Μάριος Πράσινος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μάριος Πράσινος
Marios Prasinos Image.jpg
Μάριος Πράσινος
Γέννηση Ottoman flag.svgΚωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία (Τουρκία)
Θάνατος 29 Οκτωβρίου 1985 (69 ετών)
Flag of France.svgΕγκαλιέρ (Eygalières), Γαλλία
Εθνικότητα Οθωμανός
Υπηκοότητα Οθωμανική
Ιδιότητα Ζωγράφος, Χαράκτης, Σκηνογράφος, Συγγραφέας
Βραβεύσεις

Croix de Guerre, Γαλλία

Chevalier de Ordre national la Legion d’honneur, Γαλλία, 1966 Officier des Ordre des Arts et des Lettres, Γαλλία, 1980


Ο Μάριος Πράσινος έναι Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1916, μεγάλωσε όμως και σπούδασε στο Παρίσι, όπου και βρέθηκε με την οικογένειά του μετά τα γεγονότα του 1922. Το 1932 εγγράφεται στην Ecole des Langues Orientales και αρχίζει τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Κλεμάν Σερβώ (Clement Serveau). Δύο χρόνια αργότερα ξεκινά η φοίτησή του στη Faculte des Lettres στο Παρίσι, ενώ ήδη, τόσο ο ίδιος όσο και η αδελφή του Γκιζέλ η οποία έχει μόλις δημοσιεύσει κείμενά της σε περιοδικές εκδόσεις όπως τα "Documents 34" και "Minotaure", κινούνται στον ευρύτερο κύκλο των σουρρεαλιστών. Επαφές με ανθρώπους του θεάτρου, σχέδια και εξώφυλλα για εκδόσεις, το διαρκές ενδιαφέρον του για την υπέρβαση των ορίων μεταξύ γνώσης και ενόρασης, φυσικού και μεταφυσικού κόσμου, η αντιμετώπιση της ζωγραφικής ως γραφής, είναι τα στοιχεία που ορίζουν τις βασικές κατευθύνσεις της δουλειάς του, που διαμορφώνουν το στίγμα της και προδιαγράφουν τα ερωτήματα, με τα οποία θα βρεθεί αντιμέτωπος, από τα ήδη σουρεαλιστικής διάθεσης πρωιμότερα έργα του, προσωπογραφίες και αυτοπροσωπογραφίες, έως τις -εσωστρεφούς διάθεσης-πραγματεύσεις του φυσικού τοπίου, μετά την εγκατάστασή του στην Εγκαλιέρ (Eygalières) στη Νότια Γαλλία.

Η πρώτη ατομική του έκθεση θα γίνει το 1938 στη γκαλερί του Pierre Vorms, ο οποίος και τον είχε ανακαλύψει στο Salon des Surindependants. Την ίδια χρονιά παντρεύεται τη Yolande Borelly. Στη διάρκεια του πολέμου θα ξεκινήσει η συνεργασία του με τις εκδόσεις N.R.F. (Gallimard), θα συναντήσει τον Albert Camus και τον Jean-Paul Sartre, και θα εικονογραφήσει το "Le Mur" του τελευταίου με έγχρωμα χαρακτικά. Σε συνεργασία με τον Raymond Queneau, το 1946, εκδίδει το "L’instant fatal", διακοσμημένο με δικά του χαρακτικά, και, την επόμενη χρονιά κάνει τα κοστούμια για το έργο του Paul Claudel "Tobie et Sara", που ανέβασε ο Jean Vilar στο φεστιβάλ της Avignon. Με τον Vilar θα ξανασυνεργαστεί το 1954 για τα σκηνικά και τα κοστούμια του "Μάκβεθ". Το 1951 φιλοτεχνεί τις πρώτες ταπισερί και αγοράζει το σπίτι στην Εγκαλιέρ, όπου πρόκειται να ζήσει μέχρι το θάνατό του. Από το 1949 έχει τη γαλλική υπηκοότητα.

Το 1953 είναι η χρονιά που θα εικονογραφήσει με ξυλογραφίες και χαλκογραφίες το ποίημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε, "The Raven" Το Κοράκι) και το 1955 θα κάνει την πρώτη, από τις πολλές που θα ακολουθήσουν στον ίδιο χώρο, ατομική του έκθεση στην Galerie de France. Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’50 θα ταξιδέψει στην Ελλάδα, έχει ήδη ξεκινήσει να μελετά συστηματικά το τοπίο.

Μέσα στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 πραγματοποιεί εκθέσεις εντός και εκτός Γαλλίας, συνεχίζει την ενασχόλησή του με τις εκδόσεις (το 1973 οι εκδόσεις Gallimard εκδίδουν το βιβλίο του "Les Pretextats") και τον κόσμο του θεάτρου (σχεδιάζει το 1969 τα σκηνικά και τα κοστούμια για το μπαλέτο "Eonta" του Ι. Ξενάκη). Αναγορεύεται επίσης Ιππότης των Τεχνών και των Γραμμάτων και Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής. Το 1980 εκθέτει στο Grand Palais τις σειρές "Paysages Turcs" (την οποία δουλεύει από τις αρχές της δεκαετίας του ’70) και "Σινδόνες". Τα επόμενα χρόνια οργανώνονται αναδρομικές εκθέσεις του έργου του στη Γαλλία και στην Ελλάδα, ενώ, ένα χρόνο μετά το θάνατό του, το 1986, ολοκληρώνεται η τοποθέτηση έντεκα μεγάλων ζωγραφικών συνθέσεων στην εκκλησία Notre Dame de Pitie.

Εκθέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

ΚΥΡΙΕΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ
1938: Παρίσι, Γκαλερί Billiet-Vorms
1944: Παρίσι, Galerie de la Pleiade N.R.F.
1948: Παρίσι, Γκαλερί Billiet-Caputo
1950: ΗΠΑ, Νέα Υόρκη, Perspectives Gallery
1952: Βέλγιο, Βρυξέλλες, Γκαλερί Apollo
1953: Παρίσι, Galerie de France και στη συνέχεια 1955, 1957, 1960, 1964, 1966, 1972, 1976
1958: Ιταλία, Μιλάνο, Galleria Blu
1961: Νορβηγία, Όσλο, Γκαλερί Haaken Chateau Grimaldi, Μουσείο της Αντίμπ
1962: Αιξ-αν-Προβάνς, Γκαλερί Spinazzola
1963: Ολλανδία, Gemmentemuseum του Arnhem και Μουσείο του Haarlem Ελβετία, Μουσείο της Λα Σο ντε Φον
1964: Ελβετία, Ζυρίχη, Γκαλερί Colette Ryter και στη συνέχεια, 1967, 1971, 1973
1965: Χάβρη, Νέο Μουσείο Καλών Τεχνών
1966: Αθήνα, Γκαλερί Μέρλιν
1968: Μασσαλία, Μουσείο Cantini
1970: ΗΠΑ, Chicago Arts Club Αρλ, Μουσείο Reattu
1971: Σεν-Ρεμί-ντε-Προβάνς, Γκαλερί Noella Gest
1972: Ισπανία, Ateneo της Μαδρίτης
1973: Αθήνα, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών και στη συνέχεια, το 1978
1974: Βασιλική Μονή στο Σεν Μαξιμέν, Ίδρυμα Ρουαγιομόν, Αββαείο του Σενάνκ Αρλ, Αββαείο του Μονμαζούρ
1979: Αθήνα, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών
1980: Παρίσι, Galeries Nationales du Grand Palais
1983: Αιξ-αν-Προβάνς, Presence Contemporaine, αναδρομική έκθεση
1984: Ομπυσόν, Νομαρχιακό Μουσείο της Ταπισερί, αναδρομική έκθεση Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων στη Ρόδο, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης, Αθήνα Αίθουσα Τέχνης Μέδουσα και στη συνέχεια, 2007
1986: Σεν-Ρεμί-ντε-Προβάνς, εγκαίνια της δωρεάς του Μάριου Πράσινου στο γαλλικό Κράτος και στη συνέχεια, ετήσιες εκθέσεις
1987: Κάννες, OMAC, Λα Μαλμεζόν
1988: Βέλγιο, Βρυξέλλες, Μουσείο Βαν Ελσέν της Ιξέλ, αναδρομική έκθεση Ανζέ, Μουσείο της Ταπισερί Ζαν Λυρσά
1989: Παρίσι, Γκαλερί Inard, ταπισερί, αναδρομική έκθεση
1991: Παρίσι, Pavillon des Arts, αναδρομική έκθεση Αθήνα, Γκαλερί Titanium
1995: Παρίσι, Γκαλερί Thessa Herold και το 1997
1996: Αιξ-αν-Προβάνς, Espace 13
1998: Αλμπί, Μουσείο Τουλούζ Λοτρέκ Ισσουντέν, Musee de l’Hospice Saint-Roch, αναδρομική έκθεση
1999: Αρλ, Μουσείο Reattu, άνοιγμα αίθουσας μόνιμης έκθεσης
2000: Παρίσι, Γκαλερί Etats d’Art και το 2005
2001: Άνδρος, Ίδρυμα Κυδωνιέως
2005: Μασσαλία, Γκαλερί Andre Dimanche
2006: Παρίσι, Γκαλερί La Hune-Brenner
2009: Ομπάν, Chapelle des penitents noirs
2011: Αθήνα, Αίθουσα Τέχνης Μέδουσα

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]