Θανάσης Απάρτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Θανάσης Απάρτης (1899 – 1972) ήταν Έλληνας γλύπτης από τη Μικρά Ασία. Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μεταροντενικής γαλλικής γλυπτικής στην Ελλάδα του 20ού αιώνα, αναπτύσσοντας στα έργα του ένα ανθρωποκεντρικό προσωπικό ύφος και μια μνημειακή απεικόνιση των μορφών[εκκρεμεί παραπομπή].

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προτομή του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Ο Θανάσης Απάρτης γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας στις 24 Οκτωβρίου 1899. Μετά την καταστροφή της Σμύρνης, η οικογένεια του Απάρτη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σε νεαρή ηλικία έφυγε για το Παρίσι, όπου σπούδασε με επιχορήγηση της Έλενας Βενιζέλου στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Ecole Superiere des Beaux Arts) του Παρισιού κοντά στους γλύπτες Πολ Λαντοβσκί (Paul Landowski) και Μπουσάρ (Bouchard)[εκκρεμεί παραπομπή].

Στη συνέχεια, τελειοποίησε τις τεχνικές του στις Ακαδημίες του Παρισιού Ζυλιάν (Julian) και Γκραντ Σωμιέρ (Grande Chaumiere), όπου υπήρξε μαθητής του διάσημου Γάλλου γλύπτη Αντουάν Μπουρντέλ (Antoine Bourdelle), η επίδραση του οποίου είναι εμφανής και σηματοδότησε καθοριστικά την εξελικτική πορεία της τέχνης του[εκκρεμεί παραπομπή].

Ο Απάρτης εργάστηκε συνολικά στο Παρίσι και σε δύο περιόδους επί τριάντα δύο χρόνια (1919 – 1940 και 1945 – 1956). Το 1940 επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1961 εκλέχθηκε καθηγητής και δίδαξε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας, ενώ το 1967 εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Παρισιού. Έλαβε τις τιμητικές διακρίσεις του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (Γαλλία, 1939) και του Ταξιάρχη του Φοίνικα (1960).

Παρουσίασε πολλές φορές τα έργα του στο Παρίσι και στην Αθήνα σε ομαδικές ή ατομικές εκθέσεις, ενώ το 1950 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας[εκκρεμεί παραπομπή]. Πέθανε στην Αθήνα την 1 Απριλίου 1972.

Εργογραφία του Απάρτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προτομή του Νίκου Καζαντζάκη, έργο του Θανάση Απάρτη

Ο Θανάσης Απάρτης επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την αιγυπτιακή και την αρχαϊκή ελληνική γλυπτική του 6ου π. Χ.αιώνα. Με φανερές επιρροές από τον Ροντέν και το δάσκαλό του Μπουρντέλ, φιλοτέχνησε με ρεαλιστικό τρόπο των εικονιζόμενων προσώπων μια σειρά από προτομές, οι περισσότερες από τις οποίες κοσμούν σήμερα δημόσιους χώρους στην Αθήνα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

Δείγματα της δουλειάς του, που την χαρακτηρίζει ιδιαίτερη ρεαλιστική απόδοση και εκφραστικός δυναμισμός, είναι οι παρακάτω προτομές προσωπικοτήτων:

Ανάμεσα σε άλλα μνημειακά έργα του Απάρτη συγκαταλέγονται: «Το χαμόγελο της Αθήνας» (Τράπεζα της Ελλάδος), «Αφανής Ναύτης, Καπετάνιος» (Χίος), «Ανδρέας Λασκαράτος» (Κεφαλλονιά), «Χρυσόστομος Σμύρνης» (Νέα Σμύρνη), «Χρυσόστομος Σμύρνης» Θεσσαλονίκη (1960), «Μαρία Τερέζα» (1937, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος), «Έφηβος» (1940), «Μάνα και Κόρη» (γύψος, 1952), «Σκύλα» (1955, ορείχαλκος, Αθήνα – Εθνική Πινακοθήκη) κ. ά.

Όπως σημειώνει ο Ε. Στεφανίδης, «Ο Απάρτης, μαζί με το Μιχάλη Τόμπρο, θεωρείται ο καλλιτέχνης που μετέφερε το ανανεωτικό πνεύμα των καλλιτεχνικών ρευμάτων του Παρισιού και επηρέασε αποφασιστικά τη νεότερη γενιά των Ελλήνων γλυπτών»[εκκρεμεί παραπομπή].

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Λυδάκης, Στέλιος (1981). Οι Έλληνες Γλύπτες – Η νεοελληνική γλυπτική: ιστορία – τυπολογία – λεξικό γλυπτών, τομ 5,. Αθήνα: Μέλισσα. σελ. 274 - 276. 
  • «Απάρτης, Θανάσης» στο Ε. Στεφανίδης 1996, Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάνικα, , τόμ. 10ος, σελ. 130, Πάπυρος, Αθήνα.
  • «ΕΛΛΑΣ» 1998, στο Η ιστορία και ο πολιτισμός του Ελληνικού Έθνους από τις απαρχές μέχρι σήμερα, τόμος 2ος, σελ. 604, Πάπυρος, Αθήνα.
  • Ζέττα Αντωνοπούλου 2003, Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια Γλυπτική 1834 – 2004, σελ. 98, 106, 134, 168, 169 & 178, α΄ έκδοση, Ποταμός, Αθήνα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=262512 "Πρώτο Θέμα", 8/3/2013 Έκλεψαν τις προτομές Καζαντζάκη - Θεοτοκόπουλου

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]