Τάκις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Τάκις
Takis 2.jpg
Ο γλύπτης Τάκις
Πραγματικό όνομα Παναγιώτης Βασιλάκης
Γέννηση 25 Οκτωβρίου 1925
Τόπος γέννησης Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης γλυπτική, σκηνογραφία, μουσική, σκηνοθεσία, ζωγραφική
Καλλιτεχνικά ρεύματα κινητική τέχνη
Σημαντικά έργα Γλυπτά ηλιακής ενέργειας, Μαγνητικοί τοίχοι, Αιολικά σινιάλα, Μουσικά γλυπτά, Ηλεκτρομαγνητικά τηλεγλυπτά
Βραβεύσεις

Πρώτο βραβείο στη Μπιενάλε του Παρισιού, 1985

Ταξιάρχης των Γραμμάτων και των Τεχνών από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, 1987

Μεγάλο Εθνικό Βραβείο Γλυπτικής της Γαλλίας, 1988

Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος από τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας,1995

Ο Τάκις (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Παναγιώτη Βασιλάκη) είναι Έλληνας γλύπτης. Συγκαταλέγεται στους κυριότερους εκπροσώπους της σύγχρονης εικαστικής σκηνής και της κινητικής τέχνης στην οποία υπήρξε πρωτοπόρος, τόσο εξαιτίας των υλικών και των τεχνικών που χρησιμοποίησε όσο και λόγω των ιδεών που μετέδωσε.

Καλλιτέχνης αυτοδίδακτος εκ πεποιθήσεως,  μέσα από διαρκή έρευνα, μελέτη και πειραματισμούς κατάφερε να αποτελέσει έναν από τους ανανεωτές της γλυπτικής, βασίζοντας  την καλλιτεχνική του έκφραση και δημιουργικότητα στη λειτουργική χρήση των φυσικών νόμων. Το φως, αλλά και η κίνηση σε κάθε της μορφή -μηχανική, ηλεκτρομηχανική,  θερμική, μαγνητική, υδροδυναμική - είναι στοιχεία που αποτελούν βασικούς πυρήνες του έργου του. 

Βιογραφικά Στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1925 στην Αθήνα. Ήταν το  έκτο παιδί μίας οικογένειας με εφτά παιδιά. Αν και οι γονείς του υπήρξαν ευκατάστατοι με την καταστροφή της Σμύρνης, ο πατέρας του, ο οποίος ήταν κτηματίας, έπεσε έξω με αποτέλεσμα η οικογένεια να δοκιμαστεί σκληρά από τη φτώχεια.

Τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια συμπίπτουν με τη δικτατορία του Μεταξά και τη Γερμανική κατοχή, κατά τη διάρκεια της οποίας υπήρξε ηγετικό στέλεχος της ΕΠΟΝ, γεγονός που είχε ως συνέπεια την καταδίκη του σε εξάμηνη φυλάκιση.

Η αυτοβιογραφία του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αυτοβιογραφία του Τάκι έχει εκδοθεί δύο φορές. Η πρώτη φορά ήταν στο Παρίσι το 1961 από τον εκδοτικό οίκο Julliard με τίτλο "Estafilades". Στα ελληνικά εκδόθηκε το 2005 από τις εκδόσεις Φερενίκη με τίτλο "Takis".

Το έργο του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

«Ο Τάκις δούλεψε σκληρά στο χώρο του ανεξερεύνητου και του μυστηρίου αρχίζοντας πάντα από το βάθος για να συναντήσει το σύμπαν. Δύο θεμελιακές αρχές, η απόλυτη πραγματικότητα του πνεύματος και η αδιάκοπη μεταμόρφωση της ζωής, μέσα στην ίδια της την κίνηση, σφραγίζουν το έργο του».

Τάκης Μαυρωτάς (κριτικός τέχνης και διευθυντής του ιδρύματος Πετρίδη) Φεβρουάριος 2008.

Η πορεία του στη γλυπτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1946 Η τέχνη των κυκλαδικών ειδωλίων και της αρχαϊκής εποχής, αλλά και η γνωριμία του με τα έργα των Αλμπέρτο Τζιακομέτι (Alberto Giacometti) και Πάμπλο Πικάσο (Pablo Picasso) αποτέλεσαν πηγές έμπνευσης για μία σειρά μορφών από σύρμα, ύφασμα και γύψο.
1952 Δημιούργησε μαζί με τον Μίνωα Αργυράκη και τον Ραϋμόνδο ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι στην Ανάκασα.

«Τέσσερις στρατιώτες» γλυπτό σε γύψο

Συμμετοχή στην πρώτη Διεθνή Έκθεση των Δελφών

1954 Μετά από περιπλάνηση στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.

Μελέτησε την Αιγυπτιακή γλυπτική.

Άρχισε να δημιουργεί γλυπτά από σφυρηλατημένο σίδηρο:  «Οιδίπους και Αντιγόνη», «Σφίγγα» και «Είδωλον»

1955 Η εφεύρεση του ραντάρ και η τεχνολογική διαμόρφωση του σταθμού του Καλαί στάθηκαν η αφορμή να δημιουργήσει τα πρώτα «Σινιάλα».

Πρώτη ατομική έκθεση στο εξωτερικό: «Μορφές από γύψο και σίδηρο» στη Hanover Gallery του Λονδίνου.

1956 Τα «Σινιάλα» έγιναν κινητικά. Με την πνοή του ανέμου χτυπούν μεταξύ τους και παράγουν μουσικούς ήχους.

Συμμετοχή στην Πρώτη Διεθνή Έκθεση Πλαστικών Τεχνών στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού.

1957 Τα «Σινιάλα» μετατράπηκαν σε πυροτεχνήματα με τα οποία παρουσίαζε διάφορα happenings σε δημόσιους χώρους της πόλης του Παρισιού.

Δημιούργησε τις πρώτες ορειχάλκινες σφαίρες τις οποίες ονόμασε «Εσωτερικούς Χώρους» καθώς και τα πρώτα του «Ορειχάλκινα Φυτά».

1958 «Ανακάλυψε» τα μαγνητικά πεδία, τα οποία στο εξής θα αποτελέσουν τη βάση του έργου του.
1959  Δημιούργησε το πρώτο «Τηλεγλυπτό»: Ένα καρφί δεμένο σε μία νάιλον χορδή αιωρείται εξαιτίας της έλξης ενός μαγνήτη.
1960 Παρουσίασε τα πρώτα "Τηλεμαγνητικά γλυπτά", που δημιούργησε εκμεταλλευόμενος τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, κάνοντας αισθητή την αόρατη ενέργεια που περιβάλλει το σύμπαν στην γκαλερί Iris Clert στο Παρίσι με τίτλο «Το αδύνατο: Ο άνθρωπος μέσα στο χώρο»
1961 Γνώρισε το Μαρσέλ Ντυσάν στις Η.Π.Α.

«Μαγνητικοί Τοίχοι»,  «Τηλεπίνακες ζωγραφικής», «Τηλεφώτα»

Τα «Τηλεμαγνητικά γλυπτά» του εκτίθενται στη Γκαλερί Τέχνης του Αλεξάνδρου Ιόλα στη Νέα Υόρκη, ο οποίος προώθησε εμπορικά τα έργα του μέχρι το 1976. 

1962 Δημιούργησε το πρώτο του μουσικό έργο «Ο Ήχος του Κενού» σε συνεργασία με τον Έρλ Μπράουν (Earle Brown).
1963 «Ο Ήχος του Κενού» εκτίθεται στη Γκαλερί Κορντιέ - Έκστρομ στη Νέα Υόρκη σε μία έκθεση με τίτλο «Για Μάτια και Αφτιά».
1965 Δημιούργησε τα πρώτα του μουσικά γλυπτά
1966 «Καντράν» – Ηλεκτρο-μουσικό ανάγλυφο του Τάκι στην Γκαλερί Ίντικα του Λονδίνου.
1967 Έλαβε μέρος στην έκθεση «Φως και Κίνηση» του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού
1968 1969  Γίνεται επισκέπτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του M.I.T. και ξεκινά τη δημιουργία μίας σειράς «Ηλεκτρομαγνητικών Γλυπτών» τα οποία προκύπτουν ως αποτέλεσμα της έρευνάς του. 
1972 Έκθεση- Αναδρομή στο Εθνικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στο Παρίσι.
1974 Ο πρώτος «Μουσικός Χώρος» εκτίθεται στο Κούνστφεραϊν στο Αννόβερο.

Δημιουργία των πρώτων Ερωτικών Γλυπτών

1977 Συμμετοχή στην έκθεση «Documenta VI» του Κάσελ με ένα «Μουσικό Χώρο».
1981 «3 τοτέμ» – Μουσικός Χώρος στο Φόρουμ του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού.
1984 Συμμετοχή στην έκθεση «Ο Αιώνας του Κάφκα» στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού.
1988 Δημιουργεί ένα Σινιάλο για το Ολυμπιακό Πάρκο της Σεούλ. 
1990 Αναλαμβάνει τη δημιουργία Φωτεινών Σινιάλων για τη Μεγάλη Αψίδα της Ντεφάνς. 
1992 Μετατρέπει το Αντλιοστάσιο του Μποβέ σε ένα μουσικό γλυπτό ύψους 65μ.
1993 Έκθεση-Αναδρομή στην Εθνική Πινακοθήκη του Μουσείου Ζε ντε Πομ.

Πέντε Αιολικά Σινιάλα στολίζουν τον κήπο της UNESCO. 

1994 Η έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης του Μουσείου Ζε ντε Πομ παρουσιάζεται και στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας.
1999 Η Αττικό Μετρό παραγγέλλει ένα έργο για τον υπόγειο σταθμό του Φιξ στην Αθήνα.
2000 Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βαρκελώνης (MACBA) και η Γκαλερί Χέιγουορντ του Λονδίνου εκθέτουν έργα του.

Ο Τάκις πραγματοποιεί τα αποκαλυπτήρια του «γλυπτού ηλιακής ενέργειας» στους Δελφούς.

2001 Η γκαλερί Ξίππας εκθέτει έργα του στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για το πρόγραμμα Art Athina 2001.
2003 Συμμετοχή στην έκθεση «Μουσικοί Καθρέφτες – Ιστορική Συνείδηση» μετά από αίτημα της Εταιρίας για την Κατασκευή Νέου Κτιρίου για την Ελληνική Λυρική Σκηνή και Ακαδημία «Μαρία Κάλλας».

Η «Παράλληλη Ταλαντούμενη Γραμμή» (1972) και η «Μαγνητική Κολώνα» (2003) του Τάκι εκτίθενται στη γκαλερί Ξίππας στην Αθήνα.

Έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πολιτισμού των Δελφών: Ο Τάκις συμμετέχει με την «Αφιέρωση στον Απόλλωνα (μελέτη 1)».

2004 Οι «Μουσικές Σφαίρες» εκτίθενται στην έκθεση του Ατόμιουμ «σε ισορροπία και σε κίνηση». –

Το νέο έργο του «Η Μουσική των Σφαιρών: Μουσικός Χώρος 1» εκτίθεται στο Κέντρο Μοντέρνας Τέχνης της Λάρισας.

«Μαγνητικοί Τοίχοι», «Αιολικά Σινιάλα», «Σφαίρες Αντιβαρύτητας» και «Μουσικές Σφαίρες» εκτίθενται στη Σικελία (Γκαλερία Κρέντιτο Σιτσιλιάνο) και το Μιλάνο (Γκαλερία Γκρούπο)

Με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας οι «Ολυμπιακές Σπείρες» και τα «Αιολικά Σινιάλα» εκτίθενται στην Εθνική Γλυπτοθήκη καθώς και στην έκθεση «Athens by Art» που οργανώθηκε από το Δήμο Αθηναίων.

2006 «Ηλιακά Μαγνητικά Πεδία», έκθεση στο Κέντρο Τεχνών Σταύρου Μιχαλαριά στην Αθήνα.
2007 Έκθεση στο Ίδρυμα Μαέ στο Σαιν Πωλ, Γαλλία.
2008 Έκθεση Art Athina, «Μαγνητικοί Τοίχοι».
2012 Περιοδική έκθεση στο lobby του Hilton Athens hotel με τέσσερις ''Μαγνητικούς Τοίχους'' 

Έκθεση με τίτλο: «Μαγνητικοί Τοίχοι - Η 4η Διάσταση» στην γκαλερί Axel Vervoordt στην Αμβέρσα του Βελγίου 

Η συνεισφορά του στη μουσική, το θέατρο και τον κινηματογράφο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το περιοδικό New Scientist, σε άρθρο του με τίτλο «Οι ήχοι του αύριο», τον κατέταξε μαζί με τους Ιάννη Ξενάκη και John Cage στους περισσότερο υποσχόμενους μουσικούς του 20ου αιώνα. (New Scientist, “The sounds of tomorrow”, December 22, 1966) 

1973 Τα “Φωτεινά Σινιάλα” και τα “Ηχητικά Γλυπτά” διαμορφώνουν τη σκηνοθεσία και αποτελούν έμπνευση για τη χορογραφία της ομάδας χορού «Elkesis» του Γιάαπ Φλίερ του Ολλανδικού Θεάτρου Χορού. 

Συνέθεσε τη μουσική της παράστασης “Vacantes” του Κακογιάννη

1974 Συνέθεσε τη μουσική για την ταινία του Κώστα Γαβρά,"Ειδικό Δικαστήριο".
1979 Παράσταση με τον Σαρλμάν Παλεστίν στο Μουσείο Ρατ στη Γενεύη. – «Κέλνισερ Κούνστφεραϊν», παράσταση με τον Ναμ Γιούν Πάικ στην Κολωνία εμπνευσμένη από το «Μουσικό Χώρο» του Τάκι.
1983 Συνέθεσε τη μουσική και δημιούργησε τα σκηνικά για την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, στην Επίδαυρο.

Συνεργάζεται, επίσης, με τον Κώστα Γαβρά, κάνοντας τη μουσική επένδυση στην ταινία "Section Speciale".

1986 "Παράλληλη Ερωτική Γραμμή" : μία παράσταση με τη Ζοέλ Λεάντρ (μουσικός) και τη Μάρθα Ζιώγα (χορεύτρια) στο

Μουσείο Ρατ, στη Γενεύη. 

1988 Σχεδίασε τα κοστούμια, συνέθεσε τη μουσική, κατασκεύασε τα σκηνικά και σκηνοθέτησε την παράσταση «Ιοκάστη» στο Κέντρο Τεχνών Σταύρου Μιχαλαριά. 

Η αναγνώριση του έργου του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1960 Το Γαλλικό Υπουργείο Βιομηχανίας του απονέμει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα Τηλεγλυπτό και ένα ηλεκτρομαγνητικό Τηλεγλυπτό.
1985 Πρώτο βραβείο στη Μπιενάλε του Παρισιού

Το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού παραγγέλλει ένα Μαγνητικό Τοίχο για την είσοδο των Σύγχρονων Γκαλερί.

1987 Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν με τη διάκριση του Ταξιάρχη των Γραμμάτων και των Τεχνών

Οι δημοτικές αρχές της Ντεφάνς του επιτρέπουν να εκθέσει στο μεγαλύτερο σε έκταση χώρο που έχει παραχωρηθεί ποτέ σε καλλιτέχνη: 3.500 τ.μ. για ένα δάσος 39 Σινιάλων ύψους 3,50μ. ως 9,50μ.

1988 Μεγάλο Εθνικό Βραβείο Γλυπτικής της Γαλλίας.
1993 Η Γαλλική Δημοκρατία τον τιμά με μία ειδική έκδοση γραμματοσήμου που απεικονίζει τη «σπείρα» του Τάκι.
1995 Του απενεμήθη ο Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος από τον πρόεδρο της Ελληνικής δημοκρατίας
2001 Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απονέμει στο Κ.Ε.Τ.Ε. (Κέντρο Έρευνας για την Τέχνη και τις Επιστήμες) τιμητική πλακέτα για τη συνεισφορά του στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
2005 Εγκατάσταση 3 Αιολικών Σινιάλων στην πρόσοψη του Μπενάκειου Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα.

Τρία έργα του απεικονίζονται στη Χριστουγεννιάτικη κάρτα του Κέντρου Πομπιντού.

Δωρεές και φιλανθρωπικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2001 Ο Τάκις δωρίζει 3 "Σινιάλα" στη μόνιμη συλλογή του Κέντρου Πομπιντού στο Παρίσι. Τα σινιάλα τοποθετούνται στην ταράτσα του κτιρίου στον 5ο όροφο.
2003 Προσφέρει ένα «Μουσικό» ως συμβολική κίνηση για τη Νέα Ελληνική Λυρική Σκηνή.
2007 Έκθεση "Αντανακλάσεις Πλανητών" , στο ξενοδοχείο Intercontinental, στο K.E.T.E και στο Ροταριανό Όμιλο Δυτικής Αττικής, τα έσοδα των οποίων διανεμήθηκαν σε ανθρωπιστικά έργα του Ομίλου, όπως το εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας για την εξάλειψη της νόσου.
2009 Έκθεση και δωρεά 100 μαγνητικών έργων του Τάκι στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα σε συνεργασία με τη Γκαλερί Ξίππας και το Ίδρυμα K.E.T.E.

Το Κέντρο Έρευνας για την Τέχνη και τις Επιστήμες (Κ.Ε.Τ.Ε.)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1964 Ο Τάκις αγόρασε το λόφο στο Γεροβουνό, στους πρόποδες της Πάρνηθας και ξεκίνησε η κατασκευή του Κ.Ε.Τ.Ε.
1986 Ιδρύθηκε επίσημα και ξεκίνησε η λειτουργία του
1993 Εγκαίνια του K.E.T.E. στην Αθήνα.

Έρευνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανήσυχο πνεύμα που διαρκώς προβληματίζεται και δεν παύει ποτέ να ερευνά, ο Τάκις για πολλά χρόνια έχει αφοσιωθεί στην προσπάθεια να συνεισφέρει ουσιαστικά σε ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο. Οι έρευνές του γύρω από θέματα σχετικά με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αλλά και την ανθρώπινη υγεία και ευεξία, έχουν στόχο να συμβάλλουν στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και να προάγουν έναν ποιοτικότερο τρόπο ζωής. 

Το "Ηλεκτρικό Βαρέλι του Τάκι"[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2001 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τίμησε το Κέντρο Έρευνας για την Τέχνη και τις Επιστήμες για τη συνεισφορά του στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, εξαιτίας της εφεύρεσης μίας κατασκευής που έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει  μία ουσιαστική λύση για τους πληθυσμούς σε ολόκληρο τον κόσμο που ζουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Το “ηλεκτρικό βαρέλι του Τάκι” είναι ένα επινόημα το οποίο αξιοποιεί τα άδεια βαρέλια πετρελαίου που βρίσκονται σε αχρηστία μετατρέποντάς τα σε πηγές ενέργειας. Πρόκειται για μία κατασκευή όπου συνθέσεις βαρελιών συνδέονται με συλλέκτες ηλιακού φωτός και συσσωρεύουν την ενέργεια σε μία μπαταρία η οποία την αποθηκεύει.

Χαρακτηριστικά της κατασκευής αυτής είναι το χαμηλό κόστος παραγωγής, η ανθεκτικότητά της στις καιρικές συνθήκες, η μεγάλη διάρκεια ζωής και η ευκολία στην εγκατάσταση και τη χρήση του. Μία τέτοια κατασκευή είναι δυνατό να αποδώσει ενέργεια 270 watt, αρκετά για την ηλεκτροδότηση ενός μικρού νοικοκυριού.

Η "Ηλιακή Γιόγκα του Τάκι"[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Τάκις έπειτα από μακροχρόνιες μελέτες των ιερογλυφικών και των συγγραμμάτων που αφορούν στην αρχαία Αίγυπτο, έκανε μια  ουσιαστική αποκρυπτογράφηση της σχέσης των Αιγυπτίων με τον  Ήλιο. Χρησιμοποίησε τις πληροφορίες που προέκυψαν από την έρευνά του για να δημιουργήσει μία σειρά ασκήσεων που  προάγουν τη βελτίωση της ανθρώπινης υγείας χρησιμοποιώντας την ενέργεια που λαμβάνουμε από τον ήλιο.

Χαρακτηριστικά αποτελέσματα των ασκήσεων σύμφωνα με τις μαρτυρίες των ασκούμενων είναι η αύξηση του αισθήματος ευεξίας και η μείωση του πόνου, η βελτίωση της σωματικής υγείας μείωση του αισθήματος της πείνας αλλά όχι της όρεξης.

Οι ασκήσεις της “ηλιακής γιόγκα του Τάκι” αξιοποιούν τις γνωστές από την αρχαιότητα θεραπευτικές ιδιότητες της ηλιακής ενέργειας, ελαχιστοποιώντας τους πιθανούς κινδύνους από την έκθεση στον ήλιο, καθώς οι οδηγίες των ασκήσεων περιλαμβάνουν την λήψη κάθε δυνατού προστατευτικού μέτρου.

Σε αντίθεση με άλλες μορφές ηλιακής γιόγκα, η “ηλιακή γιόγκα του Τάκι”  βασίζεται στην εισπνοή της ηλιακής ενέργειας και στην νοερή καθοδήγησή της σε όποιο σημείο του σώματος έχει ανάγκη θεραπείας.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλίο: «Takis» Εκδόσεις Φερενίκη (2005) Αυτοβιογραφία

Περιοδικό: HILTON Athens Magazine ΑΝΟΙΞΗ 2012 σελ 16 "MAGNETIC WALLS THE FOURTH DIMENSION”  by Els Hanappe & Λάζαρο Σιάκο

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ενημερωση για το εργο του

Πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του

"Τάκις" Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης

[1] [2] [3]

Έλληνες της τεχνολογικής τέχνης στον κόσμο

"Τάκις" κριτική του Τάκη Μαυρωτά (κριτικός τέχνης)

"Τakis στο Παρίσι" Άρθρο στην Ελευθεροτυπία

Ο γλύπτης Τάκις για τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα

Κέντρο Έρευνας για την Τέχνη και τις Επιστήμες

Ηλεκτρικό Βαρέλι του Τάκι

Ηλιακή Γιόγκα του Τάκι

Αιολικά - Ολυμπιακές σπείρες

Takis Musical

Takis Vassilakis Gong

Takis Vassilakis Sonic

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]