομολογήσει στη Σάρα και στον Τσιτσίο ότι ο σκοπός του ταξιδιού του ήταν για να αυτοκτονήσει, αλλά δεν βρήκε την δύναμη να το κάνει. Ο Φάουστο θα πει στον νεαρό Τσιτσίο να φύγει για το σπίτι του, αποδεχόμενος στο τέλος την αγάπη και την φροντίδα της Σάρας.

Διανομή ρόλων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βραβεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία ήταν υποψήφια το 1976 για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και για Όσκαρ Καλύτερου Διασκευάσμενου Σεναρίου.[4]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. www.imdb.com/title/tt0072037/. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 2,9 www.imdb.com/title/tt0072037/fullcredits. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2016.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 (Τσεχικά) ČSFD. 2001.
  4. «Η 48η τελετή των Όσκαρ (1976) Νικητές και υποψήφιοι». oscars.org. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2019. 
  5. «Φεστιβάλ των Καννών: Άρωμα γυναίκας». festival-cannes.com. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2019. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]