Μίλος Ομπρένοβιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
O Μίλος Α΄ Ομπρένοβιτς της Σερβίας

Ο Μίλος Ομπρένοβιτς ή Μίλος Οβρένοβιτς, (1780 - 1860), ήταν Σέρβος επαναστάτης, χριστιανός ορθόδοξος, κατά το θρήσκευμα, Πρίγκιπας, ιδρυτής και Ηγεμόνας της νεότερης Σερβίας, καθώς και της ομώνυμης βασιλικής δυναστείας της Σερβίας.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1780 στο χωριό Μπρουσνίτσα, ή Ντόμπριντζα. Ήταν γιος του Τέσα ή Θεόδωρου, από το Μαυροβούνιο, τον οποίο παντρεύτηκε η μητέρα του Βίσνια σε δεύτερο γάμο, μετά τον θάνατο του πρώτου συζύγου της Οβρέν Μαρτίνοβιτς, όπου και απέκτησε τρεις ακόμη γιους τον Μίλο, τον Γεβρέμ και τον Γιοβάν, ενώ από τον πρώτο γάμο είχε μία κόρη τη Στάνα και δύο γιους, τον Γιακόβ και τον Μιλάνο. Και οι τρεις τελευταίοι γιοι αν και γεννήθηκαν ως Θεοντόροβιτς (δηλαδή γιοι του Θεοδώρου) διατήρησαν το όνομα του πρώτου συζύγου της μητέρας τους λεγόμενοι Οβρένοβιτς μετά το θάνατο και του δεύτερου ετεροθαλή αδελφού τους Μιλάνο. .

Δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πρωτότοκος εκ των τελευταίων τριών, Μίλος Οβρένοβιτς, αναδείχθηκε μέγας κτηνοτρόφος της περιοχής της Σερβίας με τεράστια πλούτη με συνέπεια να καταστεί σπουδαία ηγετική φυσιογνωμία που όλοι υπάκουαν στο λόγο του, όπου και αναγνωρίζονταν Κνέζης (= Δούκας) του Ρούδνικ με απόλυτη όμως υποταγή στους Τούρκους.

Το 1813 μετά την κατάπνιξη της πρώτης επανάστασης που ηγείτο ο Καραγιώργης Πέτροβιτς όπου και διέφυγε στη Μολδοβλαχία, με τον οποίον ο Μίλος είχε εναντιωθεί, περιέργως οι Τούρκοι αναγνώρισαν αυτόν Κνέζη της κεντρικής Σερβίας. Τότε ήταν σε εξέλιξη η πρώτη επανάσταση των Σέρβων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κράτησε 9 χρόνια. Δύο χρόνια όμως αργότερα, την Κυριακή των Βαΐων, (23 Απριλίου) του 1815 ο Μίλος Οβρένοβιτς πήρε την μεγάλη απόφαση να ηγηθεί της νέας επανάστασης, κατά των Τούρκων μετά την προσπάθεια του Βεζίρη των Σκοπίων για τον αφοπλισμό των Σέρβων, όπου και ύψωσε τη σημαία της ανταρσίας στη μικρή εκκλησία του χωριού Τακόβου.
Αμέσως διατάχθηκε να εκστρατεύσει εναντίον του ο μέχρι τότε Μέγας Βεζίρης Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς ο οποίος και κατέπνιξε κάθε επαναστατική δράση. Το αξιοσημείωτο της επανάστασης εκείνης ήταν ότι ο Μίλος δεν επιζητούσε τελεία ανεξαρτησία αλλά μόνο το υπ΄ αυτόν αυτοδιοίκητο της Σερβίας, υπό την κυριαρχία της Υψηλής Πύλης όπως συνέβαινε και στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (Μολδοβλαχία).

Ηγεμόνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δύο χρόνια μετά το 1817, δολοφονώντας, στις 24 Ιουλίου στο χωριό Ράντοβαντζ, τον αντίπαλό του Καραγιώργη που επέστρεψε από τη Βεσσαραβία για ν΄ αναλάβει νέα επαναστατική δράση κατά των Τούρκων, προφανώς διαπραγματευόμενος το γεγονός αυτό με τον Μαρασλή Αλή Πασά, φθάνοντας στο ανοσιούργημα να στείλει το κεφάλι του Καραγιώργη στη Κωνσταντινούπολη [1], ανακηρύχθηκε Ηγεμόνας (Αρχι-κνέζης) όλης της Σερβίας, τίτλο τον οποίο θα του αναγνωρίσει πολύ αργότερα ο Σουλτάνος με το από 28 Αυγούστου 1830 ειδικό φιρμάνι, δίνοντάς του δικαίωμα δημιουργίας στρατού, ενώ με ένα δεύτερο του Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους του αναγνωριζόταν η κληρονομικότητα του τίτλου, ως αμοιβή «δια της προς τον Σουλτάνον πίστεώς του».

Δημιουργός πλέον και επίσημα του νέου Πριγκιπάτου της Σερβίας και καθιστώντας πρωτεύουσα την πόλη Κραγκούγιεβατς προχώρησε στη ΄πρώτη διοικητική διαίρεση και σε αναγκαίες νομοθετικές ρυθμίσεις, ενώ στις 15 Αυγούστου του 1830 συγκροτεί τον πρώτο εθνικό στρατό. Το 1831 και υπό την προστασία της Ρωσίας προχώρησε στην δημιουργία Αυτοκέφαλης Εκκλησίας, ανεξάρτητης από το Οικουμενικό Πατριαρχείο που αναδείχθηκε (αναγνωρίστηκε) αργότερα, το 1920, σε Πατριαρχείο Σερβίας. Το 1835 προσπάθησε να εισαγάγει ξεχωριστό σύνταγμα, (ουσιαστικά απεξάρτησης από την Υψηλή Πύλη), πλην όμως τούτο υποχρεώθηκε στη συνέχεια ν΄ αποσύρει μετά τις πιέσεις και των Μεγάλων Δυνάμεων Ρωσίας και Αυστρίας. Τελικά το 1838 η Υψηλή Πύλη του παραχώρησε ιδιαίτερο Καταστατικό Χάρτη προστατευόμενης Ηγεμονίας.

Στις 13 Ιουνίου του 1839, ένεκα εσωτερικών πολιτικών ταραχών ο Μίλος παραιτήθηκε του θρόνου υπέρ του γιου του Μιλάνου που όμως πέθανε μετά από λίγους μήνες και στη συνέχεια ανέλαβε ο δευτερότοκος γιος του Μιχαήλ Οβρένοβιτς. Οι Σέρβοι όμως επαναστάτησαν εναντίον του, (1842), όπου και τον καθαίρεσαν εκλέγοντας Ηγεμόνα τους τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Καραγιώργεβιτς, τον νεότερο γιο του Καραγιώργη, που βασίλεψε μέχρι το 1858, όταν η σερβική εθνοσυνέλευση επανεξέλεξε ηγεμόνα, (28 Δεκεμβρίου 1858), τον υπερήλικα πλέον Μίλο Οβρένοβιτς που πέθανε το μεθεπόμενο έτος στις 25 Σεπτεμβρίου του 1860 στο Βελιγράδι. Τούτον διαδέχθηκε στο θρόνο, κατά γραμμή διαδοχής, ο ανεψιός του Μιλάνος, γιος του Γεφρέμ.

Ελληνική Επανάσταση του 1821[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άγαλμα του Ομπρένοβιτς

Κατά την έκρηξη του ελληνικού επαναστατικού κινήματος του 1821 στη Μολδοβλαχία ο Μίλος Ομπρένοβιτς φέρεται να είχε επαφές με τη Φιλική Εταιρεία και να είχε μυηθεί. Συγκεκριμένα οι τρεις σπουδαίοι στρατιωτικοί αρχηγοί της Βλαχίας, ο Σάββας Καμινάρης, ο Γιάννης Φαρμάκης και ο Γεωργάκης Ολύμπιος είχαν καταβάλει πολλές προσπάθειες από το 1820 για να συνάψουν στρατιωτική συμμαχία μεταξύ Ελλήνων και Σέρβων. Πλην όμως ο Μίλος Ομπρένοβιτς προσδοκώντας περισσότερο την ειρηνική επίλυση των ζητημάτων της χώρας του που επιχειρούσε εκείνη την εποχή σε διαπραγματεύσεις της αντιπροσωπίας του στην Υψηλή Πύλη, ακολουθούσε περισσότερο καιροσκοπική πολιτική προβάλλοντας διάφορους λόγους αποφεύγοντας την επίσημη συμμαχία, χωρίς όμως και να αποθαρρύνει τους Φιλικούς στο σκοπό τους.
Έτσι περί το τέλος του Δεκεμβρίου του 1820 κατορθώθηκε σε συνεννόηση με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη να διατυπωθούν οι όροι μιας συνθήκης συμμαχίας, πλην όμως ο κομιστής της στον Μίλος, φιλικός Αριστείδης Παππάς έπεσε στα χέρια των Τούρκων.

Γεγονός πάντως είναι ότι όταν εκδηλώθηκε το κίνημα των Ελλήνων τον Φεβρουάριο του 1821 και στη συνέχεια όπως εξελίχθηκε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ούτε την αποκήρυξε, αλλά ούτε και απέτρεψε τη συμμετοχή Σέρβων αγωνιστών.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Douglas Dakin "Η Ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1923" ΜΙΕΤ Αθήνα 1984 σελ.59

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΗ΄, σελ.678
  • Απ. Βακαλόπουλου "Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821" Αθήναι 1971 σελ.43.