Scream

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Scream
Scream.jpg
Σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν
Παραγωγή Miramax Films
Dimension Films
Σενάριο Κέβιν Γουίλιαμσον
Πρωταγωνιστές Νιβ Κάμπελ
Κόρτνεϊ Κοξ
Ντέιβιντ Αρκέτ
Ντρου Μπάριμορ
Μάθιου Λίλαρντ
Ρόουζ ΜακΓκόουαν
Σκιτ Ούλριχ
Πρώτη προβολή Country flag 20 Δεκεμβρίου 1996
Country flag 10 Οκτωβρίου 1997
Μουσική Μάρκο Μπελτράμι
Διάρκεια 111 λεπτά
Γλώσσα Αγγλικά
Σελίδα IMDb
Σελίδα Cine.gr

Scream (Κραυγή Αγωνίας) είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 1996 σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν και σε σενάριο του Κέβιν Γουίλιαμσον. Πρωταγωνιστούν οι Νιβ Κάμπελ, Ντέιβιντ Αρκέτ και Κόρτνεϊ Κοξ ενώ συμμετέχουν οι Μάθιου Λίλαρντ, Ρόουζ ΜακΓκόουαν, Σκιτ Ούλριχ και Ντρου Μπάριμορ Η ταινία αφηγείται την ιστορία της πλασματικής πόλης Γούντσμπορο της Καλιφόρνια, που τρομοκρατείται από έναν μασκοφόρο μανιακό δολοφόνο που απολαμβάνει να τηλεφωνεί στα θύματά του και να τους κάνει ερωτήσεις που αφορούν τις ταινίες τρόμου. Ο βασικός στόχος του δολοφόνου είναι η Σίντνεη Πρέσκοτ, μία έφηβη κοπέλα, της οποίας η μητέρα, Μορήν Πρέσκοτ, δολοφονήθηκε ένα χρόνο πριν. H ταινία συνδυάζει με μοναδικό τρόπο την κωμωδία και το μυστήριο με τη βία των ταινιών σλάσερ ενώ σατιρίζει τα κλισέ των ταινιών τρόμου, τα οποία διαδόθηκαν και έγιναν δημοφιλή μέσα από τις ταινίες Παρασκευή και 13 (Friday the 13th, 1980) και Η Νύχτα Με Τις Μάσκες (Halloween, 1978). Η ταινία θεωρήθηκε μοναδική την εποχή κυκλοφορίας της καθώς οι χαρακτήρες της γνώριζαν τις πραγματικές ταινίες τρόμου και συζητούσαν ανοιχτά τα κλισέ που το Scream προσπάθησε να ανατρέψει.

Με αρχικό τίτλο Scary Movie, το Scream έγραψε ο Γουίλιαμσον βασισμένος στον Αντεροβγάλτη του Γκέινσβιλ και εμπνευσμένος από το πάθος του για τις ταινίες τρόμου και ειδικά της ταινίας Η Νύχτα Με Τις Μάσκες. H Dimension Films αγόρασε το σενάριο και προσέλαβε τον Κρέιβεν να το σκηνοθετήσει. Η παραγωγή αντιμετώπισε προβλήματα με τη λογοκρισία από την Κινηματογραφική Ένωση Αμερικής (MPAA) καθώς και εμπόδια από τους κατοίκους της περιοχής που πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα. Παρ' όλα αυτά, το Scream κυκλοφόρησε στις 20 Δεκεμβρίου 1996 και αποδείχθηκε μεγάλη καλλιτεχνική[1] και εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας συνολικά πάνω από 173 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.[2] Έλαβε πολλά βραβεία και υποψηφιότητες και θεωρείται ότι οι νεανικές ταινίες τρόμου γνώρισαν μια δεύτερη καριέρα μετά το Scream, το οποίο έδωσε το φιλί της ζωής σε ένα είδος ταινιών που στη δεκαετία του '90 άρχισε πια να ξεθωριάζει. Όπως έκανε και Η Νύχτα Με Τις Μάσκες του Τζον Κάρπεντερ τη δεκαετία του '70. Επίσης το Scream σηματοδότησε μία ακόμη αλλαγή στο είδος των ταινιών τρόμου πλαισιώνοντας το καστ με ήδη καθιερωμένους και επιτυχημένους ηθοποιούς, κάτι που θεωρείται ότι βοήθησε τις ταινίες τρόμου να βρουν ένα ευρύτερο κοινό, συμπεριλαμβανομένης μιας σημαντικής αύξησης του γυναικείου πληθυσμού.

Η επιτυχία του Scream οδήγησε στη δημιουργία μιας επιτυχημένης σειράς ταινιών, η οποία αποτελείται συνολικά από τέσσερις ταινίες: Scream 2 (1997), Scream 3 (2000) και Scream 4 (2011).

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

H Κέισι Μπέκερ, μαθήτρια λυκείου, περιμένει το φίλο της Στιβ, όταν χτυπάει το τηλέφωνο. Ο άγνωστος άνδρας, αρχίζει να απειλεί την Κέισι, λέγοντάς της ότι είναι έξω από το σπίτι της και την παρακολουθεί. Την προκαλεί να παίξουν ένα παιχνίδι, αλλιώς θα σκοτώσει το αγόρι της. Η Κέισι, πανικοβλημένη, αναγκάζεται να παίξει το παιχνίδι, το οποίο δεν είναι άλλο από ερωτήσεις γνώσεων πάνω στις ταινίες τρόμου. Στην πρώτη ερώτηση απαντά σωστά. Στη δεύτερη όμως δίνει λάθος απάντηση με συνέπεια το θάνατο του Στιβ. Όταν απαντάει λάθος και στην τρίτη ερώτηση, ο δολοφόνος, μασκαρεμένος με μαύρη μπέρτα και ασπρόμαυρη μάσκα, της επιτίθεται και τη σκοτώνει.

Τα νέα της δολοφονίας των δύο μαθητών γίνονται πρωτοσέλιδο και όλοι οι ρεπόρτερ έχουν μαζευτεί έξω από το λύκειο. Πιο δύσκολα είναι τα πράγματα για μια νεαρή μαθήτρια, τη Σίντνεη Πρέσκοτ, η οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει το φρικτό αυτό γεγονός ταυτόχρονα με την επέτειο του βιασμού και της δολοφονίας της μητέρας της ακριβώς ένα χρόνο πριν. Το ίδιο βράδυ, η Σίντνεη έρχεται αντιμέτωπη με το δολοφόνο, γνωστό ως Ghostface. H Σίντνεη κατηγορεί το αγόρι της για την επίθεση, Μπίλι Λούμις. Επειδή ο πατέρας της λείπει, θα περάσει τη νύχτα στο σπίτι της καλύτερής της φίλης Τέιτουμ Ράιλι και τον αδελφό της αστυνόμο Ντουάιτ "Ντιούι" Ράιλι. Εκείνη τη νύχτα λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από το δολοφόνο, λέγοντάς της, ότι έπιασαν το λάθος άτομο, υπονοώντας τον Μπίλι που τον συνέλαβε η αστυνομία.

Οι φόνοι συνεχίζονται στη μικρή επαρχιακή πόλη. Όταν ο λυκειάρχης εξαιτίας των φόνων αποφασίζει να κλείσει το λύκειο, οι μαθητές αποφασίζουν να κάνουν ένα πάρτυ στο σπίτι του Στου Μάσερ, που είναι το αγόρι της Τέιτουμ και κολλητός φίλος του Μπίλι. Εκεί η Σίντνη και ο Μπίλυ θα τα ξαναβρούν. Στο πάρτυ σκοπεύει να πάει και να κατασκοπεύσει η φιλόδοξη δημοσιογράφος, Γκέιλ Γουέδερς, γνωστή από παλιά με τη Σίντνεη, όταν η δημοσιογράφος δήλωνε ότι ο Κότον Γουίρι, ο άνδρας που καταδικάστηκε για τη δολοφονία της μητέρας της Σίντνεη είναι αθώος. Επόμενος στόχος του Ghostface είναι η Τέιτουμ. Όταν τα παιδιά μαθαίνουν ότι δολοφονήθηκε ο λυκειάρχης τους, φεύγουν από το σπίτι, εκτός των Μπίλι, Στου, Σίντνεη και Ράντι Μικς, ένας παντογνώστης των ταινιών τρόμου ο οποίος είναι κρυφά ερωτευμένος με τη Σίντνεη. Σύντομα ο δολοφόνος θα επιτεθεί στη Σίντνεη και θα μαχαιρώσει τον Μπίλι, τραυματίζοντάς τον.

Η Σίντνεη αμέσως μετά θα αντιμετωπίσει τον Στου και τον Ράντυ, οι οποίοι κατηγορούν ο ένας τον άλλον ότι είναι ο δολοφόνος. Η Σίντνεη μη ξέροντας ποιον να εμπιστευτεί τους κλειδώνει έξω από το σπίτι. Τότε πέφτει από τις σκάλες ο Μπίλι και αφήνει τον Ράντυ να μπει στο σπίτι. Ο Ράντυ μπαίνει μέσα λέγοντας ότι ο Στου τρελάθηκε. Τότε ο Μπίλι απαντά: "Όλοι τρελαινόμαστε μερικές φορές" (ατάκα του Νόρμαν Μπέιτς από το Ψυχώ) και πυροβολεί τον Ράντυ. Ο Μπίλι και ο Στου αποκαλύπτουν ότι είναι και οι δύο δολοφόνοι. Επίσης αποκαλύπτουν ότι αυτοί δολοφόνησαν τη μητέρα της Σίντνεη. Ο λόγος ήταν επειδή η μητέρα της είχε παράνομη σχέση με τον πατέρα του Μπίλι, που οδήγησε τη μητέρα του στο να τον εγκαταλείψει. Παγίδεψαν τον Κότον Γουίρι και σχεδιάζουν να φορτώσουν τους φόνους στον πατέρα της Σίντνεη.

Η Γκέιλ θα προσπαθήσει να σώσει τη Σίντνεη και τον πατέρα της, αλλά αποτυγχάνει όταν ξεχνά να βγάλει την ασφάλεια από το όπλο. Η προσπάθειά της όμως ήταν αρκετή ώστε να επιτρέψει στη Σίντνεϊ να δραπετεύσει. Τότε η Σίντνεη, καθώς ο Μπίλι και ο Στου την ψάχνουν, τους τηλεφωνεί και παίζει το παιχνίδι τους. Καταφέρνει να σκοτώσει το Στου και τραυματίζει σοβαρά το Μπίλι. Τότε συνέρχεται ο τραυματισμένος Ράντυ. Ο Μπίλι τον χτυπάει και μόλις πάει να σκοτώσει τη Σίντνεη, η Γκέιλ τον πυροβολεί. Τότε οι δυο γυναίκες πάνε πάνω από το σώμα του Μπίλι, να σιγουρευτούν ότι πέθανε. Τότε ο Μπίλι πετάγεται ξαφνικά και η Σίντνεη τον πυροβολεί στο κεφάλι.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σενάριο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το επίσημο logo του Scream

Το Scream γράφτηκε από τον Κέβιν Γουίλιαμσον με αρχικό τίτλο Scary Movie.[3] Ο Γουίλιαμσον επηρεασμένος από ένα ρεπορτάζ που παρακολούθησε στις ειδήσεις για μια σειρά αποτρόπαιων φόνων που διέπραξε ο Αντεροβγάλτης του Γκέινσβιλ, άρχισε να φοβάται όταν διαπίστωσε ότι στο σπίτι που διέμενε υπήρχε ένα παράθυρο ανοιχτό και να ανησυχεί για τυχόν εισβολείς.[3] To γεγονός αυτό, ενέπνευσε τον Γουίλιαμσον να γράψει ένα προσχέδιο 18 σελίδων για μια νέα γυναίκα, μόνη στο σπίτι, που παρενοχλείται τηλεφωνικώς και μετά δέχεται επίθεση από έναν μασκοφόρο δολοφόνο.[4] Το προσχέδιο παρέμεινε ως μια μικρή ιστορία, ενώ ο Γουίλιαμσον έγραψε ένα άλλο σενάριο με τίτλο "Teaching Mrs. Tingle", ένα θρίλερ που κατάφερε να πουλήσει αλλά θα παρέμενε για πολλά χρόνια στο στάδιο ανάπτυξης.[5] Ο Γουίλιαμσον τότε, απομονώθηκε σε ένα σπίτι στο Παλμ Σπρινγκς και επικεντρώθηκε στην εξέλιξη του προσχεδίου του Scary Movie, ελπίζοντας να πουληθεί γρήγορα, ώστε να καλύψει τις οικονομικές του ανάγκες.[3] Μέσα σε τρεις ημέρες, ο Γουίλιαμσον έγραψε ένα ολόκληρο σενάριο καθώς και δύο ξεχωριστά προσχέδια πέντε σελίδων για πιθανές συνέχειες, ελπίζοντας να δελεάσει τους αγοραστές του σεναρίου για μία πιθανή σειρά ταινιών.[6][5] Σε μια συνέντευξή του, ο Γουίλιαμσον ισχυρίστηκε ότι ο κύριος λόγος που έγραψε το σενάριο ήταν επειδή θα γινόταν μια ταινία που θα ήθελε να δει, που γεννήθηκε από την αγάπη του για τις ταινίες τρόμου όπως το Η Νύχτα Με Τις Μάσκες (Halloween, 1978).[7] Η αγάπη του για τις ταινίες τρόμου έγινε εμφανής στο σενάριο, το οποίο αντλεί έμπνευση και κάνει άφθονες αναφορές σε ταινίες όπως Η Νύχτα με τις Μάσκες, Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (A Nightmare on Elm Street, 1984), Κραυγές Αγωνίας (When a Stranger Calls, 1979) και Σφαγή στο Κολέγιο (Prom Night, 1980).[8] Ο Γουίλιαμσον είπε ότι άκουγε το σάουντρακ της ταινίας Η Νύχτα με τις Μάσκες ενώ έγραφε το σενάριο ώστε να παίρνει έμπνευση.[8]

Τον Ιούνιο του 1995,[5] ο Γουίλιαμσον έδωσε το σενάριο στον μάνατζέρ του για να το πουλήσει. Ο μάνατζέρ του όμως, τον προειδοποίησε ότι η γραφική βία του σεναρίου θα το καταστήσει αδύνατο να πουληθεί.[9] Όπως ήταν αναμενόμενο, μετά την αγορά του σεναρίου από τη Miramax, o Γουίλιαμσον αναγκάστηκε να αφαιρέσει ένα μεγάλο μέρος των βίαιων σκηνών που απεικόνιζαν τα εσωτερικά όργανα των ξεκοιλιασμένων θυμάτων. Ωστόσο, αφού ο Γουές Κρέιβεν ανέλαβε να σκηνοθετήσει την ταινία, κατάφερε να φέρει πίσω αρκετό υλικό.[8] Η σκηνή στις τουαλέτες του λυκείου με την Σίντνεη να δέχεται επίθεση, ο Γουίλιαμσον ήθελε να την αφαιρέσει, αλλά ο Κρέιβεν επέμεινε να κρατηθεί, πιστεύοντας ότι ήταν μια δυνατή στιγμή ανάπτυξης του χαρακτήρα της Σίντνεη και της σχέσης της με τη μητέρα της. Ο Γουίλιαμσον αργότερα επιβεβαίωσε ότι χάρηκε που ο Κρέιβεν τελικά τον διέψευσε και κράτησε τη σκηνή.[9] Διαβάζοντας το σενάριο, ο Μπομπ Γουαϊνστάιν συνειδητοποίησε ότι το σενάριο είχε τριάντα σελίδες (σχεδόν 30 λεπτά) χωρίς κανένα φόνο και έτσι έδωσε εντολή στον Γουίλιαμσον να προσθέσει ένα χαρακτήρα που σκοτώνεται.[9] Ο Γουίλιαμσον έγραψε το θάνατο του χαρακτήρα του Διευθυντή Χίμπρι, λύνοντας έτσι ένα ακόμη πρόβλημα που αφορούσε το φινάλε. Ο Γουίλιαμσον δυσκολευόταν να βρει ένα κίνητρο ώστε οι αρκετοί χαρακτήρες που βρίσκονταν στο πάρτυ να αποχωρήσουν και να μπορέσει ο δολοφόνος να επιτεθεί, αλλά με το θάνατο του Χίμπρι έλυσε το πρόβλημά του.[9] Όσον αφορά το κίνητρο των δολοφόνων, ο Γουίλιαμσον είχε την αίσθηση ότι ήταν απαραίτητο για το κοινό να γνωστοποιήσει γιατί οι χαρακτήρες έγιναν δολοφόνοι αλλά θα ήταν πιθανόν πιο τρομακτικό αν δεν είχαν κανένα κίνητρο. Αυτό προκάλεσε μια διχογνωμία, ανάμεσα σε αυτούς που πίστευαν ότι το κίνητρο ήταν άκρως απαραίτητο και σε αυτούς που συμφωνούσαν ότι είναι πιο τρομακτικό χωρίς κίνητρο. Ο Γουίλιαμσον, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι υπήρχαν δύο δολοφόνοι, αποφάσισε να κάνει και τα δύο. Στον Μπίλι Λούμις έδωσε ως κίνητρο την εγκατάλειψη της μητέρας του ενώ ο Στου Μάσερ, όταν του ζητηθεί γιατί έγινε δολοφόνος, αστειεύομενος απαντά "υψηλή πίεση".[9]

Ανάπτυξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σενάριο με τον τότε τίτλο Scary Movie προχώρησε προς πώληση τον Ιούνιο, αλλά χωρίς προσφορές.[3] Μέσα στις επόμενες μέρες, ωστόσο, το σενάριο προκάλεσε το ενδιαφέρον αρκετών κινηματογραφικών στούντιο, με τις Paramount Pictures, Universal Pictures και Morgan Creek Productions να το διεκδικούν.[10] Η παραγωγός Κάθι Κόνραντ διάβασε το σενάριο και θεώρησε ότι είναι ακριβώς αυτό που έψαχναν οι αδερφοί Γουαϊνστάιν της Dimension Films, θυγατρική τότε της Miramax. H Κόνραντ έδωσε το σενάριο στον βοηθό του Μπομπ Γουαϊνστάιν, Ρίτσαρντ Πότερ ο οποίος το διάβασε και το έδωσε στον Γουαϊνστάιν.[4] Καθώς η τιμή του σεναρίου αυξανόταν, τα στούντιο άρχισαν να αποσύρονται. Ο Γουίλιαμσον ήταν μεταξύ του Όλιβερ Στόουν που τότε εργαζόταν για τη Cinergi Pictures και των Γουαϊνστάιν της Dimension.[5][9] Ο Γουίλιαμσον τελικά έδωσε το σενάριο στη Miramax για 400.000 δολάρια και υπέγραψε συμβόλαιο για δύο πιθανές συνέχειες, πιστεύοντας ότι η Dimension Films θα προχωρούσε στην άμεση παραγωγή της ταινίας και δεν θα λογόκρινε το βίαιο περιεχόμενο του σεναρίου.[8][5]

Ο Μπομπ Γουαϊνστάιν προσέγγισε τον Κρέιβεν για να σκηνοθετήσει την ταινία, λαμβάνοντας υπόψη τις προηγούμενες δουλειές του στο είδος των ταινιών που συνδύαζαν τον τρόμο με την κωμωδία και έτσι θα ήταν το ιδανικό πρόσωπο να μεταφέρει το σενάριο του Γουίλιαμσον στη μεγάλη οθόνη. Ωστόσο, ο Κρέιβεν τότε ήταν απασχολημένος με την ανάπτυξη του ρεμέικ της ταινίας Ο Στοιχειωμένος Πύργος (The Haunting, 1963). Επίσης ο Κρέιβεν ήθελε να ξεφύγει για λίγο από τις ταινίες τρόμου.[4] Οι Γουαϊνστάιν τότε προσέγγισαν άλλους σκηνοθέτες συμπεριλαμβανομένων των Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, Ντάνι Μπόιλ,[11] Τζορτζ Ρομέρο και Σαμ Ράιμι[4] αλλά υπήρχε η ανησυχία, έχοντας διαβάσει το σενάριο, αρκετοί από τους σκηνοθέτες να θεωρούν το σενάριο καθαρόαιμη κωμωδία, με τον Γουίλιαμσον να δηλώνει "ότι απλά δεν το κατάλαβαν".[11] Ο Κρέιβεν προσεγγίστηκε ξανά και συνέχισε να απορρίπτει την ταινία αλλά τελικά, η παραγωγή του ριμέικ σταμάτησε και ο Κρέιβεν αναζητούσε καινούριο πρότζεκτ.[8] Εν τω μεταξύ, η Ντρου Μπάριμορ είχε ήδη αναμειχθεί με την παραγωγή μετά από δική της παράκληση, και μόλις ο Κρέιβεν έμαθε για την συμμετοχή της Μπάριμορ, επικοινώνησε με τους Γουαϊνστάιν και δέχτηκε να αναλάβει τη σκηνοθεσία.[4]

Λίγο καιρό πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα της ταινίας, οι αδερφοί Γουαϊνστάιν αποφάσισαν να αλλάξουν τον τίτλο της ταινίας από Scary Movie σε Scream[5], καθώς θεώρησαν ότι ο τίτλος "Scary Movie" ήταν ακατάλληλος, διότι μπορεί η ταινία να περιείχε στοιχεία τρόμου και βίας, περιείχε όμως στοιχεία σάτιρας και κωμωδίας και έτσι οι Γουαϊστάιν ήθελαν να δώσουν και αυτά τα στοιχεία στον τίτλο.[4] Η αλλαγή του τίτλου δεν άρεσε καθόλου τόσο στον Κρέιβεν όσο και στον Γουίλιαμσον, οι οποίοι τον θεώρησαν "ηλίθιο".[9] Ωστόσο και οι δύο αργότερα αναθεώρησαν, λέγοντας ότι ο νέος τίτλος ήταν μια θετική αλλαγή και μια σοφή επιλογή των Γουαϊνστάιν.[9] Μετά από μια άκρως επιτυχημένη δοκιμαστική προβολή, η Miramax πρόσφερε στον Κρέιβεν συμβόλαιο για δύο συνέχειες του Scream.[8]

Kαθώς οι εισπράξεις του Scream συνέχιζαν να αυξάνονται, η Sony Pictures κατέθεσε αγωγή κατά των Dimension Films και Miramax, υποστηρίζοντας ότι ο τίτλος "Scream" παραβιάζει πνευματική ιδιοκτησία της δικής της ταινίας Μεταλλικές Κραυγές (Screamers), που κυκλοφόρησε ένα χρόνο πριν το Scream, το 1995. Μετά τη διευθέτηση της υπόθεσης έξω από τα δικαστήρια, και με τις λεπτομέρειες να παραμένουν απόρρητες, η παραγωγός του Scream 2 Μαριάν Μανταλένα έκρινε ότι η υπόθεση ήταν αποτέλεσμα άλλων ζητημάτων μεταξύ των δύο εταιριών και όχι στον τίτλο της ταινίας. Παρ' όλα αυτά η Μανταλένα επιβεβαίωσε ότι το στούντιο ήταν ελεύθερο να χρησιμοποιήσει τον τίτλο "Scream" σε μελλοντικές ταινίες.[6]

Γυρίσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα γυρίσματα του Scream ξεκίνησαν στις 15 Απριλίου 1996 και τελείωσαν στις 8 Ιουνίου 1996, με τον σχετικά μικρό προϋπολογισμό των 15 εκατομμυρίων δολαρίων.[12] Οι Γουαϊνστάιν επιθυμούσαν τα γυρίσματα να πραγματοποιηθούν στο Βανκούβερ, καθώς έτσι θα εξοικονομούσαν 1.000.000 δολάρια σε σύγκριση με γυρίσματα στην Αμερική.[4] Ο Κρέιβεν όμως ήταν ανένδοτος και ήθελε τα γυρίσματα να γίνουν στις ΗΠΑ και να κάνουν μια ταινία που να μοιάζει "πραγματικά αμερικανική". Η διαφωνία τους για το που θα γίνουν τα γυρίσματα, σχεδόν οδήγησε στην απομάκρυνση του Κρέιβεν αλλά τελικά οι Γουαϊνστάιν συμφώνησαν να κρατηθεί η παραγωγή σε αμερικανικά εδάφη.[4] Συγκεκριμένα αποφασίστηκε η ταινία να γυριστεί στη Βόρεια Καρολίνα αλλα τελικά δυσκολεύτηκαν να βρουν κατάλληλες τοποθεσίες και όσες βρήκαν χρειάζονταν ανακατασκευές, επισκευές ή τροποποιήσεις, διογκώνοντας έτσι το κόστος της ταινίας.[3]

Για το λύκειο του Γούντσμπορο, ο Κρέιβεν επιθυμούσε ένα κτίριο που να φαίνεται "Αμερικάνικο",[4] και έτσι η παραγωγή προσέγγισε το Γυμνάσιο της Σάντα Ρόζα. Το σχολικό συμβούλιο επέμενε να διαβάσει το σενάριο και αμέσως αντέδρασε ως προς τη βία κατά των εφήβων και τους κυνικούς, σκοτεινούς διαλόγους που χρησιμοποιούσαν οι χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένου και του λυκειάρχη.[9][5] Το θέμα έφτασε στις τοπικές εφημερίδες που άσκησαν επίσης κριτική και η παραγωγή δέχτηκε την οργή των γονέων που αντέδρασαν στο να γυριστεί μια τέτοια ταινία στο σχολείο των παιδιών τους.[4] Την παραγωγή ωστόσο υποστήριξαν οι μαθητές και οι κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι αναγνώρισαν τα οικονομικά οφέλη για την περιοχή. Η διαφωνία οδήγησε σε μια τρίωρη αντιπαράθεση που πραγματοποιήθηκε στις 16 Απριλίου, μια μέρα μετά το ξεκίνημα των γυρισμάτων. Ο Κρέιβεν όμως, μη διαθέσιμος να καθυστερήσει η παραγωγή, ξεκίνησε να γυρίζει την εναρκτήρια σκηνή με την Ντρου Μπάριμορ[5], η οποία κράτησε 5 ημέρες μέχρι να ολοκληρωθεί.[10] To αποτέλεσμα του συμβουλίου ήταν η μη παραχώρηση άδειας και έτσι η παραγωγή αναγκάστηκε να βρει άλλη τοποθεσία.[5]

Το στούντιο άσκησε κριτική κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων καθώς ο Μπομπ Γουαϊνστάιν αντιπαθούσε τη μάσκα του Ghostface, πιστεύοντας ότι δεν ήταν "τρομακτική". Παρακολουθώντας τα πρώτα πλάνα της εναρκτήριας σκηνής, το στούντιο εξέφρασε την ανησυχία του ότι η ταινία οδηγείται προς μία κατεύθυνση την οποία δεν ήθελαν, και σκέφτηκαν μάλιστα να αντικαταστήσουν τον Κρέιβεν.[4] Για να κατευνάσουν τις ανησυχίες τους, ο Κρέιβεν και ο μοντέρ Πάτρικ Λούσιερ, ανέπτυξαν ένα workprint των δεκατριών πρώτων λεπτών της ταινίας που θα εκπροσωπούσε το τελικό αποτέλεσμα. Αφού παρακολούθησαν το πρώτο αυτό υλικό, το στούντιο επέτρεψε στον Κρέιβεν να παραμείνει ως σκηνοθέτης και ο Γουαϊνστάιν, έχοντας δει τη μάσκα εν δράση, ικανοποιήθηκε και κατάλαβε ότι μπορεί να είναι τρομακτική.[4] Το τρίτο και τελευταίο μέρος της ταινίας, τοποθετημένο σε ένα πάρτυ όπου ο Ghostface επιτίθεται, είχε διάρκεια 40 λεπτά και γυρίστηκε σε ένα άδειο σπίτι σε 21 νύχτες.[4] Η σκηνή με τον τίτλο "Σκηνή 118", θεωρήθηκε το πιο δύσκολο γύρισμα καθώς πραγματοποιήθηκε εξ ολοκλήρου σε μία τοποθεσία και περιείχε αρκετές ιστορίες και θανάτους πολλών χαρακτήρων, που σήμαινε ότι οι ηθοποιοί πέρασαν εβδομάδες γυρίζοντας έντονα συναισθηματικές και σωματικές σκηνές ενώ ήταν καλυμένοι με ψεύτικο αίμα και πληγές.[9] Καθώς το γύρισμα της σκηνής ξεκινούσε το απόγευμα, η παραγωγή δεν είχε άλλη επιλογή από το να σταματά την αυγή.[4]

Φωτογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο διευθυντής φωτογραφίας Μαρκ Ίργουιν απολύθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του φινάλε, αφού ο Κρέιβεν συνειδητοποίησε ότι το υλικό ήταν εκτός εστίασης και μη χρησιμοποιήσιμο.[4] Δόθηκε εντολή στον Ίργουιν να απολύσει το συνεργείο του, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε λέγοντας ότι αν η παραγωγή θέλει να τους απολύσει θα πρέπει να απολύσουν και τον ίδιο, κάτι το οποίο η παραγωγή δέχτηκε και τον αντικατέστησε με τον Πίτερ Ντέμινγκ.[4]

Ειδικά εφέ και σχεδιασμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Ghostface σε μια σκηνή της ταινίας, φορώντας τη μάσκα και τη στολή που τελικά χρησιμοποιήθηκε

Για το σχεδιασμό των εφέ, η παραγωγή προσέλαβε την εταιρία KNB Effects. Ένα από τα πρώτα καθήκοντά τους ήταν ο σχεδιασμός της μάσκας του δολοφόνου. Στο σενάριό του ο Γουίλιαμσον περίεγραφε το δολοφόνο ως "μασκοφόρο" αφήνοντας τον Κρέιβεν χωρίς συγκεκριμένες λεπτομέρειες για τον τύπο της μάσκας που θα χρησιμοποιήσουν ή το πως θα καλύψουν το σώμα.[9] Η παραγωγός Μαριάν Μανταλένα ανακάλυψε τυχαία τη μάσκα Ghostface.[4] To μόνο πρόβλημα ήταν ότι τα δικαιώματα του σχεδίου της μάσκας είχε η Fun World, μια εταιρία κοστουμιών, και παρ' όλο που ο Κρέιβεν ήθελε να τη χρησιμοποιήσει, του είπαν να φτιάξει μία άλλη μάσκα, τα δικαιώματα της οποίας θα ανήκαν στην παραγωγή.[4] Η ΚΝΒ σχεδίασε αρκετές μάσκες από παραμορφωμένα πρόσωπα σε τερατώδη πρόσωπα με κυνόδοντες, αλλά καμία δεν άρεσε αρκετά στον Κρέιβεν και έδωσε εντολή στην ΚΝΒ να φτιάξει μια μάσκα βασισμένη στον Ghostface αλλά διαφορετική αρκετά ώστε να αποφύγουν τυχόν ισχυρισμό δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.[4] H KNB έφτιαξε αρκετές μάσκες βασισμένες στο σχέδιο του Ghostface, αλλά ο Κρέιβεν δεν βρήκε καμία που να συγκρίνεται με αυτό που ήθελε να χρησιμοποιήσει.[4] Θέλοντας απεγνωσμένα να χρησιμοποιήσει τη μάσκα του Ghostface, ο Κρέιβεν έπεισε τελικά το στούντιο να προσεγγίσει τη Fun World και να τους δοθεί η άδεια να χρησιμοποιήσουν τη μάσκα στην ταινία. Και ενώ γίνονταν οι διαπραγματεύσεις, η ΚΝΒ έφτιαξε μια μάσκα πολύ κοντά στην πρωτότυπη και κατάλληλη να χρησιμοποιηθεί στην ταινία. Τελικά η αυτή η μάσκα χρησιμοποιήθηκε μόνο σε δύο σκηνές, αυτής με την Ντρου Μπάριμορ και αυτής με τον διευθυντή Χίμπρι γιατί και πάλι οι αλλαγές στο σχέδιό της δεν άρεσαν στον Κρέιβεν και στην υπόλοιπη ταινία χρησιμοποιήθηκε το σχέδιο της Fun World.[4]

Για τις αιματηρές σκηνές, η ΚΝΒ δημιούργησε 50 γαλόνια ψεύτικου αίματος, από σιρόπι καλαμποκιού και χρωστική μπογιά τροφίμων.[5] Για το διεισδυτικό αποτέλεσμα των μαχαιριών, η παραγωγή χρησιμοποίησε λεπίδες που μπορούσαν να εισχωρούν στη βάση του μαχαιριού για την πρόληψη τραυματισμών. Μια ομπρέλα με αναδιπλούμενη άκρη χρησιμοποιήθηκε ως όπλο στο φινάλε και ο ηθοποιός Σκιτ Ούλριχ φόραγε ένα προστατευτικό γιλέκο κάτω από τη μπλούζα του ώστε να μην τραυματιστεί. Η κασκαντέρ που του επιτέθηκε με την ομπρέλα, στο δεύτερο κάρφωμα ξέφυγε από το γιλέκο και τραυμάτισε τον ηθοποιό στο στήθος, επηρεάζοντας μια παλιά πληγή και προκαλώντας πραγματικό πόνο στον Ούλριχ. Η σκηνή αυτή χρησιμοποιήθηκε στην ταινία.[9]

Post production[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων τον Ιούνιο του 1996, ο Κρέιβεν πέρασε δύο μήνες στο μοντάζ, συναντώντας αλλεπάλληλες συγκρούσεις για το χαρακτηρισμό της ταινίας από την Κινηματογραφική Ένωση Αμερικής (MPAA), όσον αφορά το περιεχόμενο των σκηνών και τον ανάγκασαν να μετριάσει ή να επικαλύψει τις πιο έντονες σκηνές ώστε να αποφευχθεί ο χαρακτηρισμός NC-17 (ακατάλληλος για ανηλίκους), ο οποίος θα σήμαινε "εισπρακτική αυτοκτονία" της ταινίας καθώς οι περισσότεροι κινηματογράφοι αρνούνται προβάλλουν ταινίες με αυτόν τον χαρακτηρισμό.[13][9]

Αν και η Dimension Films είχε στο παρελθόν κυκλοφορήσει ταινίες με τον χαρακτηρισμό NC-17, ο χαρακτηρισμός αυτός δυσκόλεψε την διαφήμιση των ταινιών καθώς και την προσέλκυση των θεατών και έτσι ήταν απελπισμένοι να πάρουν τον χαρακτηρισμό R (απαραίτητη η γονική συνοδεία για θεατές κάτω των 17). Αλλά οι περικοπές που απαιτούνταν να γίνουν αφαιρούσαν σημαντικές σκηνές της πλοκής και ζημίωναν το συνολικό αποτέλεσμα και την ποιότητα της ταινίας.[5] Η εναρκτήρια σκηνή ήταν μια από τις πιο δύσκολες που είχαν να αντιμετωπίσουν με την Κινηματογραφική Ένωση Αμερικής, η οποία απαίτησε διάφορες περικοπές. Ο Κρέιβεν εσκεμμένα είπε ψέματα στην Ένωση ισχυριζόμενος ότι είχε μόνο μία λήψη της σκηνής και δεν μπορούσε να την αντικαταστήσει με κάτι λιγότερο έντονο και έτσι η Ένωση επέτρεψε να παραμείνει.[9] Συνολικά ο Κρέιβεν έστειλε οχτώ διαφορετικές εκδοχές της ταινίας που συμπεριλάμβαναν τη σκηνή ξεκοιλιάσματος του Στίβ Ορθ, αφαιρώντας όλες τις σκηνές όπου τα εσωτερικά όργανα φαίνονταν, τον κομμένο λαιμό του Κένι καθώς η Ένωση θεωρούσε ότι η έκφραση πόνου του ηθοποιού ήταν "ανησυχητική" καθώς και τη μείωση της διάρκειας του χρόνου προβολής του θρυμματισμένου κεφαλιού της Τέιτουμ.[8]

Παρά την αντιμετώπιση αυτών των ανησυχιών, η Κινηματογραφική Ένωση Αμερικής είχε ακόμα πρόβλημα με την ταινία και ιδιαίτερα με τη σκηνή του φινάλε όπου οι δολοφόνοι μαχαιρώνουν ο ένας τον άλλον δημιουργώντας μεγάλη ποσότητα αίματος. Η Ένωση ζήτησε το αίμα να μη φαίνεται εν κινήση[8] και ήταν μάλλον απίθανο να δώσει τελικά το χαρακτηρισμό R χωρίς περαιτέρω περικοπές.[8] Με την ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας να πλησιάζει, ο Μπομπ Γουαϊνστάιν επικοινώνησε προσωπικά με την Ένωση, πιστεύοντας ότι παρεξήγησαν την ταινία και το είδος στο οποίο πραγματικά ανήκε το Scream.[4] O Γουαϊνστάιν εξήγησε στην Ένωση ότι παρόλο που συμφωνεί με την εκτίμησή τους ότι η ταινία είναι "έντονη", περιέχει επίσης κωμικά στοιχεία και σατιρίζει το περιεχόμενό του και δεν είναι μόνο μια ταινία τρόμου γεμάτη βία.[4] Η Κινηματογραφική Ένωση Αμερικής επανεξέτασε την ταινία και τελικά της έδωσε το χαρακτηρισμό R.[5]

Κάστινγκ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Νιβ Κάμπελ και η Ρόουζ ΜακΓκόουαν ως Σίντνεη Πρέσκοτ και Τέιτουμ Ράιλι αντίστοιχα σε μια σκηνή της ταινίας

Το Scream αποτέλεσε σημείο καμπής όσον αφορά στο κάστινγκ των ταινιών τρόμου, στις οποίες συμμετείχαν μέχρι τότε σχετικά άγνωστοι ηθοποιοί. Ο λόγος ήταν ότι οι ταινίες αυτές θεωρούνταν ακατάλληλες για μεγάλα ονόματα ηθοποιών, αφού είχαν μικρότερους προϋπολογισμούς και συγκέντρωναν συχνά αρνητικές κριτικές. Η Ντρου Μπάριμορ διάβασε το σενάριο και προσέγγισε την παραγωγή ώστε να της δώσει κάποιο ρόλο. Η Μπάριμορ ήταν ήδη σταρ από την εποχή της συμμετοχής της στην ταινία Ε.Τ. ο Εξωγήινος (1982) και η παραγωγή εκμεταλλεύτηκε γρήγορα το αναπάντεχο ενδιαφέρον της, δίνοντάς της τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Σίντνεη Πρέσκοτ.[3][5] Η συμμετοχή της Μπάριμορ υπήρξε καθοριστική στο να προσελκύσει και άλλους δημοφιλείς ηθοποιούς στην ταινία, αλλά και στην αναθεώρηση του Κρέιβεν ο οποίος δέχθηκε να αναλάβει την σκηνοθεσία της ταινίας, αν και την είχε απορρίψει επανειλημμένα. Πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, η Μπάριμορ βρέθηκε αντιμέτωπη με απροσδόκητες υποχρεώσεις που σήμαινε ότι δεν ήταν πλέον διαθέσιμη για να υποδυθεί τον απαιτητικό πρωταγωνιστικό ρόλο και έτσι αποφασίστηκε να υποδυθεί έναν μικρότερο ρόλο, αυτό της Κέισι Μπέκερ, επιτρέποντας στην ίδια να παραμείνει στο πρότζεκτ και στην παραγωγή να χρησιμοποιήσει το όνομά της για διαφημιστικούς λόγους.[5] Το να σκοτώσουν το μεγαλύτερο αστέρι της ταινίας τόσο νωρίς ήταν ρίσκο, αλλά τελικά λειτούργησε θετικά καθώς ήταν σοκαριστικό και απρόσμενο για το κοινό.[9] Ψάχοντας να βρουν μια νέα Σίντνεη, η Αλίσια Γουίτ και η Μπρίτανι Μέρφι έκαναν δοκιμαστικό και η παραγωγή προσέγγισε και τη Ρις Γουίδερσπουν αν και δεν πέρασε ποτέ από οντισιόν.[4] Ο Κρέιβεν είχε δει τη Νιβ Κάμπελ στη τηλεοπτική σειρά Σπίτι για Πέντε (Party of Five) και της πρότεινε να κάνει ένα δοκιμαστικό για το ρόλο, καθώς πίστευε ότι η Κάμπελ μπορούσε να υποδυθεί ένα χαρακτήρα ο οποίος ήταν "αθώος", αλλά που μπορούσε ρεαλιστικά να χειριστεί τον εαυτό της ενώ αντιμετωπίζει τις έντονες συναισθηματικές και σωματικές καταστάσεις που απαιτούσε ο ρόλος.[3][9] Η Κάμπελ ήταν διστακτική στο να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία τρόμου, λίγο καιρό μετά το β' ρόλο της στην ταινία Οι Μάγισσες (The Craft, 1996), αλλά το Scream της πρόσφερε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο.

Για το ρόλο της δημοσιογράφου Γκέιλ Γουέδερς, το στούντιο ήθελε ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο και πέρασε από οντισιόν τις Μπρουκ Σιλντς και Τζανίν Γκαροφάλο.[4] Η Κόρτνεϊ Κοξ, που τότε πρωταγωνιστούσε στη επιτυχημένη σειρά Friends, προσέγγισε την παραγωγή ζητώντας να της δώσουν το χαράκτηρα της "σκύλας" δημοσιογράφου, θέλοντας να ξεφύγει από τη χαριτωμένη εικόνα της Μόνικα στη σειρά. Αυτή η εικόνα ήταν και ο λόγος που η παραγωγή αρνήθηκε να δώσει το ρόλο στην Κοξ, αλλά η ίδια συνέχισε να τον διεκδικεί, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να υποδυθεί το χαρακτήρα. Τελικά το πέτυχε.[3] Η Μελίντα Κλάρκι και η Ρεμπέκα Γκέιχαρτ (η οποία τελικά εμφανίστηκε με έναν μικρό ρόλο στο Scream 2) έκαναν δοκιμαστικό για το ρόλο της Τέιτουμ Ράιλι πριν τελικά δοθεί στη Ρόουζ ΜακΓκόουαν. Θεωρήθηκε ότι ένα ισχυρό γυναικείο καστ με τις Κάμπελ, Μπάριμορ, Κοξ και ΜακΓκόουαν, θα κατάφερνε να προσελκύσει ένα σημαντικό αριθμό γυναικείου κοινού.[9]

Oι Κέβιν Πάτρικς Γουόλς[9] και Τζάστιν Γουάλιν ήταν μεταξύ των υποψηφίων για το ρόλο του Μπίλι Λούμις, με τον Γουάλιν να φτάνει να κάνει δοκιμαστικό με την Κάμπελ.[4][14] Τελικά το ρόλο κέρδισε ο Σκιτ Ούλριχ. Οι Ούλριχ και Κάμπελ είχαν συνεργαστεί ξανά στην ταινία Οι Μάγισσες, κάτι που πιστεύουν ότι τους βοήθησε να αισθάνονται πιο άνετα μεταξύ τους, επιτρέποντας μια πιο φυσική απεικόνιση της σχέσης των χαρακτήρων τους.[11] Στον Γουόλς δόθηκε ο ρόλος του Στιβ Ορθ, του φίλου της Κέισι Μπέκερ που υποδύθηκε η Μπάριμορ. Ο Ντέιβιντ Αρκέτ ήταν υποψήφιος για το ρόλο του Μπίλι, αλλά αφού διάβασε το σενάριο ζήτησε να υποδυθεί τον Ντιούι Ράιλι και να κάνει δοκιμαστικό γι' αυτόν τον ρόλο.[9] Αν και ο ρόλος δεν του ταίριαζε εμφανισιακά, ο Αρκέτ μετέτρεψε τον χαρακτήρα σε πιο αστείο, πιο ήπιο. Το δοκιμαστικό του άρεσε στον Κρέιβεν και έτσι πήρε το ρόλο.[3] Ο Κρέιβεν γύρισε προς το τέλος των γυρισμάτων τη σκηνή όπου δείχνει τον Ντιούι ζωντανό, γιατί στο σενάριο ο χαρακτήρας πέθαινε όταν μαχαιρώθηκε στην πλάτη. Στις δοκιμαστικές προβολές, το κοινό συμπάθησε πολύ τον ήρωα και ο Κρέιβεν αποφάσισε να κρατήσει τη σκηνή όπου τον δείχνει ζωντανό.[9] Για το ρόλο του Ράντι Μικς υποψήφιοι ήταν οι Τζέιμι Κένεντι και Μπρέκιν Μέιερ, με την παραγωγή να προτιμά τελικά τον Κένεντι.[4] Χωρίς να έχει κάποια προηγούμενη σημαντική συμμετοχή σε άλλα πρότζεκτ, το στούντιο ήθελε ένα πιο γνωστό ηθοποιό αλλά η παραγωγή επέμενε ότι ήταν η καλύτερη επιλογή για το ρόλο και κατάφερε να τον κρατήσει.[5]

Ο Ρότζερ Λ. Τζάκσον, η φωνή του Ghostface, επιλέχθηκε προς το τέλος της διαδικασίας επιλογής των ηθοποιών. Η παραγωγή αρχικά ήθελε να χρησιμοποιήσει μόνο τη φωνή του προσωρινά αλλά τελικά αποφάσισε ότι ήταν τέλειος για το ρόλο,[15] δίνοντας μία "έξυπνη" και "σατανική" φωνή, την οποία ο Κρέιβεν χαρακτήρισε αναντικατάστατη.[16] Για να βοηθήσει την ερμηνεία των ηθοποιών, ο Τζάκσον δεν συναντήθηκε ποτέ μαζί τους, εμποδίζοντάς τους να συνδέουν ένα πρόσωπο με την απειλητική φωνή. Ο Τζάκσον ωστόσο, βρισκόταν στο πλατό και σε κάθε σκηνή που οι ηθοποιοί του μιλάνε στο τηλέφωνο, μιλάνε στην πραγματικότητα σε αυτόν.[9]

Κυκλοφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρεμιέρα του Scream πραγματοποιήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1996.[17] Ο Μπομπ Γουαϊνστάιν αποφάσισε να κυκλοφορήσει την ταινία στις 20 Δεκεμβρίου 1996, μια ημερομηνία που οι άλλοι βρήκαν ακατάλληλη καθώς ήταν περίοδος Χριστουγέννων όπου χαρούμενες και οικογενειακές ταινίες κυριαρχούν στο box office.[4] O Γουαϊνστάιν ισχυρίστηκε ότι το γεγονός αυτό θα ευνοούσε την ταινία καθώς οι έφηβοι και οι λάτρεις των ταινιών τρόμου δεν έχουν τίποτα ενδιαφέρον να δουν την περιόδο των γιορτών.[4] Όταν οι εισπράξεις του Scream το πρώτο σαββατοκύριακο έφτασαν μόλις τα 6 εκατομμύρια δολάρια, θεωρήθηκε ότι θα αποτύχει πλήρως, αλλά την επόμενη εβδομάδα οι εισπράξεις δεν είχαν καθόλου πτώση και συνέχισαν να αυξάνονται τις εβδομάδες που ακολούθησαν, φτάνοντας σε σύνολο τα 100 εκατομμύρια δολάρια.[4]

Κριτική αποδοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Scream έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Η εφημερίδα Los Angeles Times αποκάλεσε την ταινία "μια μπραβούρα και μια προκλητική ταινία στο είδος του τρόμου" και την επαίνεσε για το πόσο τρομακτική ήταν αποφεύγοντας την αίσθηση νοσηρότητας.[18] Το περιοδικό Empire αποκάλεσε το Scream "έξυπνο, γρήγορο και αιματηρά αστείο".[19] Το σενάριο του Γουίλιαμσον συγκέντρωσε πολλά θετικά σχόλια, με τους κριτικούς να χαρακτηρίζουν την πλοκή ως ιδιοφυής, η οποία περιέχει δόσεις σαρδόνιου χιούμορ, ειρωνείας, αυτοπαρωδιακού τόνου και κοινωνικό σχόλιο γεμάτο με ανατριχίλες.[20] Το περιοδικό Τime Out επαίνεσε την εξυπνάδα και τα τρομάγματα ενώ για το καστ της ταινίας είπε: "επιτέλους, μια ταινία τρόμου που αξίζει να φωνάξεις γι' αυτήν".[21] Το Film4 χαρακτήρισε την ταινία Ο Νέος Εφιάλτης (Wes Craven's New Nightmare, 1994) ως επιρροή για το Scream, αλλά δήλωσε πως "Ενώ ο Νέος Εφιάλτης ήταν μια ευγενής αποτυχία - αρκετά έξυπνη, αλλά καθόλου τρομακτική, το Scream ήταν όχι μόνο έξυπνο, ήταν από την εξαιρετική εναρκτήρια σκηνή και μετά, απλά τρομακτικό".[22]

Ο Ρότζερ Έμπερτ παρουσίασε μια μικτή κριτική, εκτιμώντας τα αστεία και τους χαρακτήρες, αλλά αισθάνθηκε μπερδεμένος στον αν η βία "αφοπλίστηκε από τον ειρωνικό τρόπο που η ταινία τη χρησιμοποίησε και τη σχολίασε".[23] Η εφημερίδα The New York Times δεν εκτίμησε την ταινία, λέγοντας "ο Κρέιβεν θέλει και τα δύο, και να πιαστεί πάνω σε ανατριχιαστικό υλικό ενώ ταυτόχρονα το υποβαθμίζει κοροϊδεύοντάς το. Ακόμα και οι λάτρεις των ταινιών τρόμου, που μπορούν να απαντήσουν όλες αυτές τις ερωτήσεις, δεν μπορούν να αισθάνονται άνετα με αυτήν την εκμετάλλευση".[24] Το περιοδικό Variety αν και αποκάλεσε την ταινία "ένα πείραμα που χρειαζόταν περισσότερο χρόνο στο εργαστήριο", επαίνεσε το δυνατό καστ, ξεχωρίζοντας τις ερμηνείες των Κάμπελ και Ούλριχ, αποκαλώντας τες "χαρισματικές".[25] To BBC ισχυρίστηκε ότι η ταινία ήταν πολλά υποσχόμενη, λέγοντας "Έμοιαζε να είναι έξυπνη, επικίνδυνη, πνευματώδης και φρέσκια", αλλά κατέληξε να τη χαρακτήριζει ότι απέκλινε από τις ταινίες τις οποίες σατίριζε: "Το Scream ξεμένει από χιούμορ και κλέβει τον ίδιο του τον εαυτό από την ευκαιρία να δώσει στο κοινό τα τρομάγματα και τα ξεκοιλιάσματα, τα οποία προσφέρει σοβαρά".[26]

Το Scream καταλαμβάνει τη 32η θέση στη λίστα του Entertainment Weekly των "50 Καλύτερων Ταινιών Λυκείου"[27] και η εναρκτήρια σκηνή καταλαμβάνει τη 13η θέση στη λίστα του καναλιού Bravo με τις "100 πιο Τρομακτικές Σκηνές". Το 2008, το Entertainment Weekly πρόσθεσε το Scream στην 60η θέση στη λίστα με τις "100 Καλύτερες Ταινίες των Τελευταίων 13 Χρόνων".[28] Το περιοδικό Empire πρόσθεσε το Scream στην 482η θέση στη λίστα με τις "500 Καλύτερες Ταινίες Όλων των Εποχών".[29]

Box office[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Scream με προϋπολογισμό 15.000.000 δολάρια[30] έκανε πρεμιέρα τριημέρου στην 4η θέση με 6,3 εκατομμύρια δολάρια.[30] Στην Αμερική οι εισπράξεις έφτασαν τα 103 εκατομμύρια δολάρια ενώ παγκοσμίως απέφερε 173 εκατομμύρια δολάρια.[30] Ήταν η 13η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική για το 1996 και η 15η παγκοσμίως[30] και μέχρι σήμερα παραμένει το πιο επιτυχημένο φιλμ της σειράς ταινιών. Ακολουθεί το Scream 2 με 172,3 εκατομμύρια δολάρια[2] και το Scream 3 με 161,8 εκατομμύρια δολάρια.[31] Μέχρι το 2013 το Scream είναι η 577η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών[32], η 20η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών στην κατηγορία ταινία τρόμου[33] και η 1η στη κατηγορία ταινία τρόμου σλάσερ.[34]

Βραβεία/Υποψηφιότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Βραβείο Κατηγορία Υποψήφιος Αποτέλεσμα
1996 Βραβεία Saturn[35][36] Καλύτερη Ταινία Τρόμου Νίκη
Καλύτερη Σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν Υποψηφιότητα
Καλύτερο Σενάριο Κέβιν Γουίλιαμσον Νίκη
Α' Γυναικείου Ρολου Νιβ Κάμπελ Νίκη
Β' Ανδρικού Ρόλου Σκιτ Ούλριτς Υποψηφιότητα
Β' Γυναικείου Ρόλου Ντρου Μπάριμορ Υποψηφιότητα
1997 Βραβεία MTV Movie[37] Kαλύτερη Ταινία Νίκη
Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία Νιβ Κάμπελ Υποψηφιότητα
Gérardmer Film Festival[38] Μεγάλο Βραβείο Γουές Κρέιβεν Νίκη

Το Scream ήταν ανάμεσα στις 400 υποψήφιες ταινίες σε τρεις κατηγορίες του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου. Η ίδια η ταινία ήταν υποψήφια στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια...100 Τρόμοι[39], ο Ghostface ήταν υποψήφιος στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια...100 Ήρωες και Κακοί[40] και η ατάκα "Σου αρέσουν οι ταινίες τρόμου;" ("Do you like scary movies?") στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια...100 Κινηματογραφικές Ατάκες.[41]

Soundtrack[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Scream: Music from the Dimension Motion Picture
Εξώφυλλο
Soundtrack - Διάφοροι
Κυκλοφόρησε 17 Δεκεμβρίου 1996
Μουσικό είδος Ποπ, Ροκ, Ορχηστρικά
Διάρκεια 46:30
Δισκογραφική Warner Bros. Records

To soundtrack κυκλοφόρησε στις 17 Δεκεμβρίου 1996 και περιείχε τα τραγούδια που ακούγονταν στην ταινία. Το 1997 κυκλοφόρησε η ορχηστρική μουσική που συνέθεσε ο Μάρκο Μπελτράμι για τα Scream και Scream 2.[42]

Track listing[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. "Youth of America" - Birdbrain
  2. "Whisper" - Catherine
  3. "Red Right Hand" - Nick Cave and the Bad Seeds
  4. "(Don't Fear) The Reaper" - Gus
  5. "Artificial World" [Interdimensional Mix] - Julee Cruise
  6. "Better Than Me" - Sister Machine Gun
  7. "Whisper to a Scream (Birds Fly)" - Soho
  8. "First Cool Hive" - Moby
  9. "Bitter Pill" - The Connells
  10. "School's Out" - The Last Hard Men
  11. "Trouble In Woodsboro"/"Sidney's Lament" - Marco Beltrami
  12. "Blasphemy" - Immediate Music (bonus track)

Αναφορές στις ταινίες τρόμου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Scream γίνονται πολυάριθμες αναφορές σε πολλές ταινίες τρόμου. Δύο αναφορές αφορούν την ταινία Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (A Nightmare on Elm Street, 1984) και το σκηνοθέτη Γουές Κρέιβεν. Ο επιστάτης, που υποδύεται ο σκηνοθέτης σε μια σκηνή της ταινίας, φοράει τα ρούχα του Φρέντυ Κρούγκερ. Αργότερα στην ταινία, η Τέιτουμ λέει στη Σίντνεη "αρχίζει να μοιάζει με ταινία του Γουές Κάρπεντερ", ένα πλασματικό όνομα που δημιουργείται από τα ονόματα των σκηνοθετών Γουές Κρέιβεν και Τζον Κάρπεντερ σκηνοθέτης του Η Νύχτα Με Τις Μάσκες (Halloween, 1978).

Για την ακρίβεια η ταινία Η Νύχτα Με Τις Μάσκες αναφέρεται πολλές φορές από τους πρωταγωνιστές. Το επώνυμο του Μπίλυ, Λούμις, είναι ίδιο με το χαρακτήρα του Ντόναλντ Πλέζανς, το οποίο ήταν ίδιο με τον εραστή της Μάριον Κρέιν στο Ψυχώ (Psycho, 1960).

Συνέχειες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Νιβ Κάμπελ πρωταγωνίστησε και στις τέσσερις ταινίες της σειράς στο ρόλο της Σίντνεη Πρέσκοτ

Ο Γουίλιαμσον είχει ήδη γράψει δύο προσχέδια 5 σελίδων για πιθανές συνέχειες μαζί με το σενάριο του Scream. Όταν η Dimension αγόρασε το σενάριο υπέγραψε συμβόλαιο με τον Γουίλιαμσον για δύο συνέχειες, αν φυσικά η πρώτη ταινία αποδεικνυόταν επιτυχημένη.[8][5] Μετά από μια άκρως επιτυχημένη δοκιμαστική προβολή του Scream, η Dimension πρόσφερε και στον Κρέιβεν συμβόλαιο να σκηνοθετήσει τις δύο μελλοντικές συνέχειες.[8] Μετά τον εισπρακτικό και καλλιτεχνικό θρίαμβο της ταινίας, το Scream 2 πήρε το πράσινο φως και ξεκίνησε παραγωγή ενώ ακόμα το Scream προβαλλόταν στους κινηματογράφους. Του δόθηκε μεγαλύτερος προϋπολογισμός και όλοι οι ηθοποιοί που επέζησαν Κάμπελ, Αρκέτ, Κοξ, Κένεντι και Σράιμπερ επέστρεψαν μαζί με τους Κρέιβεν στη σκηνοθεσία, Γουίλιαμσον στο σενάριο, Λούσιερ στο μοντάζ και Μπελτράμι στη μουσική.[6] Το τρίτο Scream ακολούθησε τρία χρόνια μετά, με όλο το συνεργείο και καστ ηθοποιών των προηγούμενων ταινιών να επιστρέφουν, για να δημιουργήσουν το τότε τελευταίο κεφάλαιο και να ολοκληρώσουν την τριλογία.

Οι τρεις πρώτες ταινίες της σειράς ακολουθούσαν την ιστορία της Σίντνεη Πρέσκοτ. Η Σίντνεη σε ολόκληρη την τριλογία ερχόταν αντιμέτωπη με τους δολοφόνους που μεταμφιέζονταν ως Ghostface και με τη σχέση της νεκρής μητέρας της, η οποία προκάλεσε όλα τα γεγονότα των ταινιών.[43][44][45] To Scream 2, όπως και ο προκάτοχός του, πήρε θετικά σχόλια ενώ πήγε εξίσου καλά εισπρακτικά[30][2], ενώ το Scream 3 έλαβε ως επί το πλείστον αρνητικές κριτικές ενώ και εισπρακτικά κινήθηκε λιγότερο καλά σε σύγκριση με τα δύο προηγούμενα Scream.[46][47]

15 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου Scream και 11 χρόνια μετά την κυκλοφορία του Scream 3, η The Weinstein Company κυκλοφόρησε μια καινούρια συνέχεια, το Scream 4, στις 15 Απριλίου 2011[48] με τους Κάμπελ, Κοξ και Αρκέτ να επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους και τους Κρέιβεν, Γουίλιαμσον και Μπελτράμι στην παραγωγή. Η Weinstein Company δήλωσε ότι η επιτυχία του Scream 4 θα οδηγήσει και σε άλλες συνέχειες και σε μια καινούρια τριλογία Scream[49] με τους Κάμπελ[50], Αρκέτ[51], Κρέιβεν[49] και Γουίλιαμσον[52] να έχουν υπογράψει ή εκφράσει ενδιαφέρον να συμμετάσχουν σε μελλοντικές συνέχειες.

Παραλειπόμενα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η μάσκα που φοράει ο δολοφόνος βασίζεται στον πίνακα Η Κραυγή του Έντβαρτ Μουνκ.[53]
  • Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν Scary Movie, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε στην ομώνυμη παρωδία ταινιών τρόμου.[54]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Scream στο Rotten Tomatoes». Rotten Tomatoes. http://www.rottentomatoes.com/m/1074316-scream/. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013. 
  2. 2,0 2,1 2,2 «Scream 2 στο Box Office Mojo». Box Office Mojo. IMDb. http://boxofficemojo.com/movies/?id=scream2.htm. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 Behind the 'Scream' documentary from Ultimate Scream Collection. United States: Dimension Home Video. 26 Σεπτεμβρίου 2000. 
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 4,12 4,13 4,14 4,15 4,16 4,17 4,18 4,19 4,20 4,21 4,22 4,23 4,24 4,25 4,26 4,27 4,28 4,29 «Scream: The Inside Story». United States: The Biography Channel. 6 Aπριλίου 2011. 
  5. 5,00 5,01 5,02 5,03 5,04 5,05 5,06 5,07 5,08 5,09 5,10 5,11 5,12 5,13 5,14 5,15 «E! A True Hollywood Story: Scream». United States: E! Entertainment Television. 31 Οκτωβρίου 2001. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Shapiro, Mark (Ιανουάριος 1998). Super-Secret Scream 2. Starlog Group Inc.. 20-25. 
  7. Palmer, Randy (Noέμβριος 1997). The Screams of Summer. Starlog Group Inc.. 14-18. 
  8. 8,00 8,01 8,02 8,03 8,04 8,05 8,06 8,07 8,08 8,09 8,10 Garcia, Chris (Μάρτιος 1997). One Last Scream. Starlog Group Inc.. 20-23. 
  9. 9,00 9,01 9,02 9,03 9,04 9,05 9,06 9,07 9,08 9,09 9,10 9,11 9,12 9,13 9,14 9,15 9,16 9,17 9,18 9,19 9,20 «Scream- Commentary by Wes Craven and Kevin Williamson» (στα English). United States: Dimension Films. 20 Δεκεμβρίου 1996. http://www.imdb.com/title/tt0117571/. 
  10. 10,0 10,1 Tim Stack (Απρίλιος 2011). Entertainment Weekly. Time Warner. σελ. 30-37. 
  11. 11,0 11,1 11,2 Spelling, Ian (Μάιος 1997). Scream and Scream Again. Starlog Group Inc.. 66-68. 
  12. «Scream (1996)». The-Numbers. Nash Information Services, LLC. http://www.the-numbers.com/movies/1996/SCREA.php. 
  13. Friday, Rachel Scott (27 Οκτωβρίου 2010). «Is the NC-17 rating ruining the Oscars?». The Guardian. Guardian News and Media. http://www.guardian.co.uk/film/filmblog/2010/dec/10/nc17-rating-oscars. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2011. 
  14. «Ultimate Scream Collection DVD Bonus Feature Screen Tests» (στα English). United States: Dimension Films. 26 Σεπτεμβρίου 2000. 
  15. «Scream 3- Commentary by Wes Craven, Patrick Lussier & Marianne Maddalena» (στα English). United States: Dimension Films. 4 Φεβρουαρίου 2000. http://www.imdb.com/title/tt0134084/. 
  16. Hewitt, Chris; Quick, Lucy (6 Μαρτίου 2011). Carry on Screaming. Bauer Consumer Media. 106. 
  17. Wayne, Gary (2011). «Locations of Hollywood Movie Premieres». http://www.seeing-stars.com/meet/moviepremierelocations.shtml. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2011. 
  18. Muir, John Kenneth (24 Φεβρουαρίου 2004). Wes Craven: The Art of Horror. McFarland & Company. σελ. 34,196. ISBN 0786419237. 
  19. Adam Smith. «Scream». empireonline.com. http://www.empireonline.com/reviews/reviewcomplete.asp?DVDID=4929. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011. 
  20. Harrington, Richard (20 Δεκεμβρίου 1996). "Go Ahead and 'Scream'". The Washington Post. http://www.washingtonpost.com/wp-srv/style/longterm/review96/screamharr.htm. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2011. 
  21. Harrington, Richard. "Scream (1996)". Time Out Group Limited. http://www.timeout.com/film/reviews/74157/scream.html. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011. 
  22. «Scream». film4.com. http://www.film4.com/reviews/1996/scream. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011. 
  23. Ebert, Roger (20 Δεκεμβρίου 1996). "Scream". Chicago Sun Times. http://rogerebert.suntimes.com/apps/pbcs.dll/article?AID=/19961220/REVIEWS/612200306/1023. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011. 
  24. Maslin, Jant (20 Δεκεμβρίου 1996). "Scream". The New York Times. http://www.nytimes.com/library/film/scream.html. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011. 
  25. Klady, Leonard (21 Δεκεμβρίου 1996). «Scream». Variety. http://www.variety.com/review/VE1117436711?refcatid=31. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011 2011. 
  26. Haflidason, Almar (24 Μαΐου 2001). «Scream». BBC. http://www.bbc.co.uk/films/2001/05/24/scream_1996_review.shtml. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011. 
  27. «The 50 Best High School Movies». Entertainment Weekly. Δεκεμβριος 2008. http://www.ew.com/ew/gallery/0,,20215654,00.html#20488998. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011. 
  28. «The 100 Best Films of the Last 13 Years». Entertainment Weekly. 2008. http://www.ew.com/ew/gallery/0,,20206983,00.html#20069697. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011. 
  29. «The 500 Greatest Movies of All Time». Empire. 2008. http://www.empireonline.com/500/4.asp. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011 2011. 
  30. 30,0 30,1 30,2 30,3 30,4 «Scream στο Box Office Mojo». Box Office Mojo. http://boxofficemojo.com/movies/?id=scream.htm. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2011. 
  31. «Scream 3 στο Box Office Mojo». Box Office Mojo. http://boxofficemojo.com/movies/?id=scream3.htm. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2011. 
  32. «WorldwideBoxoffice (in millions of U.S. dollars)». worldwideboxoffice.com. http://www.worldwideboxoffice.com/index.cgi?order=worldwide&start=1900&finish=2011&keyword=scream. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2011. 
  33. «Genre Index». Box Office Mojo. http://boxofficemojo.com/genres/. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2011. 
  34. «Horror - Slasher». Box Office Mojo. http://boxofficemojo.com/genres/chart/?id=slasher.htm. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2011. 
  35. «The Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films». Saturn Awards. imdb.com. 23 Iουλίου 1997. http://www.imdb.com/event/ev0000004/1997. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2011. 
  36. «The Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films». Saturn Awards. saturnawards.org. 23 Iουλίου 1997. http://www.saturnawards.org/past.html#filmactress. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2011. 
  37. «1996 MTV Movie Awards». MTV. mtv.com. 8 Ιουνίου 1996. http://www.mtv.com/ontv/movieawards/1996/. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2011. 
  38. «Awards for Scream». IMDb. imdb.com. http://www.imdb.com/title/tt0117571/awards. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2011. 
  39. «AFI 100 Χρόνια...100 Τρόμοι». Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. 21 Iουνίου 2001. http://www.afi.com/Docs/tvevents/pdf/thrills400.pdf. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011. 
  40. «AFI 100 Χρόνια...100 Ήρωες και Κακοί». Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Ιούνιος 2003. http://connect.afi.com/site/DocServer/handv400.pdf?docID=245. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011. 
  41. «AFI 100 Χρόνια...100 Κινηματογραφικές Ατάκες». Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. 21 Ιουνίου 2005. http://www.afi.com/Docs/tvevents/pdf/quotes400.pdf. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011. 
  42. Carlsson, Mikael. «Scream/Scream 2». Music from the Movies. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Νοεμβρίου 2006. http://web.archive.org/web/20061116031301/http://www.musicfromthemovies.com/review.asp?ID=79. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2011. 
  43. «Scream». United States: Dimension Films. 1996. 
  44. «Scream 2». United States: Dimension Films. 1997. 
  45. «Scream 3». United States: Dimension Films. 2000. 
  46. «Scream 3 στο Rotten Tomatoes». Rotten Tomatoes. http://www.rottentomatoes.com/m/scream_3/. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2011. 
  47. Ebert, Roger (4 Φεβρουαρίου 2000). «Scream 3». Chicago Sun Times. http://rogerebert.suntimes.com/apps/pbcs.dll/article?AID=/20000204/REVIEWS/2040303. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου. 
  48. "Scream 4 Coming to Theaters April 15, 2011". ComingSoon.net (CraveOnline). 23 Μαρτίου 2010. http://www.comingsoon.net/news/movienews.php?id=64470. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011. 
  49. 49,0 49,1 «Exclusive: New 'Scream 4' poster, plus an interview with Craven». Entertainment Weekly. popwatch.ew.com. http://popwatch.ew.com/2010/04/28/scream-4-poster-wes-craven/. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011. 
  50. Tim Stack (14 Απριλίου 2011). "'Scream 4' star Neve Campbell on the film's difficult production: 'It wasn’t an easy shoot'". Entertainment Weekly (insidemovies.ew.com). http://insidemovies.ew.com/2011/04/14/scream-4-neve-campbell-on-the-films-difficult-production/. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011. 
  51. Douglas, Edward (27 Οκτωβρίου 2010). «Exclusive: Will Scream 4 Relaunch the Franchise?». shock till you drop. shocktillyoudrop.com. http://shocktillyoudrop.com/news/topnews.php?id=17014. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011. 
  52. Tim Stack (7 Απριλίου 2011). «'Scream 4' writer Kevin Williamson discusses the latest installment in the horror franchise and his 'massive fight' with Bob Weinstein -- EXCLUSIVE». Entertainment Weekly. http://insidemovies.ew.com/2011/04/07/scream-4-kevin-williamson/. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2012. 
  53. Kendzior, Sarah (Ιανουάριος 2000). The Face of "Scream". Starlog Group Inc.. 29. 
  54. «Scream στο Internet Movie Database». Internet Movie Database. http://www.imdb.com/title/tt0117571/trivia. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2010. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wikiquote logo
Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Scream (film) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).