Λάβδακος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Λάβδακος ήταν μυθικός βασιλιάς της Θήβας. Γιος του Πολύδωρου και της Νυκτηίδας , συγγενούς με τη Νύκτα. Η λέξη Λάβδακος σημαίνει χωλός (αδέξιος ή ηγεμών). Εγγονός του ιδρυτή της Θήβας, Κάδμου. Ιδρυτής της γενιάς των Λαβδακιδών. Πατέρας του Λάιου και παππούς του Οιδίποδα. Πατέρας του Οιδίποδα υπήρξε ο Λάιος και μητέρα του η Ιοκάστη, δισέγγονη του Εχίονα, ενός εκ των πέντε σπαρτών. Μετά το πρώτο έτος της γέννησης του γιου του, σκοτώθηκε σε μάχη από τον Πανδίονα, βασιλιά της Αθήνας. Τον Λάβδακο καταράστηκε ο Πέλοπας, βασιλιάς της Κορίνθου, μετά την αυτοκτονία του γιου του Χρύσιπου, τον οποίον και ερωτεύτηκε ο Λάβακος. Η κατάρα των Λαβδακιδών ολοκληρώνεται με τη Αντιγόνη.