Ιδιοπαθής Πνευμονική Ίνωση

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιδιοπαθής Πνευμονική Ίνωση

Ακτινογραφία πμευμόνων με πνευμονική ίνωση
Ταξινόμηση ICD-10 J84.1
Ταξινόμηση ICD-9 516.3
OMIM 178500
DiseasesDB 4815
MedlinePlus 000069
eMedicine radio/873
MeSH D011658


Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση, είναι μια σοβαρή ασθένεια όπου οι κυψελίδες (οι μικροσκοπικοί θύλακες αέρα των πνευμόνων) και ο πνευμονικός ιστός δίπλα στις κυψελίδες , υφίστανται βλάβες και ουλές. Είναι χρόνια πάθηση του αναπνευστικού συστήματος. Το κύριο σύμπτωμα είναι η δυσκολία στην αναπνοή, που επιδεινώνεται σταδιακά. Η ακριβής αιτία δεν είναι γνωστή. Οι θεραπείες περιλαμβάνουν κορτικοστεροειδή, άλλα φάρμακα και μερικές φορές την μεταμόσχευση πνεύμονα. Πλεονάζουσα βλέννα τείνει να δημιουργεί λιμνάζουσες συγκεντρώσεις στα τμήματα των αεραγωγών που διευρύνονται. Τέτοιοι διευρυνθέντες αεραγωγοί με πλεονάζουσα βλέννα είναι επιρρεπείς σε λοιμώξεις.

Συμπτώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

• Η δύσπνοια (δυσκολία στην αναπνοή), που σταδιακά επιδεινώνεται, είναι το βασικό σύμπτωμα. Αυτό οφείλεται στη μείωση της ποσότητας του οξυγόνου που εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος. Καταρχήν εμφανίζεται ελαφριά δύσπνοια, που μπορεί να παρερμηνευτεί σαν σύμπτωμα της ηλικίας για κάποιο χρονικό διάστημα , μέχρι που στην συνέχεια χειροτερεύει δυνανάλογα. • Ξηρός βήχας (βήχας με λίγα ή καθόλου πτύελα). • Πληκτοδακτυλία εμφανίζεται στο ήμισυ περίπου των περιπτώσεων. Η πληκροδακτυλία είναι ένα ανώδυνο πρήξιμο στη βάση των νυχιών και η αιτία του δεν είναι σαφής. Εμφανίζεται σε άτομα με διάφορες θωρακικές και καρδιακές παθήσεις. • Κόπωση.

Θεραπεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προς το παρόν δεν υπάρχει θεραπεία για την ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση και η βέλτιστη θεραπευτική αγωγή δεν έχει ακόμη βρεθεί. Ο στόχος της αγωγής είναι να καταστείλει τα συμπτώματα όσο το δυνατόν περισσότερο. Επειδή η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση θεωρήθηκε αρχικά ότι οφείλεται σε φλεγμονή των κυψελίδων που οδηγούν σε ίνωση και ουλές, η θεραπευτική αγωγή βασίστηκε σε φάρμακα που βοηθούσαν στην καταστολή (μείωση) αυτής της φλεγμονής. Τέτοιες αγωγές ήταν οι θεραπείες με κορτικοστεροειδή και ανοσοκατασταλτικά φάρμακα όπως η αζαθειοπρίνη. Αυτά τα φάρμακα χρησιμοποιούνται ακόμη σε κάποιο βαθμό, δεδομένου ότι μπορεί να είναι χρήσιμα σε μερικούς ανθρώπους. Φάρμακα νέας γενιάς, όπως ιντερφερόνη, Ν-ακετυλκυστεϊνη και πιρφενιδόνη, επίσης μελετώνται και δοκιμάζονται.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα