Μπαϊμπάρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μπαϊμπάρ
Baybars Mosque.jpg
Τζαμί του Μπαϊμπάρ στο Κάιρο
Σουλτάνος της Αιγύπτου
Περίοδος εξουσίας
1260 - 2 Μαΐου 1277
Προκάτοχος Κουτούζ
Διάδοχος αλ Σαΐντ Μπαρακάχ
Γέννηση 1223
Κριμαία
Θάνατος 2 Μαΐου 1277 (54 ετών)
Δαμασκός, Συρία
Τόπος ταφής Δαμασκός, Συρία
Επίγονοι αλ Σαΐντ Μπαρακάχ
Σολαμίς
Θρησκεία Ισλάμ

Ο Μπαϊμπάρ (αλ-Μαλίκ αλ Ζαχίρ Ρουκν αλ-ντιν Μπαϊμπάρς αλ Μπουντουγκταρί, 1223 - 2 Μαΐου 1277), με το προσωνύμιο Αμπού λ-Φουτούχ[1], ήταν ο τέταρτος Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου.

Αρχικά πουλήθηκε σαν δούλος στους Μογγόλους. Ο εμίρης της Χάμαθ ήταν καχύποπτος απέναντι στον Μπαϊμπάρ, λόγω της ασυνήθιστης εξωτερικής του εμφάνισης: πολύ ψηλός, μελαχροινός, με καταρράκτη στο ένα του μάτι. Πουλήθηκε στον Αιγύπτιο απεσταλμένο και στάλθηκε στην Αίγυπτο, όπου έγινε σωματοφύλακας του Αγιουβίδη κυβερνήτη Ας Σαλίχ Αγιούμπ.

Ήταν στρατιωτικός διοικητής των Μαμελούκων (1250), όταν ηττήθηκε στη Ζ' Σταυροφορία από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ' τον Άγιο, στρατιωτικός διοικητής υπό τον σουλτάνο Κουτούζ στην μάχη του Άιν Τζαλούτ. Μετά τη μάχη, ο σουλτάνος δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού και τον διαδέχθηκε ο ίδιος ο Μπαϊμπάρ, που λέγεται ότι ήταν μπλεγμένος στη δολοφονία του, γιατί δεν του έδινε ψηλές διοικητικές θέσεις λόγω φόβου.

Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συνέχισε τους πολέμους με τους Σταυροφόρους, ιδιαίτερα με την Αντιόχεια, που είχε συμμαχήσει με τους Μογγόλους εναντίον του στην μάχη του Άιν Τζαλούτ. Επιτέθηκε (1263) στην Άκρα, το μόνο τμήμα που είχε απομείνει από το βασίλειο της Ιερουσαλήμ: απέτυχε να το καταλάβει, αλλά νίκησε τους Σταυροφόρους σε μια σειρά από άλλες μάχες (Αρσούφ, Χάιφα, Ασκαλών, Καισάρεια) παίρνοντας πολλούς αιχμαλώτους, ανάμεσα στους οποίους Ναΐτες και Ιωαννίτες Ιππότες.

Επιτέθηκε (1266) στους Αρμένιους στην Κιλικία τους μόνους συμμάχους της Αντιόχειας, πολιόρκησε την Αντιόχεια και την κατέλαβε στις 18 Μαΐου 1268, σφάζοντας τους κατοίκους, αν και είχε υποσχεθεί να τους χαρίσει τις ζωές. Ο πρίγκηπας της πόλης Βοϊμόνδος κατάφερε να δραπετεύσει, ενώ λίγο αργότερα έφτασε η Η' Σταυροφορία (1271) υπό τον βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο Α', που συμμάχησε αμέσως με τους Μογγόλους εναντίον του.

Ο Εδουάρδος δεν κατάφερε να κάνει τίποτα το σημαντικό για να τον απειλήσει, επιστρέφοντας άπρακτος πίσω στην Αγγλία (1272), αφού λίγο πριν είχε αποτύχει προσπάθεια του Μπαϊμπάρ να τον δολοφονήσει. Παίρνοντας θάρρος, προχώρησε ακόμα περισσότερο: επιτέθηκε στο σουλτανάτο του Ρουμ των Σελτζούκων. Εκεί ηττήθηκε από τους Μογγόλους στη μάχη του Ελμπιστάν (1277) και αποσύρθηκε στη Συρία. Παντρεύτηκε πολλές γυναίκες, αφήνοντας συνολικά 7 κόρες και 3 γιους, δύο από τους οποίους (αλ Σαΐντ Μπαρακάχ και Σολαμίς) έγιναν σουλτάνοι.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Το προσωνύμιο Αμπού λ-Φουτούχ σημαίνει Πατέρας των Κατακτήσεων, ως αναφορά στις νίκες του.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Baibars της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).